Kameleon

Ik heb over stranden, bergen, kraters en door grotten en regenwouden gelopen

Mij gewassen in zeeën, meren, bubbelbaden en watervallen.

Ik heb in auto’s, hostels en huizen gewoond

In tenten, hangmatten, boten en op de grond geslapen

Ik heb kangoeroe, buffel en krokodil gegeten

Ik ben vegetarisch geworden

Ik heb naar koala’s, quokka’s en wombats gezocht

Voor haaien en spinnen de benen genomen

Ik heb gefeest, gereisd, gewerkt en verzorgd

Verantwoordelijkheden genomen, ontlopen en gedragen

Ik heb me als nomade, moeder, cupido en psychologe geïdentificeerd

Een balans gezocht tussen minimale plichten en maximale vrijheid

Ik heb backpackers, miljonairs, kinderen en ouders leren kennen

Gesprekken gevoerd met kortzichtigen, ruimdenkenden, ambtenaren, boeren en studenten

Ik heb aan het gezins-, boerderij- en bedrijfsleven deelgenomen

Gewerkt in restaurants, hostels, en reisbureaus

Gezweet op het strand, de outback en in nachtclubs

Ik heb met cowboys, prinsessen, koeien en paarden gewerkt

Tours, festivals en bruiloften bijgewoond

Ik ben gewaardeerd, gebruikt, bedankt en betaald

Met open armen ontvangen en uit verkeerde handen ontsnapt

Ik heb geleerd over culturen, automechaniek, verkooptechnieken en mezelf

Mijn beste beentje voorgezet en steken laten vallen

Ik heb vrienden voor het leven gemaakt en mensen gemist

Kennisgemaakt, gekoppeld, gehecht en afscheid genomen

Ik heb harten veroverd en het mijne verloren

Scherven achtergelaten en de restjes aan elkaar gelijmd

Een muur opgetrokken en kwetsbaar opgesteld

Ik heb de tijd zien vliegen en de minuten geteld

Arm in bezittingen en rijk in ervaringen geworden

Ik heb mijn dromen werkelijkheid zien worden en kapot zien gaan

Gelovig geweest en mijn geloof verloren

Ik ben mezelf tegen gekomen en voor mezelf weggelopen

In een utopia geleefd en met beide voeten op de grond gezet

Ik heb plannen gewijzigd, gemaakt en geannuleerd

Mijn route gevolgd en een andere afslag genomen

Reismoe geweest, maar ik heb de reislust (nog) niet verloren

Ik ben mezelf geweest, ben mezelf gebleven en heb mezelf gevormd tot wie ik nu ben

Ik heb mijn kleuren getoond en ik ben mijn kameleon gebleven

———————————————————

Blog geïnspireerd door ‘She’ll be apples’

Terug naar Toen

De zon, de zee, de zoute zilte lucht. Puur geluk. Blote voeten, het zand tussen mijn tenen voelen. Niet douchen als ik wakker wordt, maar een bikini broekje aantrekken en naar het strand lopen. Het water boven me voelen sluiten om lachend weer boven te komen. De geur van zonnebrand crème, het gelach, de muziek, krijsende zeemeeuwen.

Maandag was ik nog gewoon aan het werk om om vijf uur op een holletje naar huis te gaan. Tas inpakken, een biertje in de tuin, eten en bijna te laat aankomen op het vliegveld. Het heerlijke vakantie gevoel maakt zich gelijk van me meester. Ik heb alleen een tasje mee, met een handdoek, bikini, korte broek en twee topjes. Oh en een boek. Dat is het en het voelt heerlijk om zo licht gewicht te kunnen reizen. Het vliegtuig stijgt op en ik laat Queenstown achter me.

Na drie uur rijden kom ik aan. Het is inmiddels 2u in de ochtend, donker en de straat is verlaten. Toch voelt het zo vertrouwd! Slapen doe ik haast niet, het is warm en ik kan niet wachten om alle lieve, bekende gezichten weer te zien.

