Terug naar Toen

De zon, de zee, de zoute zilte lucht. Puur geluk. Blote voeten, het zand tussen mijn tenen voelen. Niet douchen als ik wakker wordt, maar een bikini broekje aantrekken en naar het strand lopen. Het water boven me voelen sluiten om lachend weer boven te komen. De geur van zonnebrand crème, het gelach, de muziek, krijsende zeemeeuwen.

Maandag was ik nog gewoon aan het werk om om vijf uur op een holletje naar huis te gaan. Tas inpakken, een biertje in de tuin, eten en bijna te laat aankomen op het vliegveld. Het heerlijke vakantie gevoel maakt zich gelijk van me meester. Ik heb alleen een tasje mee, met een handdoek, bikini, korte broek en twee topjes. Oh en een boek. Dat is het en het voelt heerlijk om zo licht gewicht te kunnen reizen. Het vliegtuig stijgt op en ik laat Queenstown achter me.

Na drie uur rijden kom ik aan. Het is inmiddels 2u in de ochtend, donker en de straat is verlaten. Toch voelt het zo vertrouwd! Slapen doe ik haast niet, het is warm en ik kan niet wachten om alle lieve, bekende gezichten weer te zien.

De ochtend begint met knuffels in bed. De geur van koffie en toasted brood doet ons uit bed komen. Meer knuffels van oude bekenden en nieuwe mensen ontmoeten. Zoveel veranderd, zoveel hetzelfde. Ik verwen mezelf met een heerlijke brunch en slenter langs alle winkeltjes in de oh zo vertrouwde straat met palmbomen aan weerszijden.

Strand. Oh wat heb ik het gemist. Nog steeds zit iedereen een beetje links van het eilandje af. Ik plof neer in het zand, zonnebril op m’n hoofd en een boek in de hand. De jongens komen met hun surfboards het water uit. Water druppelt op de gebruine huid. We halen een ijsje en het geluksgevoel is compleet. Mensen sluiten aan en gaan er weer vandoor. De sfeer is zo ontspannen en relaxt.

Uit eten in het restaurant waar ik vorig jaar met zoveel plezier gewerkt heb. Bediend worden in plaats van te bedienen. Locals herkennen me en komen praatjes maken. Voor, hoofd en na gerecht en mijn glas wijn wordt herhaaldelijk bijgevuld. De voetjes van de vloer in de bar ernaast. Brew hospo night is nog steeds hetzelfde. Alles is nog steeds zo hetzelfde!

We eindigen de nacht in het hostel. Roezig, lachend, herinneringen ophalen en nieuwe herinneringen maken. We eindigen de dag met knuffels en vallen in een diepe slaap.

En zo komt er veel te snel een einde aan deze mini vakantie. We lachen, zonnen, klimmen de Mount, zwemmen en barbecuen. We hebben lief! We hebben elkaar lief, het leven lief en delen onze lieve voor de Mount.

De auto wordt gestart, een laatste groet en zwaai en we zijn weer onderweg naar een ander thuis ver van thuis. Het strand laten we weer achter, het vliegtuig stijgt op en een paar uur later maakt het uitzicht plaats voor besneeuwde bergtoppen.

Mount Maunganui. Was was het fijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s