Afscheid nemen bestaat niet

Afscheid nemen is iets waar ik echt niet goed in ben. Het verstikkende overweldigende gevoel dat ik iets verlies vind ik afschuwelijk. Ik ben er ook zo klaar mee om telkens weer afscheid te moeten nemen. Bijna zou ik wensen gewoon lekker thuis te zijn. Een simpel leven te leiden. Vertrouwde mensen om me heen die hetzelfde werk doen, op dezelfde plek wonen en bovenal die niet uit mijn leven vertrekken. Of jezelf gewoon nooit meer hechten aan mensen zodat je niet meer hoeft te voelen.

Maar liefhebben is te mooi om niet meer te voelen.

De laatste week in de Mount was een hectische week. ’s Ochtends vroeg zat ik in de receptie. Mijn handdoek zat nog op mijn hoofd gewikkeld na mijn douche en mijn mascara zat uitgelopen onder mijn ogen. Een nachtje doorhalen en de volgende ochtend om 8u klaar zitten om te werken vroeg per direct haar tol. Alles had ik verwacht, behalve dat Rory de receptie binnen zou lopen. Backpack op zijn rug, grote grijns op zijn gezicht, zijn schouders breed en armen gespierd. Met grote ogen staarde ik hem aan om hem vervolgens in de armen te vliegen. Hij kwam in het hostel wonen verklaarde hij even later. Hij had veel gewerkt, was thuis in Engeland geweest en had veel gehoord over Mount Maunganui. Een jaar geleden woonden we allebei in Byron. We hadden dezelfde vrienden en gingen veel met elkaar om. Ik was helemaal weg van hem en onverwacht dook hij weer op in mijn leven. En wat een timing nu ik net met Felipe samen was.

Die avond gingen we met elkaar op stap om bij te kletsen onder genot van wat drankjes. Ook Sam arriveerde, met Amy en Cam. Andere vrienden van ons uit Byron die met hem ook in de Mount wilde wonen. En Sonni en Cornelia stuurden een berichtje dat ze twee weken later zouden komen. Helaas zou ik hen net mislopen. Heel Byron verhuist opeens naar de Mount, precies op het moment dat ik klaar ben om te vertrekken! Jammer, maar misschien ook goed. Het verleden met heden mixen kan leuk zijn maar ook heel verwarrend.

De avond verliep veel te snel en alle bars sloten. We liepen terug naar het hostel. Terwijl we samen naast elkaar tanden stonden te poetsen ontmoeten onze ogen elkaar. Ik zuchte diep en vertelde hem dat hij trouble voor me betekende vanaf de eerste seconde dat hij voet over de drempel zette. Hij sloeg zijn armen om me heen en vroeg of we konden oppikken vanwaar we gebleven waren in Byron. Mijn hele lichaam reageerde op het vertrouwde gevoel van zijn omhelzing, maar in mijn hoofd riep een stemmetje een andere naam. Iemand die ik pijn zou doen als ik dit gevoel zou volgen. Ik zei nee. Met moeite. Maar ik heb het gezegd. En terug kijkend nu is het een goede beslissing geweest.

De hele week was intens. Twee mannen om me heen die beide leuk zijn op een andere manier. De ene dag maakte de een ontbijt voor me, de andere dag de ander. Ik vertelde ze allebei alles en gelukkig konden de jongens het prima vinden met elkaar. Het is gek hoe het leven soms kan lopen. Hoe toeval soms zo zijn beloop gaat. Of zijn dit kleine prikjes in het leven, een test in het maken van keuzes?

Mijn laatste werkdagen braken aan. Weer een periode afgesloten. Een baan als receptioniste in het hostel en serveerster/bar in een klein, lief restaurant. Twee nieuwe ervaringen erbij in het leven en wat heb ik ervan genoten. De locals in het restaurant knuffelen me afscheid, bedanken me voor de goede tijd en ik bedankte hen voor hun toffe bijdrage in mijn tijd in de Mount.

Ik loop een laatste keer naar het strand. Zuig de omgeving in me op. Het blauwe water, de berg zo mooi groen begroeid. Ik loop een laatste rondje door het hostel. Aai een laatste keer Ondo, de kat. Deel laatste knuffels uit. Ik geef een kus, nog een een nog een. Druk mijn neus in zijn hals en snuif zijn geur nog een keer op. En dan is het tijd om te vertrekken.

De hele weg naar Auckland huil ik. Ik haat afscheid nemen. Het is iets waar ik ZO slecht in ben. Maar wat heb ik ook veel lief gehad. Ik ben gehecht geraakt aan een plek en aan mensen, zo mooi en zo intens. Ik heb een thuis in Nieuw Zeeland mogen leren kennen, een plek waar ik lief en leed kon delen.

Mount Maunganui is mijn plekje. Mijn Byron in Nieuw Zeeland. Ik ga het ook weer zo missen, maar er ligt ook weer zoveel open voor me! Afscheid nemen is iets naars. Elke keer weer. Maar deze week heeft me laten zien dat het leven soms verrassingen in de petto heeft. En soms ontmoeten verleden en heden elkaar weer.

Wie weet…. Zou ik hem ooit nog terug zien?

Een gedachte over “Afscheid nemen bestaat niet

  1. Mareisje Mareisje,wat heb ik weer genoten van jouw blog zeg..ongelofelijk goed geschreven alsof ik erbij bent geweest..zo echt zo realistisch..in een adem uitgelezen en nog een paar keer gelezen dank je wel dank je wel..
    Wat een moeilijke situatie voor jou daar in het hostel met 2 mannen die jij leuk vind..maar zoals ik verwachtte kon jij het wel om een keuze te maken en op de goede manier..respect heb ik voor jou en nog eens respect..afscheid nemen is zo moeilijk en dan ook nog als je zo jong bent als jij en dan best harde en moeilijke beslissingen moeten maken..petje af voor jou Mareisje..maar hoe gaat het nu verder in de liefde dan?
    En waarom moet je daar dan weg van de Mount? Moet je verder trekken voor jezelf of wat is dan de reden dat je die moeilijke beslissingen moet gaan maken?
    Afscheid bestaat eigenlijk niet vind ik..in onze herrineringen dragen wij altijd iemand met ons mee toch? en via internet is de wereld zo klein geworden..
    Ik ga uitkijken naar jouw volgende avontruur en jouw volgende blog..
    Mareisje,doe voorzichtig en hou je taai daar..

    Veel liefs Fred

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s