De ochtend begint met knuffels in bed. De geur van koffie en toasted brood doet ons uit bed komen. Meer knuffels van oude bekenden en nieuwe mensen ontmoeten. Zoveel veranderd, zoveel hetzelfde. Ik verwen mezelf met een heerlijke brunch en slenter langs alle winkeltjes in de oh zo vertrouwde straat met palmbomen aan weerszijden.

Strand. Oh wat heb ik het gemist. Nog steeds zit iedereen een beetje links van het eilandje af. Ik plof neer in het zand, zonnebril op m’n hoofd en een boek in de hand. De jongens komen met hun surfboards het water uit. Water druppelt op de gebruine huid. We halen een ijsje en het geluksgevoel is compleet. Mensen sluiten aan en gaan er weer vandoor. De sfeer is zo ontspannen en relaxt.

Uit eten in het restaurant waar ik vorig jaar met zoveel plezier gewerkt heb. Bediend worden in plaats van te bedienen. Locals herkennen me en komen praatjes maken. Voor, hoofd en na gerecht en mijn glas wijn wordt herhaaldelijk bijgevuld. De voetjes van de vloer in de bar ernaast. Brew hospo night is nog steeds hetzelfde. Alles is nog steeds zo hetzelfde!

We eindigen de nacht in het hostel. Roezig, lachend, herinneringen ophalen en nieuwe herinneringen maken. We eindigen de dag met knuffels en vallen in een diepe slaap.

En zo komt er veel te snel een einde aan deze mini vakantie. We lachen, zonnen, klimmen de Mount, zwemmen en barbecuen. We hebben lief! We hebben elkaar lief, het leven lief en delen onze lieve voor de Mount.

De auto wordt gestart, een laatste groet en zwaai en we zijn weer onderweg naar een ander thuis ver van thuis. Het strand laten we weer achter, het vliegtuig stijgt op en een paar uur later maakt het uitzicht plaats voor besneeuwde bergtoppen.

Mount Maunganui. Was was het fijn!

Leef

De klanken van de muziek verspreiden zich door de ruimte. De was wordt opgehangen. Broeken met wijde pijpen, gekleurde korte topjes, handdoeken en onderbroeken. De geur van eten doordringt het huis, in de keuken wordt gekookt. Geritsel van een boekbladzijde wat wordt omgeslagen. Gegrinnik en gepraat. Ergens in huis slaat een deur dicht, iemand loopt naar binnen en iemand gaat naar buiten. Een kus, slaap lekker. Een knuffel en iemand die tegen me aan komt liggen op de bank. Ja… Dit is thuis.

Het leven gaat door, snel. Veel te snel. Het leven wordt geleefd. Er wordt gewerkt, gelachen en gedanst. We wonen met elkaar als een familie. Vanuit verschillende plekken over de wereld, samengekomen in het grote huis op de hoek. Het uitzicht over het meer is mooi, zo mooi!

We werken fulltime, allemaal. Ieder zijn eigen leven, maar toch ook zo samen. Een bakje koffie doen, winkelen, een roadtrip. Het is mooi weer dus de zon in. Het regent dus lekker binnen blijven. Uit eten, een fles wijn op de bank. Biertjes bij het meer. Zomaar rondrijden, zonder doel. Genieten! Intens het leven leven.

Een ticket geboekt, snel even tussendoor een vakantie. Mensen komen en mensen gaan. Altijd is er wel iemand die komt logeren. Er staat zelfs een permanente campervan in de tuin geparkeerd. De douche is vaak bezet, maar de deuren staan open. Wakker gemaakt worden omdat er een paar op je bed staan te springen. Of iemand die naast je komt liggen om even te kroelen. Een huissleutel is er trouwens niet, niets gaat op slot.

Ontelbaar veel auto’s op de oprit. Normale auto’s, stationwagen, campervans en een 4×4. Voor ieder zit er wel wat bij. Kleren worden aangetrokken, het favoriete truitje mist. Het kan overal zijn, want iedereen draagt elkaars kleren. De zon schijnt uitbundig, de regen komt met bakken uit de lucht.

