Afscheid nemen bestaat niet

Afscheid nemen is iets waar ik echt niet goed in ben. Het verstikkende overweldigende gevoel dat ik iets verlies vind ik afschuwelijk. Ik ben er ook zo klaar mee om telkens weer afscheid te moeten nemen. Bijna zou ik wensen gewoon lekker thuis te zijn. Een simpel leven te leiden. Vertrouwde mensen om me heen die hetzelfde werk doen, op dezelfde plek wonen en bovenal die niet uit mijn leven vertrekken. Of jezelf gewoon nooit meer hechten aan mensen zodat je niet meer hoeft te voelen.

Maar liefhebben is te mooi om niet meer te voelen.

De laatste week in de Mount was een hectische week. ’s Ochtends vroeg zat ik in de receptie. Mijn handdoek zat nog op mijn hoofd gewikkeld na mijn douche en mijn mascara zat uitgelopen onder mijn ogen. Een nachtje doorhalen en de volgende ochtend om 8u klaar zitten om te werken vroeg per direct haar tol. Alles had ik verwacht, behalve dat Rory de receptie binnen zou lopen. Backpack op zijn rug, grote grijns op zijn gezicht, zijn schouders breed en armen gespierd. Met grote ogen staarde ik hem aan om hem vervolgens in de armen te vliegen. Hij kwam in het hostel wonen verklaarde hij even later. Hij had veel gewerkt, was thuis in Engeland geweest en had veel gehoord over Mount Maunganui. Een jaar geleden woonden we allebei in Byron. We hadden dezelfde vrienden en gingen veel met elkaar om. Ik was helemaal weg van hem en onverwacht dook hij weer op in mijn leven. En wat een timing nu ik net met Felipe samen was.

Die avond gingen we met elkaar op stap om bij te kletsen onder genot van wat drankjes. Ook Sam arriveerde, met Amy en Cam. Andere vrienden van ons uit Byron die met hem ook in de Mount wilde wonen. En Sonni en Cornelia stuurden een berichtje dat ze twee weken later zouden komen. Helaas zou ik hen net mislopen. Heel Byron verhuist opeens naar de Mount, precies op het moment dat ik klaar ben om te vertrekken! Jammer, maar misschien ook goed. Het verleden met heden mixen kan leuk zijn maar ook heel verwarrend.

De avond verliep veel te snel en alle bars sloten. We liepen terug naar het hostel. Terwijl we samen naast elkaar tanden stonden te poetsen ontmoeten onze ogen elkaar. Ik zuchte diep en vertelde hem dat hij trouble voor me betekende vanaf de eerste seconde dat hij voet over de drempel zette. Hij sloeg zijn armen om me heen en vroeg of we konden oppikken vanwaar we gebleven waren in Byron. Mijn hele lichaam reageerde op het vertrouwde gevoel van zijn omhelzing, maar in mijn hoofd riep een stemmetje een andere naam. Iemand die ik pijn zou doen als ik dit gevoel zou volgen. Ik zei nee. Met moeite. Maar ik heb het gezegd. En terug kijkend nu is het een goede beslissing geweest.

De hele week was intens. Twee mannen om me heen die beide leuk zijn op een andere manier. De ene dag maakte de een ontbijt voor me, de andere dag de ander. Ik vertelde ze allebei alles en gelukkig konden de jongens het prima vinden met elkaar. Het is gek hoe het leven soms kan lopen. Hoe toeval soms zo zijn beloop gaat. Of zijn dit kleine prikjes in het leven, een test in het maken van keuzes?

Mijn laatste werkdagen braken aan. Weer een periode afgesloten. Een baan als receptioniste in het hostel en serveerster/bar in een klein, lief restaurant. Twee nieuwe ervaringen erbij in het leven en wat heb ik ervan genoten. De locals in het restaurant knuffelen me afscheid, bedanken me voor de goede tijd en ik bedankte hen voor hun toffe bijdrage in mijn tijd in de Mount.

Ik loop een laatste keer naar het strand. Zuig de omgeving in me op. Het blauwe water, de berg zo mooi groen begroeid. Ik loop een laatste rondje door het hostel. Aai een laatste keer Ondo, de kat. Deel laatste knuffels uit. Ik geef een kus, nog een een nog een. Druk mijn neus in zijn hals en snuif zijn geur nog een keer op. En dan is het tijd om te vertrekken.

