Verloren aan de vrijheid

Ik word wakker en trek de gordijnen open. Blauwe lucht, de bergen, de bovenste bomen met een prachtig laagje sneeuw erop. Ik schiet mijn pantoffels aan en zet een kopje thee. Terwijl ik mezelf op de bank nestel ontwaak ik langzaam terwijl de zon op komt boven het meer.

Ik word wakker en stap uit bed. Het rolgordijn draai ik omhoog en ik zie de Geldersedijk. Beneden wordt er gerommeld en de geur van verse koffie stijgt op. Ik schiet mijn pantoffels aan en loop de trap af. Jara ligt beneden de trap te wachten. Ze heft haar kop op en ik aai haar. Mijn ouders zitten buiten op het terras. De krant erbij, kopje koffie en een koekje. Ik kijk uit over de polder, de uitgestrekte vlakke velden. Een paar koeien, veel geiten, het groene gras en de blauwe lucht.

Twee werelden. Ik voel me zo thuis in twee werelden. En ik voel me zo verloren bij het idee dat ik ooit moet kiezen, want dat kan ik niet.

Als ik hier een dag vrij ben dan ga ik skydiven, paragliding, doe ik een rondje in een jetboat, een helicopter vlucht of noem maar iets geks. Door mijn werk is alles mogelijk! Ik ga graag skiën, een rondje lopen of drink een kopje koffie met een vriendin.

Als ik thuis vrij ben dan benauwd dat me. Wat moet ik daar gaan doen? Iedereen is altijd maar druk, druk, druk. Zomaar spontaan iets gaan doen zit er bijna niet in want alles moet gepland worden. De angst om ‘alleen’ te zijn benauwd me.

Ik heb geen groep vrijgezellen vriendinnen klaar staan die zitten te wachten op mijn terugkomst. Ze zouden het allemaal heerlijk vinden als ik weer terug ben, maar ze hebben allemaal hun eigen leven. De meeste van mijn vriendinnen zijn getrouwd, krijgen kindjes en zijn gesetteld. Iets schitterends om puur geluk te zien en om kleine wondertjes groot te zien worden. Maar ik ben zo heel anders…

Ik voel me verdeeld. Mijn familie is allemaal thuis en gaan steeds meer naar me verlangen. Eerst zeiden ze het niet zo, maar nu, na een ruime twee jaar wel. Ooit ben ik vertrokken om maximaal 8 maanden te gaan reizen. Alleen is dit al meer dan twee jaar geleden. En ik heb nog geen flauw idee wanneer ik terug wil gaan.

Ik mis mijn lieve omaatje. Oh als ik haar zomaar eens zou kunnen bezoeken. Samen in de achterkamer zitten en uren lang kletsen. De slappe lach krijgen en gezellig gaan winkelen. Ze zou me een arm geven en ik hoor haar al zeggen ‘kom maar kind, dan steken we hier over.’

Ik weet niet meer wat ik moet doen als ik terug ga. Het benauwd me zo. Ik ben bang dat ik er niet meer tussen pas. Bang dat er geen plaatst en ruimte meer voor me is. Bang dat ik me zal vervelen. Bang dat niemand tijd voor me heeft. Bang om zo anders te zijn dan alle anderen.

Ik zou in de stad kunnen gaan wonen. Daar waar het bruist van de jongeren. Op mijn eiland is het namelijk niet zo bruisend. Maar wat voor werk moet ik dan doen? Juf in Amsterdam is toch wel even net wat anders. En ik vind reisagente zo’n leuke baan! De connectie met mensen, ze helpen met het plannen van hun reis, alles voor ze regelen.

Wist ik maar hoe mijn leven zou lopen. Of had ik maar een vriendje. Dan zou ik hem kunnen volgen. Maar dat is de grootste onzin ooit, want als ik een partner zou hebben die naar links wil, dan wil ik standaard toch naar rechts. Het voelt goed om te dromen over het loslaten van alle verantwoordelijkheid en iemand te kunnen volgen. Maar dit is ook maar een droom.

Ik heb mijn hart aan de wereld verloren. Aan de mooie stranden, de prachtige bergen. Aan de watervallen, de schitterende meren. Aan de palmbomen en dennenbomen. Aan de stralende zon en aan de heldere melkweg. Ik heb mijn hart verloren aan de vrijheid.

De prijs van vrijheid die ik in mijn leven moet betalen is het waard. Het geeft me zoveel geluk, zoveel voldoening. Ik heb zoveel fantastiche mensen leren kennen. Alleen het komt en gaat, komt en gaat en iedereen die ik ontmoet komt en gaat, komt en gaat. Net als het deinen van de zee.

Ik hoor mijn moeder rommelen en zingen in de keuken. Mijn vader mompelt iets onverstaanbaars in zichzelf. Mijn broertjes zitten met hun neus in hun telefoons en mijn zus zit naast oma in de tuin, voetjes lekker omhoog. En ergens hoor ik ook in dat plaatje, maar ik ontbreek.

Ik voel me verdeeld. Weet niet meer waar ik hoor, wat goed is, wat te doen. Ik heb hier zo’n stabiel leven opgebouwd dat ik er immens tegen op zie dit ooit op te geven. Weer opnieuw beginnen, weer ergens anders heen, en waarheen? Er is nog zoveel te ontdekken, zoveel landen die ik niet heb bezocht.

Mijn roots ligt in Nederland. Ik ben een hele echte doorsnee Nederlandse meid. Recht voor z’n raap, eerlijk, niet op haar mondje gevallen. En ergens, ben ik zo bang om terug te gaan naar het land van herkomst omdat ik bang ben dat ik er niet meer tussen pas. Ik ben bang om terug te gaan naar een 9-5 mentaliteit en te leven op twee of drie weekjes vakantie per jaar.