Gesprekken, vele gesprekken. Wilde plannen en dromen. We vertrekken maar besluiten toch te blijven. Nog eventjes, heel eventjes langer genieten van en met elkaar. Het leven leven. Genieten, dansen, lachen, werken. Maar vooral, leven.

Een festival om de hoek. Glitters op de huid. De zon die ondergaat en een intense kus onder het maanlicht. Geluk waar geen einde aan lijkt te komen. We werken, genieten en leven. De rekeningen worden betaald, de eindjes aan elkaar vast geknoopt. Geen geld, maar toch een drankje gaan doen. En dan toch nog maar eentje.

Individuals, maar toch zo samen. Het plaatje is compleet, maar dan vertrekt er weer iemand. En dan komt er weer iemand bij. Een systeem wat maar door en door gaat.

We hebben een ding gemeen. We leven, we leven het leven. Intens! Genieten, werken, dansen en lachen. Ja, we leven het leven zoals het bedoeld is. Het leven is om geleefd te worden.

Oh ik mis het. Ik mis het zo

Het is er weer. De zomer komt er langzaam aan. En het verlangen en het gemis komt zo sterk naar voren. Zo’n steek in mijn maag. Ik zit op de bank. De openhaard geeft zijn warmte af en het hout knispert zachtjes. Op de toppen van de bergen glanst het laatste restje sneeuw zachtjes in het maanlicht. Ondertussen kijk ik filmpjes van hoe het twee jaar geleden was. Het liedje ‘a dream of you and me’ van Future Island staat op. De herinneren komen zo sterk op dat ik bijna de zee kan horen, het ruisen van de palmbomen, de geur ruik van de zoute zilte lucht.

Misschien komt het doordat de zomer er weer aan komt. Of omdat Cam en Aimee bijna vertrekken. Terug naar Engeland om familie te bezoeken en dan terug naar daar. Ik slik een grote brok weg. Kon ik maar terug. Had ik maar een tweede jaar daar, of was sponsorship zo makkelijk te verkrijgen als hier. Sonni gaat ook bijna weg hier. Ook hij gaat terug. Net als de jongens van Quest waar ik mee ging skiën afgelopen winter. Sommigen zijn er al.

Oh ik mis het. Ik mis het zo.

Ik ben zo gelukkig hier. Mijn baan is geweldig en het huis waar we in wonen is een thuis. De vriendenkring om me heen is heel erg fijn. Het voelt allemaal zo vertrouwd. De natuur hier is zo wonderlijk mooi. De bergen, de frisse lucht. De relaxte leefstijl en hoe layback de mensen hier zijn. Elke dag is het genieten. Maar ook in Australië. De zon, de heerlijke warmte. Het wakker worden en een douche ik de oceaan nemen. Op blote voeten lopen. Werken in losse zomerkleding en elke dag blote benen. Een zongebruinde huid, glanzend in het gouden licht van het kampvuur op het strand. De koffie tentjes en het gezonde organic eten. Fruit, overal fruit en elke avond een drankje doen bij het ondergaan van de zon terwijl de dolfijnen in de golven spelen. En de muzikanten overal op straat die zingen en spelen terwijl we winkelen in de meest hippe hippie boutiques.

Oh ik mis het. Ik mis het zo erg.

In Byron vond ik voor het eerst een echt thuis, naast mijn thuis in Nederland. Daar in Byron vond ik een droombaan. Een baan die ik nu nog iedere dag met zoveel plezier uitoefen. En ook daar, in de bar Cheeky Monkeys ontmoette ik m’n beste reis maatje ooit.

Maar soms, als ik dan weer filmpjes en foto’s zie van de paarden, de bergen en cowboys. De prairie, cowboy laarzen en boerderijen dan bevliegt me ook weer zo’n sterk verlangen om naar Canada te gaan. Dan begint alles te kriebelen om die kant van de wereld te gaan ontdekken. Een visum voor Canada. Skiën in Whistler en een zomer in Vancouver.