De hele weg naar Auckland huil ik. Ik haat afscheid nemen. Het is iets waar ik ZO slecht in ben. Maar wat heb ik ook veel lief gehad. Ik ben gehecht geraakt aan een plek en aan mensen, zo mooi en zo intens. Ik heb een thuis in Nieuw Zeeland mogen leren kennen, een plek waar ik lief en leed kon delen.

Mount Maunganui is mijn plekje. Mijn Byron in Nieuw Zeeland. Ik ga het ook weer zo missen, maar er ligt ook weer zoveel open voor me! Afscheid nemen is iets naars. Elke keer weer. Maar deze week heeft me laten zien dat het leven soms verrassingen in de petto heeft. En soms ontmoeten verleden en heden elkaar weer.

Wie weet…. Zou ik hem ooit nog terug zien?

Friends with benefits

Soms ontmoet je iemand waarvan je vooraf weet dat het ‘m niet gaat worden. Toch heb ik mezelf ermee mee ingelaten. Iemand uit het hostel. Hij past totaal niet in het plaatje wat ik in mijn hoofd heb. Hij komt uit een land waar ik nog nooit geweest ben. En zijn cultuur begrijp ik al helemaal niet. Maar die middag ergens eind november dat ik aan de keukentafel kaartjes naar huis zat te schrijven en hij iets aan het maken was om op te sturen naar zijn 7 jarige broertje, raakten we aan de praat.

Samen zijn met hem is comfortabel. Hij is lief en enorm zorgzaam. Eindeloze gesprekken. Ik kan alles vragen, al krijg ik niet op alles antwoord. Hij doet zijn ding, ik doe mijn ding en wat we samen kunnen doen, doen we samen. We werken in hetzelfde restaurant en wonen in hetzelfde hostel. Behoorlijk intens zegmaar.

Vrij wil ik zijn en vrij wil ik blijven. Het is leuk zoals het nu is, maar met een reisleven komt er een dag van afscheid. Ik heb hem daarom verboden om meer te gaan voelen, al is dat volgens mij niet helemaal gelukt. Als liberale Nederlander die weet wat ze wilt merk ik ook dat mijn karakter en mijn cultuur dag en nacht verschillen met die van een Latino. En dit kan soms tot een flinke discussie lijden. Maar om eerlijk te zijn geniet ik er ook weer van. Ik kan heerlijk helemaal mezelf zijn.

Het irritante is wel dat hij een enorm trotse zuid Amerikaan is. Eentje die niet snel iets toegeeft. Eentje die vasthoudt aan zijn eigen mening en daar niet vanaf wilt wijken. Ookal is mijn argumentatie ijzersterk. En daar kunnen we dan ruzie over maken. Dat duurt dan een paar dagen en dan praten we het weer uit (en ik was degene die gelijk had natuurlijk, want ik ben natuurlijk absoluut niet koppig).

Hostel leven is flink interessant. En ik heb mezelf in een situatie gemanoeuvreerd waar ik niet zo makkelijk meer uit kom. Volgende week neem ik afscheid en vertrek ik. Verdwijn ik uit zijn leven en hij uit die van mij. Het is lang geleden dat ik iemand zo lang, zo dichtbij gelaten heb. Het voelt goed, vertrouwd en ook een beetje dom.

Terwijl ik in de keuken een eitje sta te bakken loopt hij naar binnen. Donker krullend haar, groene ogen. Hij geeft me een kus, grist een van mijn boterhammen met avocado en kaas van m’n bord en roept ‘See ya tonight, M, I need to run I am late for work’. Met een laatste zwaai verdwijnt hij uit mijn zicht.

Oh ‘M’ waar ben je aan begonnen.

Als hij een toetje maakt voor na ’t werk

Dit uitzicht

Daar, waar je je eigen gedachten kunt horen

Kerst, Oud & Nieuw. De feestdagen zijn weer voorbij. Een nieuw jaar is weer begonnen. Het is ongelooflijk wat een jaar allemaal kan brengen. Elke keer vliegt het weer voorbij en elke keer weer is er zoveel gebeurd en is er zoveel veranderd.

