Van noord naar zuid

Het noorder eiland hebben we afgesloten. We hebben er uiteindelijk zo’n 3 weken over gedaan. Nadat we naar Cape Reinga zijn gereden (zie vorige blog), zijn we doorgegaan naar Coromandel. Een prachtig gebied in het noorden. We hebben hier weer zoveel moois gezien! Schitterende stranden, de coastal road was waanzinnig. We reden letterlijk een paar meter naast de zee, terwijl de weg er langsheen slingerde met aan de andere kant heuvels en bergen. De uitzichten waren fenomenaal! We zijn naar hot water beach gegaan, waar onder het strand vulkanisch gesteente ligt. Dit warmt het water onder het zand op en hier kunnen kokend hete water poelen ontstaan. We zochten er een uit met een aangename temperatuur en childen heerlijk in onze privé spa. Fantastisch! Een ander waanzinnig mooi strand was Cathedral Cove. We liepen in een uurtje naar dit strand toe en kwamen uit bij een strand met bijzondere rotsformaties. Door een jarenlang erosie proces was er een gigantisch groot gat ontstaan waardoor twee stranden verbonden met elkaar waren geraakt. Helder blauw water, wit zand. Paradijselijk mooi. Ons hoogte en dieptepunt tegelijkertijd was het hiken van de Pinnacles. Als Anouk en ik ergens niet van houden, dan is het hiken en al helemaal niet berg opwaarts. Toch… Als het de moeite waard is doen we het. We begonnen vol goede moed. Een hike van 6 uur met een tas vol snoepjes om onszelf te stimuleren. Het begon ook allemaal makkelijk. Leuke paadjes met rotsen, bergmeertjes en leuke bruggetjes over het water. Tot het klimmen begon. Het werd een groot drama. Alles ging via rotsen, trapsgewijs naar boven toe. Grote stappen tot onze spieren het niet meer aankonden en we ons met moeite omhoog moesten drukken. Toen we eindelijk, eindelijk boven aan waren gekomen stond ons een verrassing te wachten. Om tot het topje van Pinnacles te gaan, moest je nog 50 min extra, via een trap naar boven lopen. De bossen hadden we achter ons gelaten en de zon brandde genadeloos op onze schouders. Uitgeput en bezweet kwamen we boven aan. Het uitzicht maakte een deel van de helse klim weer helemaal goed. We kwamen er alleen achter dat naar beneden gaan nog vermoeiender was dan naar boven. We beloofden elkaar om nooit, nooit meer zoiets te doen.

Nadat we dit gebied helemaal doorgespit hadden en alle must sees gezien hadden reden we terug naar de Mount. We logeerden een paar nachtjes in het appartement van Felipe, die verhuist was uit het hostel en nu opzichzelf woonde. Het was heerlijk om weer even terug te zijn! Om over straat te lopen en door alle vertrouwde gezichten begroet te worden. De locals die elke dag om 4 uur een biertje bij Fish Face gingen doen die me knuffelden en vertelden hoe ze me misten. Het hostel met alle lieve mensen die er nog woonden. Om weer feestjes mee te pakken die om de idioot vroege tijd van 1 uur allemaal afliepen, want alles sluit nu eenmaal om 1 uur in de Mount. Nog meer dan voorheen besefte ik hoe erg ik de Mount ben gaan waarderen. Het waren heerlijke dagen! Weer even lekker binnen slapen, onze was kunnen doen, elke dag kunnen douchen. Ja, de Mount is echt als een thuis gaan voelen.

We reden door naar Rotorua na een verdrietig afscheid. Toch verliet ik dit keer de Mount met nog meer goede herinneringen en een nog beter gevoel dan de eerste keer. We reden naar Wai-O-Tapu, een park met vulkanisch gebied. Een van de meest indrukwekkende en bizarre dingen die ik ooit gezien heb. Aangekomen was het eerste wat ons opviel de doordringende stank overal. Het rook overal naar rottende eieren. Er was een look out en vanaf daar konden we een gedeelte van het gebied overzien. Overal om ons heen cirkelde er rook op uit de grond en uit de rotsen. We gingen het park naar binnen om alles van dichtbij te bekijken. Geel uitgeslagen rotsen door het sulfer, een meer zo groen dat het nep leek. Door de mineralen in het water heeft het een intens heldere kleur. Een meer waarin het water 100 graden was, waarbij grote rookpluimen over het water dreven en een verzengde hitte met zich mee bracht. Aan de rand van het meer was het gesteente fel oranje uitgeslagen. Poeltjes met modder erin die bubbelden bij de hoge temperaturen. We zagen een geiser meters hoog water opspuiten. Het wat onnatuurlijk, dit natuur gebied. Verder zijn we nog naar een Maori village geweest waar we op culturele en traditionele wijze gegeten hebben. We leerden ontzettend veel over de Maori cultuur, wat heel gaaf is. Nu weten we nog meer over de geschiedenis van dit mooie land.