Mijn hart roept nog veel meer. Ik wil ook nog zo graag op vakantie naar Fiji, en Azië ontdekken. Naar Amerika, en Afrika. Ik wil zo graag mijn vrienden weer zien. Koffie met ze drinken en urenlang kletsen. Dansen en winkelen. Of gewoon lekker thuis zijn. Wakker worden in mijn oude kamertje. De trap aflopen en Jara op de deurmat zien liggen. De geur van verse koffie en het kraken van de krant. Een bakje buiten op het terras doen of bij oma in het achterhuis. Een jurkje aantrekken en op hoge hakken lopen. Klassieke muziek in de woonkamer en een glaasje amaretto met papa.

Ik vraag me alleen zo af…

Wat wil ik nu het liefste? Waar is mijn thuis en waar moet ik me dan toch settelen? Welke kant is het meeste ik, en waar leef ik het dichtste bij mijn ware ik?

Oh ik mis het. Ik mis het allemaal zo.

Voetjes in het za.. de sneeuw

Een strak blauwe lucht met een zon die uitbundig schijnt. We zijn helemaal van de bewoonde wereld af. Daar, waar de natuur overheerst. Er is niemand om ons heen. Er vliegen zelfs geen vliegtuigen over. De bergen vormen letterlijk een muur tussen ons en de bewoonde wereld.

We reden zo’n anderhalf uur. De bergen aan de rechterkant, het meer aan de linkerkant. Dieper en dieper de bergen in. Soms zochten we plekken waar de rivier bedding niet te diep was en staken we de rivier over. En toen kwamen we uit bij een open plek. Een open vlakte, water, stilte, en de bergen om ons heen.

De helicopter haalt ons op. We hebben de lawine zenders getest en zijn voorbereid op wat er gaat komen. Ik kan bijna niet bevatten dat deze dag nu echt bezig is. De gids roept dat we onze hoofden naar beneden moeten houden. Ineen gedoken liggen we in de sneeuw. Het geraas wordt luider en luider. Sneeuw wervelt op en de wind rukt aan onze kleren. De helicopter landt centimeters naast ons.

We staan gebukt op en schuiven snel de helicopter in. De gids stopt de skies weg en springt op de voorste stoel. Nog geen minuut later stijgen we op. We duiken het ravijn in en vliegen vervolgens over de nabijgelegen bergtoppen. Op het bovenste puntje landen we. We zakken diep weg in de sneeuw, we bewegen wat, maar de helicopter krijgt grip. Met ons hoofd naar beneden springen we de helicopter uit, en duiken we met z’n allen dicht op elkaar. We houden elkaar vast terwijl we diep in de sneeuw liggen. Het geraas wordt weer luider, de sneeuw waait in onze nek en dan wordt alles weer rustig om ons heen.

Een ontzagwekkend uitzicht strekt zich voor ons uit. Onaangetaste sneeuw, diep, diepe poeder en we staan letterlijk op het bovenste topje van de berg. Dit is geen droom maar werkelijkheid!

We graven de achterkant van onze skies in de sneeuw. We staan zo steil op de berg dat het anders onmogelijk is ze aan te krijgen. Een luide klik klinkt en we zitten vast. De vlinders beginnen in mijn buik te kriebelen. De gids gaat voorop en na de eerste bocht is hij al aan het zicht ontnomen, door de steilte van de berg. We gaan hem achteraan. We maken meteen flinke vaart en bij elke bocht stuift de poeder de lucht in. Zo vliegen we de berg af. Achter mij laat ik verse tracks in de sneeuw achter. Verse sneeuw, verse tracks. Een run die nog niemand voor mij heeft geskied. Een droom van elke wintersporter!