Een jaar geleden vierde ik Oud en Nieuw in Sydney. De mooiste vuurwerk show die ik ooit gezien heb. Ik woonde in Byron Bay, mijn thuis. Mijn alles. Ik leefde in een paradijs, werkte als een reis agente en had de beste tijd in mijn leven. Dianda kwam me opzoeken. Samen met Anouk en Dian vertrokken we. Het afscheid was intens. Een plek verlaten die zo geliefd is geworden is moeilijk. Maar de herinneringen die gemaakt zijn, zijn me alles waard. We vertrokken en reden in onze Juicy car in een maand naar Melbourne. Onderweg bestond ons dagelijkse leven uit stranden, bergen en ongekende vrijheid. Wat hebben we een geweldige tijd gehad. Anouk en ik vlogen naar Perth. Daar pikten we een nieuwe huur auto op. Een 4×4 met een rooftop tent op het dak. Met twee andere Nederlandse meiden, Bettina en Julie reden we eerst naar beneden naar Esperance en toen helemaal naar boven naar Darwin. De westkust van Australië is het mooiste en meest ongerepte stuk wereld wat ik ooit gezien heb. Karijini National Park is mijn favoriete, maar wat heb ik ook genoten van Broome en zwemmen met de walvis haaien was een hoogtepunt. Ja, de west kust van Australië is zoooo bijzonder! In Darwin aangekomen vloog Milla naar ons toe. Nadat we de krokodillen in het hoge noorden overleefd hadden gingen we naar het midden van Australië en tikten we de Uluru van onze bucketlist. Daar aangekomen realiseerden wij ons dat ik niet 2 maar nog 5 dagen over had op mijn visum dus vlogen we terug naar Byron. Vanuit daar verlieten we het land om naar Nieuw Zeeland te vliegen.

Nieuw Zeeland begon voor mij met veel struggle. Een baan zoeken lukte niet. Het duurde en volle week en toen werkte ik op een plek waar ik totaal niet naar mijn zin had. We vonden gelukkig wel een huis op de meest perfecte locatie, maar wat was het er koud. Uit bed gaan was een ramp, maar ’s avonds erin gaan ook en overdag was het ook koud. Na een jaar in gemiddeld 30 graden geleefd te hebben viel de winter me zwaar. Ik besloot na drie maanden het op te geven en naar Mount Maunganui te verhuizen. Meteen kwam ik tot rust bij het zicht van de oceaan. De zilte zoute lucht, de zon op mijn huid, surfers in het water, de bergen die afstaken tegen de horizon.

Maar op de eerste dag dat ik daar aankwam stierf opa. En de dag erna zat ik in het vliegtuig naar Nederland. Na 15 maanden daar niet meer geweest te zijn was het, ondanks de verdrietige reden, ongekend fijn om echt even thuis te zijn. En thuis heeft nog nooit zoals thuis gevoelt als in die drie weken. Om vervolgens terug te gaan naar een land waar het tot die tijd niet helemaal gelukt was het te maken daar, viel heel zwaar. Zeker na een jaar Australië waar ik alleen maar op de pieken van het leven geleefd had! Bijna, echt bijna stapte ik niet in het vliegtuig. Toch ging ik.

Bij aankomst viel alles op zijn plek. Mount Maunganui, werk, de mensen op mij heen. Ik kan mezelf weer echt zo gelukkig noemen! Ik heb het naar mijn zin op het werk, geniet van de mensen om me heen. Soms is het erg druk, zeker met de ongekende vele uren die ik per week draai. En wonen in een hostel is ook niet iets wat ik anderen zou aanraden voor lange tijd te doen. Maar….. Voor de tijd die ik in de Mount heb, is het alles wat ik nodig heb.

Terwijl ik dit schrijf zit ik op het strand. Een klein stukje zand, rotsen en een helder blauwe zee. Bomen reizen op tegen de helling achter me en geven schaduw bij de heerlijke zomer hitte. De zon zakt langzaam in het water. Er ligt een open geslagen boek op mijn handdoek. Twee vissers zie ik in de verte vissen. Jetski’s varen voorbij. Een eigen stukje strand. Helemaal voor mezelf. Daar, waar ik mijn eigen gedachten kan horen. En daar op die plek besef ik dat Mount Maunganui mijn thuis in Nieuw Zeeland is. En daar besef ik dat ik niet veel nodig heb in het leven. Zolang het strand maar dichtbij is. En daar zal ik de komende drie weken wachten tot m’n maat weer terug komt.

