En toen was alles anders

Gezellig winkelen. Het tasje met nieuwe kleren zwaait tussen ons in. We babbelen er vrolijk op los. Net als anders. We besluiten eerst even een broodje te halen en kopen een heerlijke sandwich met kip en avocado. Terwijl we aan een tafeltje gaan zitten klinkt er een sirene. We blijven rustig zitten. De brandweer of waar de sirene van is zal zo wel langs rijden. Ik kijk even om, het duurt wel lang. Een vrouw maakt oogcontact en kijkt me angstig aan. Ze stapt naar voren, maar drentelt snel weer terug. Ik neem nog een hap terwijl ik naar de vrouw blijf kijken. ‘Iedereen naar buiten!’ wordt er omgeroepen. We staan op en lopen de straat op. Mensen met hesjes en lijsten tellen hun personeel. Alle winkels sluiten de deuren. De mevrouw komt naar me en vraagt of ik het weet. ‘Wat weet?’ vraag ik haar. ‘Ze schieten, er is een schieting gaande!’ Anouk kijkt me verbaast aan. Ik herhaal wat de mevrouw tegen me zei. We kijken om ons heen. Tjah, welke kant moeten we dan nu op? Ik vraag een mevrouw in een oranje hesje of zij meer weet. Ze vertelt ons dat het brandalarm af gaat. We halen opgelucht adem. Zie je wel, niks aan het handje. Tot we ook deze mevrouw iets horen zeggen over ‘schieten’. Terwijl het personeel terug de winkel in wordt geroepen horen het geluid van een schot. Nou grapt Anouk, misschien is het toch waar. Vervolgens horen we weer een doffe knal. We kijken elkaar en besluiten het geluid te negeren en toch maar weer verder te winkelen. Vast vals alarm, we horen spoken!

Het valt ons op hoe leeg de straten zijn. Voor de h&m zien we een tiener meisje die zowat ín haar moeder kruipt. Ze willen de winkel binnen gaan, maar de deuren zitten dicht. Bang kijkende mensen staan binnen achter de rekken. Niemand waagt zich naar de deur en een personeelslid schudt zijn hoofd dat ze ook niet open gaan. Anouk en ik lopen naar de mevrouw en vragen of zij misschien weet wat er aan de hand is. Eindelijk horen we alle feiten! Er was echt een schieting gaande in twee verschillende moskeeën en de daders lopen nog vrij rond. We moeten binnen schuilen en de hele stad is lock down.

We kijken om ons heen. Waarheen? Toch maar naar huis. Dat is maar een kwartiertje lopen. Als is een kwartier erg lang als je weet dat er schutters zijn. Terwijl we door de lege straten lopen opent een bar haar deuren en een meneer loopt naar buiten en neemt ons vervolgens snel mee naar binnen. Gelukkig. Wij zijn in ieder geval veilig! We ploffen neer en bestellen een koffie. Er is wifi en terwijl we verbinding maken met onze mobieltjes lezen we met steigende verbazing het nieuws! Vooral het feit dat er zo’n twintig minuten geleden nog schoten waren gelost. Terwijl we elkaar aankijken beseffen we dat die schoten die we dachten te horen, echt waar waren! Beangstigend als je alles zo beseft.

We worden door verschillende mensen gebeld en krijgen berichtjes of we veilig zijn. Ja… Wij zijn veilig, maar zoveel mensen niet! Mensen zijn geshockeerd, moeten huilen. Hoeveel mensen hebben vandaag het bericht gekregen dat hun geliefde niet meer leeft? Hoeveel zijn er gewond? Hoeveel getraumatiseerd? Langzaam maar zeker trekt het besef van wat er gebeurd is en wat nu nog gaande is door het land. Ongeloof en verdriet vult de mensen. Dit is een zwarte bladzijde in de geschiedenis van Nieuw Zeeland zegt de prime Minister. Ja, dat is het echt!

En daar zitten we nu… Al uren in een bar in het centrum van de stad. We wachten maar gewoon. We houden het nieuws bij en kijken uit het raam naar de lege straten. Wachtend tot we het bericht krijgen dat het veilig is om terug naar huis te gaan.

Velen zullen nooit meer thuis komen. Voor velen zal deze dag hun hele leven veranderen. We waren aan het winkelen, zo gewoon, net als anders. Mensen waren in de moskee aan het bidden, zo gewoon, net als anders. Een enkel moment, door de keuzes van andere, zieke mensen zijn zoveel levens opeens, zomaar, vanuit het niets verwoest. Niets zal ooit meer zo gewoon zijn voor deze mensen. Net als anders, nee nooit meer.

Wij zijn dankbaar dat wij veilig zijn. Maar oh, wat voelen we mee voor iedereen die hier persoonlijk bij betrokken zijn geraakt. En wat heb ik een respect voor alle hulp troepen die daar buiten bezig zijn om voor onze veiligheid te zorgen. We zijn vervuld met ongeloof, verdriet, onmacht. Onze diepste condoleance voor iedereen die iemand verloren hebben.

(We zijn thuis nu. Alle deuren en ramen houden we dicht. 4 mensen zijn gepakt, 1 is er vrij)

3 gedachtes over “En toen was alles anders

  1. Gelukkig zijn jullie veilig Mareisje en Anouk..er zitten altijd risico’s aan het reizen maar dit is wel weer uitzonderlijk ..benaderde situatie ook..gelukkig kan je er samen over praten, jullie beiden kunnen deze ervaring delen.Dat is een groot goed lijkt mij.

    Like

Laat een reactie achter op sportmanvld Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s