De hele winter heb ik hard gewerkt voor dit moment. Toen we product training kregen, zette ik heli skien direct op mijn bucket list. Dit was iets wat ik meer wilde dan wat dan ook. En aan het einde van dit winter seizoen is deze droom uitgekomen. Dit is een ervaring, bijna onmogelijk om uit te leggen hoe fantastisch het is. Is het duur? Ja, maar het is elke cent waard voor iedereen die echt van wintersport houdt. Sommige mensen boekten maar een paar runs in om geld te besparen, maar niemand die het hield bij wat ze geboekt hadden. Iedereen ging voor meer runs. Er zijn dingen in het leven zo fijn en zo goed, dat geld alleen maar een begrip wordt. Dit was echt een van de beste dagen in mijn leven!

Deze winter was mijn aller eerste echte ski seizoen. Oh wat kan ik genieten van de zon op mijn gezicht en mijn voeten in de sneeuw, in plaats van in het zand. De wind razend in je gezicht, steeds meer snelheid makend. Het omhoog hiken zodat je off piste schitterende runs kunt maken. De ontzagwekkende uitzichten die zich voor je uitstrekken. Het ongeduldige wachten in de lift tot dat je weer naar beneden kunt skiën. De biertjes bovenop de berg, het lunch trommeltje mee. Maar deze dag, zonder het wachten in de lift, zonder het hiken, maar vervoerd worden in een helicopter tot op de hoogste pieken van de bergen was wel echt letterlijk het hoogtepunt.

Ik heb ontzettend veel zin in de zomer, maar oh wat is dit seizoen goed geweest! We hebben nog een paar weken te gaan…

Verloren aan de vrijheid

Ik word wakker en trek de gordijnen open. Blauwe lucht, de bergen, de bovenste bomen met een prachtig laagje sneeuw erop. Ik schiet mijn pantoffels aan en zet een kopje thee. Terwijl ik mezelf op de bank nestel ontwaak ik langzaam terwijl de zon op komt boven het meer.

Ik word wakker en stap uit bed. Het rolgordijn draai ik omhoog en ik zie de Geldersedijk. Beneden wordt er gerommeld en de geur van verse koffie stijgt op. Ik schiet mijn pantoffels aan en loop de trap af. Jara ligt beneden de trap te wachten. Ze heft haar kop op en ik aai haar. Mijn ouders zitten buiten op het terras. De krant erbij, kopje koffie en een koekje. Ik kijk uit over de polder, de uitgestrekte vlakke velden. Een paar koeien, veel geiten, het groene gras en de blauwe lucht.

Twee werelden. Ik voel me zo thuis in twee werelden. En ik voel me zo verloren bij het idee dat ik ooit moet kiezen, want dat kan ik niet.

Als ik hier een dag vrij ben dan ga ik skydiven, paragliding, doe ik een rondje in een jetboat, een helicopter vlucht of noem maar iets geks. Door mijn werk is alles mogelijk! Ik ga graag skiën, een rondje lopen of drink een kopje koffie met een vriendin.

Als ik thuis vrij ben dan benauwd dat me. Wat moet ik daar gaan doen? Iedereen is altijd maar druk, druk, druk. Zomaar spontaan iets gaan doen zit er bijna niet in want alles moet gepland worden. De angst om ‘alleen’ te zijn benauwd me.

Ik heb geen groep vrijgezellen vriendinnen klaar staan die zitten te wachten op mijn terugkomst. Ze zouden het allemaal heerlijk vinden als ik weer terug ben, maar ze hebben allemaal hun eigen leven. De meeste van mijn vriendinnen zijn getrouwd, krijgen kindjes en zijn gesetteld. Iets schitterends om puur geluk te zien en om kleine wondertjes groot te zien worden. Maar ik ben zo heel anders…

Ik voel me verdeeld. Mijn familie is allemaal thuis en gaan steeds meer naar me verlangen. Eerst zeiden ze het niet zo, maar nu, na een ruime twee jaar wel. Ooit ben ik vertrokken om maximaal 8 maanden te gaan reizen. Alleen is dit al meer dan twee jaar geleden. En ik heb nog geen flauw idee wanneer ik terug wil gaan.