En dan….. Is het tijd voor het volgende avontuur. Tijd om Nieuw Zeeland van boven tot onder te ontdekken in onze eigen auto. Tijd om de komende maanden al ons zuurverdiende geld weer uit te geven aan het mooiste wat er is: herinneringen maken voor het leven. En die zijn onbetaalbaar!!

Nieuw Zeeland, eindelijk, eindelijk ga je mijn hart veroveren! Ik begin langzaam maar zeker zoveel van je te houden ❤️

Work hard, play harder

Een leven alleen maar genieten. Alleen maar leuke dingen doen. Elke dag strand. Elke dag een kampvuur als het nacht is. Elke dag nieuwe mensen ontmoeten. Elke dag zon. Elke dag na het douchen geen body lotion maar zonnebrand creme opsmeren. Elke dag genieten. Genieten, genieten.

Deels is het waar. Genieten doe ik, elke dag opnieuw! Ik begin elke dag zoooo moe, maar toch heb ik altijd weer zin om te werken. Ik start het hostel op, geef de kat eten, ruim de lege bierflesjes op die in de woonkamer achter gebleven zijn. Het zand veeg ik op wat achter is gebleven van de mensen die de nacht op het strand hebben gezeten. Ik zet muziek op, een fijne tropical deep house session en zie iedereen wakker worden in het hostel. Een van de jongens maakt altijd wel ontbijt of lunch voor me, een prinsesje ben en blijf ik nu eenmaal. De gasten checken een voor een uit. Ik hou een oogje op de housekeeping, help de wasjes weg werken en check de nieuwe mensen in. Opruimen, schoonmaken en het hele hostel op orde houden is mijn taak. En met allemaal jonge backpackers is dat soms een hele klus. Het leven in een hostel is niet helemaal mijn ding. Ik ben de mammie van de groep en regel alles. Ik heb nooit een plekje of tijd voor mezelf omdat er altijd mensen zijn. Maar met sommige mensen bouw je een fijne band op. Hier zijn mijn maatjes, mensen die je een leven lang niet meer vergeet. Zonder hen zou de Mount de Mount niet zijn.

Vervolgens ben ik om 4 uur klaar en neemt iemand anders mijn shift over. Precies een uur de tijd om te douchen, te eten, om te kleden en mezelf klaar maken voor het restaurant. Klokslag 5 uur begint mijn shift daar. Op dat moment heb ik er al 8 uur lange werkdag op zitten. Het werken bij fish face is geweldig. De mensen zijn er ZO leuk! De eigenaresse Fiona is een geweldige vrouw en Cez haar man is de meest relaxte Braziliaan die er maar is. Als we werken, werken we hard. Er is stress, we rennen, vliegen, maar genieten vooral. De mensen die komen eten zijn lief en waarderen ons werk. Hoe druk het ook is, er is altijd tijd voor een praatje. Je bouwt in een korte tijd iets op met de mensen die komen. Mensen vragen altijd waar ik vandaan kom, hoe ik heet, geven een tip als ze weggaan, een hand, een knuffel. De locals kennen mijn naam en ik die van hen. Als hun glas bijna leeg is weet ik al wat ze willen drinken en voor ze het hoeven te vragen staat het al op tafel. Ik leer koffie te zetten, bier te tappen, bedien, sta achter de bar en help soms in de keuken als het daar te druk is. En na het werk…. Dan gaat de knop meteen om bij iedereen. Elke dag na het werk ruimen we vliegensvlug op en schenken we onszelf een heerlijk glas wijn in en kletsen we na. En na een werkdag van 14 uur is dat het eerste en enige momentje om helemaal bij te komen van de dag.

Elke dag opnieuw. Werkdagen van 14 uur is normaal geworden. Nachtjes van 5 en als ik geluk heb 6 uur. Elke week 60 tot 65u aantikken. En tussendoor? Tussendoor geniet ik. Maar tijdens geniet ik ook. Het backpack leven is het meest heerlijke leven wat ik zou kunnen wensen. En net als alle anderen werken we kei en keihard om dit leven te bekostigen. En straks…. Dan mag ik weer! Dan heb ik weer voldoende geld gespaard om een paar maanden lang alleen maar te reizen. En dan zal ik de berichtjes weer krijgen. Hoe doe je dit toch? Hoe kan het toch dat je zo’n leven hebt? Hoe kan het toch dat je al bijna 2 jaar lang alleen maar aan het reizen bent?

