Van oost naar west

De dagen in Christchurch waren niet zoals we ze verwacht hadden. Toch kijk ik terug op een mooie tijd. Mooi in de zin van de gebondenheid die er is ontstaan tussen de mensen, waar ook wij aan mochten deelnemen. Heel het land is van slag en men zoekt juist nu steun bij elkaar. Ik huil er elke dag. We lopen rond, zien de duizenden, duizenden bloemen. Hier en daar staat er een knuffelbeer tussen. Dat breekt mijn hart. De pijn is rauw en tastbaar. Maar naast al dit verdriet bellen er ook mensen elke dag weer. Vanuit Nederland, vanuit Nieuw Zeeland. Mensen die op het moment dat je ze nodig hebt er ook echt zijn. En de vele berichtjes, veel ook van mensen van wie ik het niet verwacht had, deden erg goed. Mijn bazin uit het hostel stuurde ook meteen een berichtje. Ze had al gekeken naar tickets en bood me aan een retourtje te betalen zodat ik de volgende dag naar de Mount kon vliegen en een week later terug. ‘Kom maar lekker uitrusten hier, hier in de Mount is je thuis. Hier is je Nieuw Zeelandse familie.’ Juist nu, zoeken de mensen elkaar op. En wat is dat hartverwarmend.

We vertrekken uit Christchurch. We hadden niet verwacht zoiets mee te maken, maar het is toch gebeurt. Al snel nadat we vertrokken zijn, kunnen we weer vrijer ademhalen. We ruilen de kleine stad meteen in voor natuur. Via de Arthur’s pass willen we het land door kruisen en de westkust bereiken.

We rijden door een machtig mooi landschap. De wegen slingeren door de bergen en na elke bocht wacht er weer een adembenemend mooi uitzicht op ons. We zien bergen, sommigen droog en bruin van kleur, sommigen begroeid en sommigen hebben al een beetje besneeuwd toppen. De wegen strekken zich uit en laten de bergen prachtig afsteken tegen de horizon. We rijden door een bocht en zien een gigantisch groot blauw meer. De zon schijnt uitbundig en doordat het water heel vlak is, lijkt het net een spiegel. We stoppen de auto en nemen foto’s.

Zo slingert onze weg zicht voort naar het westen. We rijden, stoppen, maken foto’s, kleine wandelingen. We zien een mooie spoorovergang en maken foto’s. We zien een meer en voelen even hoe koud het smelt water is. We zien een waterval en klimmen er naar toe. De hele dag zijn we zoet. Wat een leven, dat we onze dagen zo kunnen vullen.

Tenslotte bereiken we de westkust. De zee schitterd ons al tegemoet. Na een nachtje aan de westkust, waar we de zee zachtjes konden horen ruisen vanuit ons bed en stappen we weer in. Nog een dagje auto rijden voor de boeg!

We rijden eerst naar het noorden omdat er ‘pancake rocks’ zijn die we willen zien. Nadat we een prachtige weg afgelegd hebben die opnieuw door de bergen gaat, komen we aan. Dit keer zien we aan één zijde de oceaan en aan de andere kant bergen en regenwouden. We lopen rond en maken weer ontelbaar veel foto’s. En dan gaan we weer door. Regenwoud, palmbomen, oceaan, bergen, ja we zien werkelijk van alles! De rest van de dag rijden we naar het zuiden. In de avond komen we aan bij een klein, maar oh zo leuk dorpje. Franz Josef! En het mooiste nieuws is dat we de volgende dag de heli hike gaan doen. We trakteren onszelf op een betaalde camping waar wifi is en een warme douche. Het is nog net een klein beetje licht als we eindelijk aan ons avond eten zitten en genieten nog een paar minuten van het schitterende uitzicht. Morgen gaan we het echt goed bekijken! We zijn nieuwsgierig naar de plek waar we zijn aangekomen.

Twee van de drie heli hikes worden normaal gesproken gecanceld. De veiligheidsvoorschriften zijn heel streng en bij het minste of geringste wordt alles afgezegd. Zo ook bij ons. We herboeken meteen voor de volgende dag. We gaan naar de bodem van de glacier en hiken daar rond. Vanaf hier is het gebied schitterend om te bewonderen. In dezelfde tijd is het heel confronterend om ze de impact te zien van het opwarmen van de aarde. Er is nog maar weinig ijs over en het wordt er alleen maar minder. Ondanks de herfst is het een warme dag. We brengen de rest van de dag door bij een bergmeer en lezen er boeken en proberen nog een beetje bij te bruinen voordat het te koud gaat worden om in bikini te liggen. Zo de dag spenderen om te wachten of de tour morgen doorgaat is helemaal niet erg!

En wat een geluk! Hij gaat door! We trekken een lange waterdichte broek aan, laarzen, wollen sokken en een waterdichte jas. Ook krijgen we een buiktasje waar we een flesje water en snacks in kunnen doen. We krijgen uitleg over alles en gaan opweg naar de helicopter. Per gewicht worden we ingedeeld en ik mag voorin zitten! Gebukt lopen we naar de helicopter en gaan erin zitten. Gordel om, kop telefoon op en de piloot begroet ons vriendelijk. We stijgen op en het is gek om te ervaren dat je daar bijna niets van voelt. Je zit zo in de lucht! Tussen de bergkammen door vliegen we naar de glacier waar de piloot op een klein plat stukje ijs landt. Iemand staat ons op te wachten en helpt ons uit de helicopter. We houden vast aan een hek om niet uit te glijden op het ijs of weg te waaien door de wind afkomstig van de helicopter. Even later is het rustig om ons heen en begroet de gids zich. Meagen is een echte held! Wat een tof mens om mee op pad te gaan. We binden onze spikes onder onze laarzen en lopen voorzichtig eerste stapjes op het ijs. Verbazingwekkend hoeveel grip die spikes geven!

We hiken over de glacier. We lopen tussen meters hoge ijsmuren en zien gigantisch diepe kloven. Soms is het ijs heel blauw, soms wit, soms zien we stroompjes water lopen. En dan horen we een donderend geraas. Aan de linkerkant breken er stukken ijs af die in een lawine naar beneden storten. Zo snel als het komt, zo snel als het weer weg is. De gids weet precies waar we kunnen lopen en we voelen ons super veilig. Er wordt geen enkel risico genomen! Meagen vertelt ons heel veel. Het ontstaan van de glacier, het smelten, hoe de glacier beweegt, hoe de toekomst er waarschijnlijk uit komt te zien, over de Maori naam van de glacier en de naam Franz Josef. Hij heeft nooit de glacier bezocht die naar hem vernoemd is! Een super interessante, maar vooral een bizar gave ervaring om hier te mogen zijn. Een van de laatste generaties en wij hebben hier gewoon gelopen! Het was echt een fantastische ervaring.

Eenmaal terug beneden zit er inclusief de tour ook toegang tot de Hot pools. We laten ons de rest van de middag in het heerlijke warme water zakken en laten het avontuur van vandaag op ons inwerken.

Van oost naar west en Franz Josef… Een glacier! We kunnen weer vinkjes zetten op onze bucketlist.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s