Ontwaken aan de zee

Langzaam ontwaken we. Natuurlijk, rustig bij het geluid van de golven die breken op het strand. Het gordijn wordt open geschoven en laat een schitterend uitzicht zien. De auto staat geparkeerd aan de voet van het strand. Ronde, sierlijk golven, de eerste surfers al in het water nog voor de zon op is. Witte schuimkoppen rollen het zand op en zeemeeuwen vliegen krijsend over. De zilte zoute geur van de zee wekt ons uit bed te komen. Zo wakker worden is voor ons het echte leven.

De eerste dagen reizen zitten erop. Het is ongelooflijk wat we allemaal al gezien hebben! Nadat Anouk ophaald was van het vliegveld sliepen we twee nachten in Auckland. Toen ik in Nieuw Zeeland aankwam had ik bij Daniel gecouchsurfed en hij verwelkomde ons weer hartelijk. Voor Anouk ook fijn om even bij te tanken in een tweepersoonsbed voordat we een bed zouden inwisselen voor ons huisje op wielen. We zijn een uurtje de stad Auckland in geweest maar wisten niet hoe snel we weer weg moesten zijn. Die drukte is niets voor ons!

Via de westkust reden we naar boven toe. We stopten bij Kaiiwi lakes en genoten van een duik in het water daar. Het water was hemelsblauw! Elke meter die we reden waren we onder de indruk. Het land hier wisselt zich heel snel af in de meest mogelijke diversiteit aan natuur. Schitterende heuvellandschappen, de oceaan, bergachtig gebied begroeid met regenwoud, platteland. En alle kleuren hier zijn zo intens! We parkeerden de auto bij een bos. Ergens hadden we gelezen dat er glowwormen en kiwi’s konden zitten dus wilden we een nachtwandeling maken. Twee meiden in een groot donker bos. We waren vreselijk bang. Nadat we enkele minuten gelopen hadden zagen we allemaal kleine lichtpuntjes om ons heen. De glowwormen gaven een magisch effect. We wilden erna eigenlijk terug rennen naar de auto, maar we liepen toch nog even door. Een stelletje liep voor ons en maanden ons tot stilte. Kiwi’s zijn nacht dieren en anders zouden we ze wegjagen, zo vertelden ze. Professioneel uitgerust liepen ze te zoeken. Ze hadden zelfs speciale rode nachtzoekers. We raakten onder de indruk en hadden niet verwacht dat het zo moeilijk zou zijn een kiwi te zien. De man vertelde ons plechtig dat we 80% kans hadden in dit bos er toch een te zien. We liepen door. Onprofessioneel, lachend en een beetje bibberend doordat het zo donker was. De mensen lieten we snel achter ons door het hoge tempo waarin wij liepen. Tot we opeens geritsel hoorden in de bosjes. Anouk greep me bij de arm. Verstijfd bleven we staan. Het klonk alsof er een mens in de bosjes zat, onze grootste angst! Het geritsel klonk nu heel dichtbij en een takje brak. We gaven een gil van schrik en riepen naar elkaar dat we NU het licht aan moesten doen. We zetten ons licht op onze telefoon aan en schenen op de grote boze man die we verwachtte te zien. Een klein gepluist vogeltje met een lange snavel staarde ons aan terwijl hij ingedoken tussen de struiken zat. We barsten in lachen uit. Een kiwi! Het is een kiwi! Het beestje maakte zich snel uit de voeten. Wij hadden genoeg adrenaline voor deze nacht en gingen op een draf terug naar onze auto. Onderweg kwamen we de professioneel uitziende kiwi zoekers tegen. Ze hadden nog niks gezien en waren nog druk bezig met hun rode zoeklichten in alle ernst en stilte. Even later kwamen er nog een Nieuw Zeelands echtpaar tegen. Ze waren hier geboren en getogen, 68 jaar oud en hadden nog nooit een kiwi in het wild gezien. En de twee Nederlandse meiden die al gillend, lachend en met alle lichten aan onvoorbereid het bos in waren gegaan? Die hadden er wel een gezien! Met een voldaan gevoel zijn we gaan slapen.

We zijn helemaal naar het puntje van het land gereden. Cape Reinga, ontdekt door Dutchie Abel Tasman en door hem op de kaart gezet. Een eeuw later is Captain Cook er aan land gegaan om contact te maken met de eiland bewoners. Ook nu weer was de hele weg er naar toe onbeschrijfelijk mooi. We kunnen er niet overuit hoe snel de landschappen zich afwisselen en hoe divers dit land is. Zo mooi, zo vreselijk mooi! Iedere bocht in de weg bracht een nieuwe verrassing met haar mee. Ieder uitzicht, zo anders. Je zou het willen vast leggen maar zelfs hoe de mooi de foto’s ook zijn, het in levende lijve ervaren is honderd keer zo mooi. Het is de hele setting, alle kleine details die het geheel zo machtig mooi maken. Genietend liepen we rond, lazen we alle informatie borden en zogen we de omgeving in ons op. We parkeerden de auto aan het strand, zette ons kamp op en met een boek en een biertje sloten we weer een fantastische dag af terwijl de zon langzaam achter de bergen verdween.

Nadat we het hoogste punt bereikt hadden was het tijd om af te zakken naar het zuiden. We reden terug via de oostkust. We stopten bij coca cola lake, een meer wat donker bruin/ rood gekleurd was door de mineralen in het water. We reden door naar Paihia een schattig klein kust dorpje met een heel fijne sfeer. We liepen een hostel binnen om de douche te gebruiken die we al in drie dagen niet gezien hadden. Tapten wifi bij het informatie centrum en reden naar een waterval. Een aqua blauwe oceaan tot een waterval in 5 minuten tijd rijden. In dit land is alles mogelijk! We hadden dit keer geen geluk met onze slaapplek en parkeerden op een verlaten parkeerplaats langs de kant van een weg. Een rusteloze nacht, maar we konden er achteraf ook wel om lachen.

We spendeerden een andere dag in Paihia. De ferry overtocht duurde een kleine 20 minuten en we kwamen aan op het meest schattig eilandje Russell. We dachten dat het een eilandje was, maar het zat gewoon vast aan het vasteland, maar het ademde de sfeer van een eiland uit. Schitterende olijfbomen aan de kant van het helder water, witte huisjes met houten veranda’s en bloeiende bloemen. Het tafereel deed ons denken aan de film Mamma Mia. Hier zomaar rondstruinen was een genot. We liepen naar een uitzicht punt, kregen een lift aangeboden naar het mooiste strand toe. Daar lagen we zomaar uren te zonnen en onze boeken te lezen. Helemaal ontspannen keerden we weer terug naar Paihia. We pikten de auto op en reden een uurtje naar beneden. En daar… Vonden we deze mooie camping plek.

De zon is intussen al op. De mensen om ons heen ontwaken nu ook. Koffie geuren vermengen zich met de zilte geur van de zee. Onze buurman biedt ons ook een kopje aan. Vandaag rijden we weer verder, staan er grotten op de planning. Maar eerst genieten we nog even van het rustige ontwaken aan de zee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s