Nou lieve mensen. Dit alles kan, omdat er zo hard gewerkt wordt. En als we dan vrij zijn, dan halen we alles uit het leven wat mogelijk is. Work hard, play harder. Ja, dat is precies hoe het is.

Leven in de Mount

Het is donker, maar niet koud. Met een grote groep zitten we op het strand. Onze gezichten zijn nog warm en onze ruggen plakken nog een van het dansen. Met een biertje in de hand ploffen we neer. We zijn jong, het leven vieren we dagelijks. Steeds meer mensen voegen zich bij ons groepje, bekenden en onbekenden. Muziek wordt opgezet en de stem van Bob Marley vermengt zich met het ruisen van de zee. Dit is het leven en het leven is van ons!

Het leven in een hostel is hectisch, druk maar oh zo gezellig. Mijn eigen familie hier in de Mount. Het is hier klein en iedereen kent iedereen. Eén straat waarin alles gebeurd en het strand is om de hoek. Elke avond eten en drinken we in het hostel tot we om 11 uur weg moeten gaan voor de rust van de andere gasten. Elke avond is er een andere bar waar de drankjes met korting aangeboden worden. Elke avond een feestje, elke avond met elkaar. Alle locals kennen het ritme, dat maakt het zo leuk! Een klein paradijsje.

Ik loop het strand op om even lekker alleen te zijn. Terwijl ik een plekje zoek zwaait iemand. Ik kijk om me heen, maar het is voor mij bedoeld. Met elke stap zakken mijn voeten in het zachte glinsterende zand. Het zijn inderdaad twee mensen die ik ken. Mijn tas met zonnebril, zonnebrandcrème en water zet ik neer en we duiken met z’n drieën de zee in. Het water is op temperatuur en we genieten intens. Terwijl we in het water dobberen, spelen en spetteren roepen we naar elkaar hoe bizar goed het leven kan zijn. De groep breidt zich uit. Een voor een schuiven mensen aan. Ik drijf op mijn rug en kijk naar de helder blauw lucht, het strand met palmbomen, de eilandjes in het water, de groen begroeide Mount. Een schitterende setting.

Ja daar leef ik nu. Bijna had ik Nieuw Zeeland opgegeven. Bijna had ik in Nederland gebleven. Bijna had ik dit land geen kans meer willen geven. Maar wat ben ik blij dat ik terug ben gegaan.

We stappen in de auto. Regina, Olivier en ik. We kennen elkaar enkele dagen en zijn toevallig alle drie tegelijk vrij. We rijden naar het waihi Beach en chillen daar voor een momentje. We stappen weer in de auto en rijden verder. Er schijnt een mooie hike te zijn vlakbij en binnen een half uur parkeren we de auto. Het strand heeft plaatsgemaakt voor een jungle achtige omgeving. We wandelen over bruggen, door mijnen gangen en begroeid gebied. Eindeloos mooi zijn de uitzichten! Dit land heeft zoveel te bieden en er is zoveel natuur verschil in een klein oppervlakte. We rijden terug, stoppen voor een seafood platter onderweg en gaan op huis aan. Vanaf de weg zien we de Mount opdoemen. Dit is ons leven en de Mount is ons thuis.

Elke dag denk ik nog aan Australië. Ik vergelijk, mis het, denk aan de machtig mooie herinneringen die ik daar heb gemaakt. Maar wat ben ik blij dat ik ook eindelijk rust vindt in dit land. Elke dag denk ik aan Nederland. Ik mis de mensen daar en denk terug aan de intens fijne drie weken die ik daar heb gehad. Het besef naar wat ik nodig heb in dit leven om gelukkig te zijn is weer heel duidelijk geworden. Voor mij is het sleutel woord strand. Als ik dicht bij de zee leef en mooi weer heb, stabiliteit en een vertrouwde vriendenkring om me heen dan ben ik het gelukkigste.

