Ik wil niet weg, maar ben bang om te blijven

De berichten volgen elkaar snel op. Zo snel dat ze niet bij te houden zijn. Vorige week begrepen we al wel dat het reizen door Azië niet door zou gaan, maar we dachten dat we nog wel voor een vakantie naar Fiji konden gaan voordat we weer voet zouden zetten in ons kikkerlandje. Het virus heeft Nieuw-Zeeland nu ook bereikt en we hebben geen keuze meer.

We hoorden veel verontrustende berichten vanuit Europa. Veel van jullie belden en berichten of we niet terug moesten komen ‘nu het nog kon’. We waren zo aan het wikken en wegen. Nieuw Zeeland is vooralsnog veilig, alles is nog gewoon open. Elke dag gingen we hoofdpijn naar bed en werden we wakker met een telefoon die vol stond met nieuwe berichten en nieuws updates. De stress zit in ons hele lichaam. De juiste keuze proberen te maken terwijl er geen antwoorden zijn vergt heel veel van iemand. De berichten volgen elkaar snel op. Zo snel dat ze niet bij te houden zijn.

Wakker worden in de liefelijke sferen van Queenstown. Elke dag gereed maken om naar werk te gaan. Veilig wonen aan de andere kant van de wereld. Ik wil hier niet weg! Maar ik ben bang om te blijven. Terwijl alles om ons heen nog vredig doorgaat en het nieuws van het thuisfront kraters om ons heen inslaan, maken we de beslissing om dan toch al onze reisplannen om te gooien en zo snel mogelijk naar huis te komen. We huilen bittere tranen, maar we weten dat het de juiste beslissing is. De berichten volgen elkaar snel op, zo snel dat ze niet meer bij te houden zijn.

We gaan eindelijk voor de verandering met een gerust hart slapen, maar worden wakker in paniek! Grote paniek. Ik schrijf dit met een brok in de keel en ik probeer mijn tranen weg te knipperen zodat ik mijn scherm kan blijven zien. Het begon met een mailtje dat er iets niet goed zat met onze eerste overstap in Australië. Na uren bellen blijkt dat Australië op slot gaat. We waren aan het inpakken en een paar uur later zitten we met onze handen in het haar omdat onze vlucht gecanceld is. Een sms’je van de overheid komt binnen. We hebben 36 uur om het land uit te komen. Maar er zijn geen vliegtuigen.

Ik ga het dorp in. Weer iemand komt gehaast met een koffer in de hand een laatste knuffel geven. Hij heeft een last minute vlucht terug naar huis kunnen bemachtigen, al hing er een prijskaartje aan van duizenden dollars. Ik sta op straat hem verloren na te kijken om vervolgens emotioneel in huilen uit te barsten. Weer iemand die halsoverkop weg is gegaan. Mensen vertrekken overhaast en we hebben geen tijd om afscheid te nemen. Er is geen tijd om het te verwerken. De berichten volgen elkaar snel op. Zo snel dat ze niet bij te houden zijn.

Ik denk niet dat ik woorden kan vinden om het gevoel te beschrijven hoe het voelt om geen ticket te kunnen vinden die terug naar Nederland gaat. Websites die leeg zijn. Bewegingsvrijheid wat ontnomen is. Het lijkt alsof de trein met een steeds sneller tempo de berg afraast. Landen volgen elkaar op, sluiten de grenzen, laten overstappen niet meer toe. Nieuwe regels worden ingesteld, aangescherpt en we krijgen maar een paar uur de tijd om daarin proberen te meebewegen. De berichten volgen elkaar snel op. Zo snel dat ze niet bij te houden zijn.

We zijn hier ooit allemaal alleen gekomen. We hebben onze families en vrienden in ons thuisland achtergelaten en zijn de wijde wereld ingetrokken om ons hier te vestigen. Maar als alle grip op het leven verdwijnt, zekerheid plaats maakt voor onzekerheid, dan wil je terug. Dan wil je echt gewoon terug.

De berichten volgen elkaar snel op. Zo snel dat ze niet te volgen zijn. De straten sterven uit en het wordt steeds stiller hier in Queenstown. Binnen een paar dagen tijd raken we onze banen kwijt, krijgen we te horen dat we vanaf 1 april zonder huis zullen zitten, wordt ons ticket gecanceled en sluiten alle grenzen om ons heen. Daar zit je dan, aan de andere kant. van de wereld. En wie weet hoelang dit gaat duren?

We proberen alles te verzinnen om hier uit te komen. Maar elke sprank hoop wordt de grond in geslagen. Uiteindelijk zal het lukken, daar geloven we sterk in, al weten we niet hoelang dit gaat duren. De onzekerheid knaagt. Ik wil hier niet weg, maar ik ben bang om te blijven. Door alle stress heen, de huilbuien, de onzekerheid van het onbekende hebben we één zekerheid en dat is dat we allebei omringd zijn door lieve vrienden. Vriendschappen hier die zo kostbaar zijn geworden. We hebben elkaar zo nodig nu. En vanuit ook Nederland krijgen we veel steun die we nu heel hard nodig hebben. Lieve meelevende berichtjes, mensen die uren meezoeken naar tickets, lange troostende gesprekken over de telefoon. Het houdt ons overeind en we weten zeker dat, hoelang het ook gaat duren, het ons gaat lukken terug te komen.

De berichten volgen elkaar snel op. Zo snel dat ze niet te volgen zijn. Lieve Anouk, wat ben ik dankbaar dat we hier samen in staan.

Een gedachte over “Ik wil niet weg, maar ben bang om te blijven

  1. Lieve meiden,
    Blijf waar jullie zijn is mijn advies..klopt alle grenzen sluiten maar het hoogtepunt van de coronacrisis moet nog komen..er worden vele slachtoffers verwacht per week ..vele honderden doden worden verwacht dus veilig is het dan natuurlijk niet om een vlucht terug te komen..je kan dan nog beter via internet contact houden en de crisis uitzitten en proberen dit te overleven en hopen dat familie dit ook overleeft..het is te laat om hals over kop terug te gaan..te veel risico ..te plotseling…in januari schreef je nog dat je geen plannen had om terug te keren..niemand kon voorspellen dat deze slechte film werkelijkheid zou worden..niemand niet..niemand weet hoelang wij het moeten uitzingen hier..ik schrijf dit aan jullie met een brok in mijn keel..met tranen in mijn ogen want als het kon zou ik jullie zelf ophalen en veilig op Nederlandse bodem brengen maar alles gaat te snel ..het virus grijpt om zich heen en er mogen geen verplaatsingen meer plaats vinden..bij elke verplaatsing is er kans op besmetting en om weer andere te besmetten…
    Ik lees dat jullie geen baan en huis meer hebben per 1 april..wees creatief en kijk wat er nog mogelijk is en stop daar je tijd en energie in..misschien binnen Australië en verplaatsen naar een andere stad en zo de tijd uitzingen, want zomaar richting Europa is volgens mij geen optie meer..
    Samen sterk in de strijd en hou elkaar stevig vast..
    Lieve groetjes en ik denk aan jullie ..
    Tot jullie volgende mail meiden…jullie kunnen overleven..
    Fred XXX

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s