Ik mis mijn lieve omaatje. Oh als ik haar zomaar eens zou kunnen bezoeken. Samen in de achterkamer zitten en uren lang kletsen. De slappe lach krijgen en gezellig gaan winkelen. Ze zou me een arm geven en ik hoor haar al zeggen ‘kom maar kind, dan steken we hier over.’

Ik weet niet meer wat ik moet doen als ik terug ga. Het benauwd me zo. Ik ben bang dat ik er niet meer tussen pas. Bang dat er geen plaatst en ruimte meer voor me is. Bang dat ik me zal vervelen. Bang dat niemand tijd voor me heeft. Bang om zo anders te zijn dan alle anderen.

Ik zou in de stad kunnen gaan wonen. Daar waar het bruist van de jongeren. Op mijn eiland is het namelijk niet zo bruisend. Maar wat voor werk moet ik dan doen? Juf in Amsterdam is toch wel even net wat anders. En ik vind reisagente zo’n leuke baan! De connectie met mensen, ze helpen met het plannen van hun reis, alles voor ze regelen.

Wist ik maar hoe mijn leven zou lopen. Of had ik maar een vriendje. Dan zou ik hem kunnen volgen. Maar dat is de grootste onzin ooit, want als ik een partner zou hebben die naar links wil, dan wil ik standaard toch naar rechts. Het voelt goed om te dromen over het loslaten van alle verantwoordelijkheid en iemand te kunnen volgen. Maar dit is ook maar een droom.

Ik heb mijn hart aan de wereld verloren. Aan de mooie stranden, de prachtige bergen. Aan de watervallen, de schitterende meren. Aan de palmbomen en dennenbomen. Aan de stralende zon en aan de heldere melkweg. Ik heb mijn hart verloren aan de vrijheid.

De prijs van vrijheid die ik in mijn leven moet betalen is het waard. Het geeft me zoveel geluk, zoveel voldoening. Ik heb zoveel fantastiche mensen leren kennen. Alleen het komt en gaat, komt en gaat en iedereen die ik ontmoet komt en gaat, komt en gaat. Net als het deinen van de zee.

Ik hoor mijn moeder rommelen en zingen in de keuken. Mijn vader mompelt iets onverstaanbaars in zichzelf. Mijn broertjes zitten met hun neus in hun telefoons en mijn zus zit naast oma in de tuin, voetjes lekker omhoog. En ergens hoor ik ook in dat plaatje, maar ik ontbreek.

Ik voel me verdeeld. Weet niet meer waar ik hoor, wat goed is, wat te doen. Ik heb hier zo’n stabiel leven opgebouwd dat ik er immens tegen op zie dit ooit op te geven. Weer opnieuw beginnen, weer ergens anders heen, en waarheen? Er is nog zoveel te ontdekken, zoveel landen die ik niet heb bezocht.

Mijn roots ligt in Nederland. Ik ben een hele echte doorsnee Nederlandse meid. Recht voor z’n raap, eerlijk, niet op haar mondje gevallen. En ergens, ben ik zo bang om terug te gaan naar het land van herkomst omdat ik bang ben dat ik er niet meer tussen pas. Ik ben bang om terug te gaan naar een 9-5 mentaliteit en te leven op twee of drie weekjes vakantie per jaar.

Ik mis thuis, maar dit hier om Nieuw Zeeland is ook mijn thuis en Australië voelde ook als mijn thuis. En er zijn zoveel plekken die thuis kunnen worden. Dus waar hoor ik dan?

Twee jaar geleden

Ik verliet huis en haard, een thuisloze op zoek naar wat goed is, om het onvergelijkbare pad naar vrede te vinden.

Twee jaar geleden. Twee jaar geleden was ik net afgestudeerd. Werkte ik als juf. Twee jaar geleden woonde ik half in Ede en half op Flakkee. Twee jaar geleden was mijn leven gewoon, net zoals die van ieder ander. Ik werkte en was de weekenden vrij. Op zondag ging ik naar de kerk. Soms sprak ik af met vriendinnen, al was iedereen altijd erg druk dus dat moest altijd goed gepland worden. Twee jaar geleden was ik 23 jaar. Een leven als juf lag voor me, kreeg zelfs een vast contract aangeboden.