Ik kom thuis na het werken in het restaurant. De mensen in het hostel reageren enthousiast. Een biertje wordt in mijn hand geschoven, een restje eten wordt gegeven. Ik krijg een knuffel van de een en een kus van de ander. ‘Hoe was werken Mariah, hoe was je dag vandaag?’ En ik vertel ze hoe het was. ‘Mijn dag was goed. Ik voel me gelukkig en blij, hoe was de jouwe?`We gaan op stap en eindigen op het strand. Dat ritueel, elke dag opnieuw. Het went zo snel en het went nooit. Dit is het leven en het leven is mooi!

Mijn favoriete Dutchie in de Mount, Lies

Elke woensdag familie dinner

Morgen schijnt de zon weer

De wind giert om het hostel. Aan het geluid te horen van de auto’s die voorbij rijden is het wegdek nat. De jongens in het hostel schuren hun surfboards op. Nat word je toch wel. Ja ook dit is Nieuw Zeeland.

Soms zijn er dagen die je het liefste over zou willen slaan. Soms krijg je nieuws wat je niet had willen krijgen. Maar juist die dagen en vooral hoe je daarmee om gaat maken je karakter compleet.

Als je iets naars overkomt is het wel mooi om te zien hoe de omgeving daarop reageert. Persoonlijk contact is daarbij het fijnste. Thomas maakte meteen een goede koffie voor me, Lies bestelde een burger en een bier. De jongens in het hostel knuffelden me alsof het mijn laatste moment was en organiseerden gelijk een familie dinner. Mam en Dianda bekeken het vanuit alle hoeken die mogelijk waren, evalueerden met me en gingen op gevoel af. En Anouk was de nuchtere Hollander zelf. ‘Ach’ zo zei ze, ‘heb je dit ook weer gehad. Tijd voor de volgende ervaring.’

Alles in het leven gebeurd met een reden. Soms ben je het daarmee eens, soms niet. Maar soms heeft het ook niet zoveel zin om er iets van te vinden omdat soms anderen een keuze maken en jij daar niets aan kunt veranderen.

Met lege handen sta je nooit! Dat bewezen de mensen die allemaal om me heen staan. Ook Fillipe kwam gelijk in actie en nam me de volgende dag mee naar zijn manager, waar ik een trial kreeg en dezelfde avond nog werd aangenomen. Ik heb nog niet eens goed de kans gekregen om na te denken wat ik precies wil. Al is dat ergens ook wel lekker. Gewoon doorgaan!

Dutchies Travel is een gesloten boek voor me. Jammer, ik had het er super naar mijn zin. Ik genoot van de baan, kreeg er energie van, ik hield van het contact met de mensen, het praten over reizen, het plannen van hun trip. Ik zat elke dag lachend achter mijn laptop. Nog nooit had ik een baan gehad waarbij ik de volledige dag achter een scherm zat, maar heb nu wel gezien dat ook daar erg van kan genieten! Ik haalde voldoening uit dit werk.

Alleen, soms maak je niet zelf keuzes. Soms maken anderen die voor je en wordt je in een positie gezet waarin je niet wilde komen. Maar ook dan weer heb je twee keuzes. In een hoekje erbij neer gaan zitten, of doorgaan met een rechte rug. Natuurlijk kiezen we voor het laatste. De meest gezonde keuze die het meeste zin heeft.

Van binnen doet het wel veel. Daar wordt wel even een hoop los gemaakt. Maar gelukkig is het strand vlakbij. De zon op mijn gezicht, de golven die zachtjes op de wind deinen, de vogels die overvliegen en het gelach van mensen. Alleen niet vandaag, want vandaag regent het. Maar morgen schijnt de zon weer! Let maar op!

Mount Maunganui

Op mijn fiets haal ik boodschappen. Over beide schouders bungelt een tas. Terug fietsend neem ik de plaats op waar ik de komende maanden hoop te zijn. Een lange rechte straat met aan beide zijden licht blauwe lantaarnpalen in een mooie boog over de weg. Links en rechts overal leuke kleine winkeltjes, cafeetjes, koffie tentjes en pubs. Palmbomen steken prachtig af tegen de blauwe lucht. In de achtergrond zie je de vulkaan, mooi groen begroeid. Mount Maunganui it is.