Ik mis thuis, maar dit hier om Nieuw Zeeland is ook mijn thuis en Australië voelde ook als mijn thuis. En er zijn zoveel plekken die thuis kunnen worden. Dus waar hoor ik dan?

5 gedachtes over “Verloren aan de vrijheid

  1. Hallo Mareisje,dag lieve schat..ik voel jouw worsteling ..jouw strijd jouw innerlijke strijd waar jouw plekjes op deze aarde nu werkelijk is..misschien kan ik je een leiden naar de gedachten die je wel aanspreken..jouw worsteling is een echte worsteling van indentiteit..van jouw beeld naar je zelf en de weg en vooral de plek waar je wilt leven..ik voel ook je schuldgevoel naar jouw familie..het is allemaal begrijpelijk en een natuurlijke reactie voor het moment om een keuze te maken..
    Waarom moet je een keuze maken of waarom moet dit zo duidelijk afgebakend worden..het feit dat je nog leeft waar je leeft is al een keuze anders was je al terug in Nederland,zie ik dat goed Mareisje?
    Voor nu maak je de keuze voor Australië maar dat kan over een tijdje weer anders zijn…jouw familie moet dat respecteren en jouw de vrijheid bieden om te leven waar je wilt leven..makkelijk is het allemaal niet maar het is jouw leven lieve schat..
    Deze keuze voor de momenten kan je goed uitleggen en verdedigen aan je familie en vrienden..jouw gevoel is bepalend voor jouw keuzes in het leven ..het is zeer belangrijk om hier naar te luisteren ..dit zijn signalen die je tot je moet nemen..
    Het zou mooi zijn om niets definitiefs te doen en te besluiten want niets is voor altijd en voor eeuwig..zo heeft iedereen er vrede mee want jouw levenspad loopt nu daar en als je in Nederland was gebleven was het weer in Nederland geweest..
    Het leven is momenten goed taxeren en handelen of niet handelen..niets is fout of goed…
    Jouw gevoel..jouw leven..
    Als je verder wilt praten hierover sta ik daar helemaal,voor,open Mareisje..ik ben zeer geïnteresseerd in jouw leven en jouw ontwikkeling..petje af en chapeau voor jouw levenshouding..

    Liefs Fred.

    Like

  2. Claudia zegt:

    Oh gosh dit is zo herkenbaar 😱 ben nu al ruim 2,5 jaar thuis na 1,5 reizen door Australië en Nieuw-Zeeland, maar heb ook dat gevoel van hier niet meer echt kunnen aarden, maar andersom ook eigenlijk overal mezelf wel thuis kunnen voelen. Verwarrend, onrustig ook 😅

    Liked by 1 persoon

  3. Michelle zegt:

    Heel herkenbaar inderdaad! Ben zelf (maar) 7 maanden in Nieuw Zeeland geweest. Niet om te reizen (wel gedaan voor 1 maand), maar voor een thesis. Maar zelfs die 7 maanden hebben mij het gevoel gegeven dat je hier beschrijft. Ja, ik heb hier mijn familie en vrienden, maar NZ is echt mijn tweede thuis geworden. Volgend jaar ga ik terug, maar dan voor een aantal jaar (voor een PhD). Aan de ene kant kan ik niet wachten om terug te gaan naar NZ, maar aan de andere kant is het lastig want het leven van mijn familie en vrienden gaat natuurlijk ook gewoon door dan en dat zonder mij.

    Maar het leven in NZ is zo anders. Zelfs het dagelijks leven dat ik heb meegemaakt met een thesis aan een universiteit is heel anders dan hier in NL: ook geen 9-5 mentaliteit. Ben je klaar voor die dag dan ben je klaar. En als je een keer eerder weg wil is dat prima.. er is altijd nog de volgende dag. Hier in NL wordt toch meer van je verwacht dat je je aan een strakke planning houdt.

    Liked by 1 persoon

  4. Gerrinde zegt:

    Zo herkenbaar!!! Dit gevoel wat jij hebt heb ik nu al meer dan een jaar. 🙈 Aan de ene kant zit ik wel op mijn plek hier en aan de andere kant wil ik blijven reizen. Daarom combineer ik het maar met werk. Maar als je terugkomt van een reis wordt je altijd weer in het patroon gepropt, ondanks alle goede voornemens. Ik ben er nog niet over uit wat ik ga doen en of ik je nog eens op kom zoeken in NZ. 😄

    Blijf vooral schrijven!

    Dikke knuffel uit NL ❤️

    Liked by 1 persoon

  5. ywftravelblog zegt:

    Buikpijn toen ik dit las en ook een stiekem verlangen. Wat is dit verdomd herkenbaar. Na mijn wereldreis voel ik mij ook niet meer thuis in België, wil ik méér ontdekken, meer reizen, de wereld zien. Ik voel mij op zoveel plaatsen thuis, behalve in mijn eigen land. Wou mijn vriend maat mee…. In het diepe springen, mee op avontuur en ontdekking. Jammer genoeg denkt hij er héél anders over en heeft hij wel nood aan stabiliteit, een 9 to 5 mentaliteit en de droom een huis te kopen in België. Hoe je als stel zo goed samen kan passen, maar toch zo anders kan zijn… hopelijk drijven onze dromen ons niet uit elkaar, want ik hou het geen jaren meer uit in België, zonder het avontuur waar ik zo naar verlang.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s