Twee jaar geleden koos ik ervoor om te vertrekken voor maximaal 8 maanden. Ik zat op het vliegveld en schreef dit:
Tjah… Daar zit je dan. Pa, ma en Dianda hebben me weggebracht. Wat heb ik er zin in! Het is zo gek om hier te zitten. Het lijkt net alsof de achtbaan zijn eerste hoogtepunt bereikt heeft en klaar staat om keihard naar beneden te gaan. Dat punt, je kent het waarschijnlijk wel, dat het net lijkt even stil te staan. Daar zit ik nu middenin. En met spanning, enthousiasme en nieuwsgierigheid ben ik klaar om me keihard te laten meenemen in een achtbaan aan ervaringen en emoties. Al mijn zintuigen staan op scherp!

En nu ben ik alweer twee jaar verder. Twee jaar geleden ben ik vertrokken en in die tijd heb ik twee verschillende landen rond gereisd. Ik heb in de afgelopen jaren in de outback gewoond en in Byron Bay. Ik ben begonnen met werken als reis agente. Ik heb de cirkel rondom Australië gereisd en alle hoogtepunten gezien. Ik ben naar Nieuw Zeeland verhuisd en heb in Queenstown en Mount Maunganui gewoond. Opnieuw heb ik ook dit hele land weer doorgereisd. Nu twee jaar verder ben ik gesetteld in Queenstown. Echt gesetteld, gesponsord door mijn werk zodat ik mag blijven. Dromen zijn uitgekomen, nieuwe vrienden zijn gemaakt en ontelbaar onvergetelijke herinneringen.

In twee jaar heb ik de weg naar vrijheid gevonden. Het voelt alsof ik het gekaderde meisje achter me gelaten heb. Je kunt eigenlijk niet anders dan dat je dicht naar jezelf toe groeit als je zo lang met jezelf bent. Ik heb twee jaar geleden alles achtergelaten. Met een enkeltje ben ik het vliegtuig in gestapt naar een onbekend land waar ik niemand kende. Het enige wat ik had was een backpack en mezelf. En zie me nu.

Twee jaar geleden vertrokken en ik voel nog steeds niet de drang om terug te komen. Ik blijf maar uitstellen. Nog één seizoen. Het voelt veel te fijn nog, voel me intens gelukkig. Ik werk en heb een toffe baan, woon in een heerlijk huis met fantastische huisgenoten en heb geweldige vrienden hier. We doen de meest toffe dingen op onze vrije dagen en skiën zoveel mogelijk. Ik weet eerlijk gezegd echt niet meer hoe mijn leven gaat lopen. Of dat ik ooit nog zou kunnen wennen aan een leven in Nederland. Dat maakt het soms ook wel een beetje onzeker of spannend. Ook ik hoop me ooit te settelen ergens, met iemand. Maar de ontelbare zegeningen die het reizen met zich brengt wegen zwaarder mee.

Twee jaar is een lange tijd. Jaren die voorbijgegaan zijn en waarin ik ook veel mooie of verdrietige momenten gemist hebt. Op afstand probeer ik altijd zoveel mogelijk mee te leven, al is het toch anders. En de mensen thuis doen dat ook. Twee jaar geleden vertrokken. Veel langer dan verwacht. Het het me dan ook veel meer gebracht. Meer dan ik me ooit kon voorstellen.

Twee jaren waar ik met enorm veel trots op terug kan kijken. Ik ben ongelooflijk dankbaar voor iedereen die de afgelopen tijd altijd aan mijn zijde zijn blijven staan. Twee jaar alweer, jaren waarin ik echt alles uit het leven gehaald hebt wat erin zit. Oh wat zijn de afgelopen jaren fijn geweest en wat zie ik uit naar de tijd die nog gaat komen.