Ik drop mijn boodschappen in het hostel. Om me heen begroeten mensen me. Terwijl ik de keuken binnenloop om mijn spullen op te bergen dansen twee jongens in het rond. Terwijl ze koken bewegen ze ritmisch op de muziek. Hun blonde krullen gaan speels op en neer en hun gespierde ontblote bovenlijven laat me twee mooie surfers zien. ‘Jij bent nieuw hier?’ vragen ze en ik beaam dat ik nu in dit hostel woon en werk. ‘Gezellig! Welkom bij de familie!’ en met een knuffel is de vriendschap bezegeld.

Ik trek de deur van mijn kleine kamertje achter me dicht. Wonen in een hostel is wel echt even anders. Zeker nadat ik net een heerlijk weekend in Auckland was wezen couch surfen. In plaats van mijn eigen plekje ga ik nu met tientallen anderen wonen. Ik ben een beetje bang hier over prikkeld van te raken. Eigenlijk zat de staff room vol. Ze vroegen daarom of ik het heel erg vond om tijdelijk in een klein kamertje voor mezelf te slapen. Er staat 1 stapelbed, er hangt een spiegel en er staat een kast. De staff room deel je met 6 mensen, heeft geen kast en er wordt niet schoongemaakt. Ik vertel ze dat ik deze kamer met liefde voor mezelf hou, niet alleen tijdelijk maar voor de komende maanden. Dat de kamer direct aan de straatkant grenst en er geregeld mensen langs lopen of een sigaretje roken neem ik maar voor lief. Dat ik een kamertje voor mezelf heb, of hoogstens met één ander deel is al meer dan ik ooit had verwacht!

Ik loop naar de overkant om een smoothie te halen, om mee te nemen naar het strand. Terwijl ik naar binnen loop valt mijn mond open: ‘Lies!’ We vliegen elkaar in de armen en hebben een paar maandjes in te halen. Ze woonde ook in Queenstown, maar had het er net als ik niet helemaal naar haar zin. Samen met haar vriend Thomas is ze gaan reizen en ook neergestreken in de Mount. Een heerlijke, gezellige Nederlandse chick. Een leuk nuchter stel. We spreken meteen af om dezelfde avond nog een paar drankjes te gaan doen.

Met een zucht plof ik in het zand. Turquoise water, groene heuvels, bergen aan de horizon, rotsen. Zeemeeuwen die met luid gekrijs overvliegen. De zoute zilte geur, surfers in het water. Gelach en geklets van mensen om me heen, het ruisen van de wind. Ik kom helemaal tot rust.

Voor het eerst heb ik het gevoel dat het gaat lukken. Dat ik echt van Nieuw Zeeland kan gaan houden. Alles lijkt op zijn plek te vallen. Zelf ontspan ik er ook door. Het werken bij Dutchies gaat steeds beter en begin ik elke dag dat ik gewerkt heb leuker te vinden. Het gaat steeds meer vanzelf en ik heb het gevoel dat ik het steeds meer beheers. In het hostel ben ik aangenomen om in ruil voor accomodatie een paar uur per week receptioniste te zijn. Backpackers in en uit checken, boekingen aannemen en de surf en fietsen huur regelen. Tussendoor gooi ik de wasmachine een paar keer aan voor de schoonmakers. Ik woon er gratis, mag gratis een fiets en surfboard lenen, de wasmachine gebruiken en het ligt midden in het centrum en 1 minuut lopen naar het strand. Sinds juli woon ik al in Nieuw Zeeland en nu voel ik dat het zomaar eens als een thuis kan gaan voelen.

Tevreden loop ik terug. Ik zucht even heel diep en neem alles in me op. Mijn oog valt op een klein bordje wat naast het looppad staat. ‘Do more of what makes you happy’ staat erop. Wonen dichtbij de zee is daar een van. De mensen hier zijn chill, de zon schijnt heerlijk en warmt me op.

Mount Maunganui, ik kom tot rust. Hopelijk raak ik net zo verliefd op je als Byron Bay. Mijn prioriteit is werken en sparen en elke vrije minuut kan ik naar het strand lopen. Ja, voor het eerst sinds ik in Nieuw Zeeland ben heb ik het gevoel dat het allemaal goed gaat komen.