Vervolgens was Taupo aan de beurt. We begonnen het gebied te verkennen vanuit de lucht. Omdat het mijn derde skydive was, vroeg mijn instructeur of ik dit keer met een backflip uit het vliegtuig wilde springen. Alsof je daar nee tegen kunt zeggen! Het deurtje ging open, we gingen op de rand zitten en we lieten ons vallen. De wereld tolde om ons heen, tot we met een enorm geraas naar beneden stortten. Heerlijk! Dat gevoel is ZO vrij. Ik opende mijn armen en vloog als een vogel door de lucht. Vervolgens opende de parachute en kon ik de omgeving goed verkennen. De instructeur wees me de vulkaan Tongariro aan. Het meer was goed zichtbaar met de bergen eromheen. Veel te snel stonden we weer aan de grond. We genoten van hotsprings waar we met een boekje in een waterpoel gingen zitten, terwijl er vanaf een waterval warm water stroomde. We zagen de Huka river, met ijsblauw water, zo helder! Ook kwamen we precies op het goede moment aan bij een rivier waar de dam net geopend werd, de aratiatia rabbits. We konden een schitterende voor en na foto maken en zagen hoe met ongekende kracht het water door de rotsen stroomde. Taupo is een prachtig, prachtig gebied waar heel veel te ontdekken valt.

Na Taupo zijn naar Raglan gereden. Een klein, schattig surf dorp wat ons aan Byron feed denken. We gingen boodschappen doen om naar een camping dicht bij de Tongariro te rijden. En terwijl we in de supermarkt waren liepen we tegen 3 jongens aan waarmee ik had samen gewoond in het hostel. Vanaf die dag zijn we samen opgetrokken. We doen ons eigen ding, maar combineren zoveel mogelijk. We moeten ook wel ons eigen plan blijven trekken want Andrew en Ryan zijn meer stoned dan helder en hebben geen flauw idee wat er om hen heen gebeurd. Het is geweldig om een stukje Mount dichtbij te hebben. Emil en ik zijn altijd al vrij close geweest. Daar gingen we dan. Twee Nederlanders, een Canadees, een Zweed en een Engelse.

De tongariro crossing is een van de bekendste hikes in Nieuw Zeeland. Het is een route van afgerond 22km en je moet in het begin stijl de berg op. Toch vonden Anouk en ik deze beter te bewandelen dan de Pinnacles. Stijle stukken wisselden af met goed begaanbare paden. We begonnen heel vroeg in de morgen. Prachtig om zo de zon te zien opkomen! Het was maar 3 graden en we hadden dikke lagen kleding aan. We hebben alles gelopen in zeven uur tijd, wat heel netjes is. Zeker voor ons! We haalden het gewoon in de gemiddelde tijd! Onderweg hadden we het geluk dat we een professionele fotograaf tegen waren gekomen die een prachtig plaatje van ons schoot. We verwachtte een meertje te gaan zien als we aan de top gekomen waren. Helaas was alles zwaar bewolkt. We konden maar een paar meter van ons af kijken. Maar al het geluk van de wereld zat ons weer eens mee dat precies toen wij boven waren de zon doorbrak! Om een gifgroen meer te zien op de top van een berg is echt om sprakeloos van te worden. Aan de rechterkant zagen we weer overal rookpluimen uit de grond opstijgen. We stonden natuurlijk ook boven op een vulkaan, maar dat konden we nu ook echt goed beseffen. Echt een van de mooiste hikes die we ooit hebben gedaan!

Na de tongariro crossing reden we met maar één stop (bij een Nederlands winkeltje in Foxton waar we een kroket, frikadel en patatje oorlog aten) door naar Wellington. Het was er gigantisch druk omdat Eminem een concert gaf. Gelukkig was een heel lieve oudere meneer zo vriendelijk om ons op zijn oprit te laten parkeren. We douchten in het hostel en sliepen in het midden van het centrum op een oprit. Perfect! Terwijl we bij de douche stonden te wachten kwamen we Jack en Katie tegen. Twee mensen die ik ook weer kende uit Mount Maunganui. Niet slapen in het hostel, maar wel gebruik maken van de faciliteiten en elkaar daar precies tegenkomen! Kleine wereld. Het was zaterdag en met een grote groep, allemaal mensen uit de Mount zijn we uit gegaan. Ouderwets gezellig en het was een verademing in een stad te zijn waar eens een keer niet alles om 1u dicht gaat. Wellington deed ons denken aan Melbourne. We vonden het heel fijn in de stad te verblijven, koffie tentjes, markten, strand, winkels. Echt weer even terug zijn in een stad. Er is ook een museum die schitterend opgezet is. We spendeerden 2 dagen in het museum om alles goed te kunnen bekijken. Indrukwekkend en leerzaam. Wellington is een winderige, maar oh zo gezellige en knusse stad!

En toen was het tijd om de overtocht te maken. Met de ferry naar het zuider eiland. Terug naar het eiland waar ons Nieuw Zeeland avontuur afgelopen juli begon. Terwijl de zon langzaam ondergaat, de dolfijnen voor de boot uitspringen zien we de bergen afsteken aan de horizon. We laten het noorder eiland achter ons. Daar, waar ik een thuis gevonden heb in dit land. Daar waar ik zoveel nieuwe contacten opgedaan heb. Daar, waar ik voor het eerst weer sinds jaren gevoelens kreeg voor een man. Daar, waar ik voor het eerst echt van Nieuw Zeeland ben gaan houden. Ik laat alles achter, maar neem ontelbaar veel herinneringen mee. En het avontuur is nog niet afgelopen! Op naar het zuiden! Reis je mee?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s