Daar, waar je je eigen gedachten kunt horen

Kerst, Oud & Nieuw. De feestdagen zijn weer voorbij. Een nieuw jaar is weer begonnen. Het is ongelooflijk wat een jaar allemaal kan brengen. Elke keer vliegt het weer voorbij en elke keer weer is er zoveel gebeurd en is er zoveel veranderd.

Een jaar geleden vierde ik Oud en Nieuw in Sydney. De mooiste vuurwerk show die ik ooit gezien heb. Ik woonde in Byron Bay, mijn thuis. Mijn alles. Ik leefde in een paradijs, werkte als een reis agente en had de beste tijd in mijn leven. Dianda kwam me opzoeken. Samen met Anouk en Dian vertrokken we. Het afscheid was intens. Een plek verlaten die zo geliefd is geworden is moeilijk. Maar de herinneringen die gemaakt zijn, zijn me alles waard. We vertrokken en reden in onze Juicy car in een maand naar Melbourne. Onderweg bestond ons dagelijkse leven uit stranden, bergen en ongekende vrijheid. Wat hebben we een geweldige tijd gehad. Anouk en ik vlogen naar Perth. Daar pikten we een nieuwe huur auto op. Een 4×4 met een rooftop tent op het dak. Met twee andere Nederlandse meiden, Bettina en Julie reden we eerst naar beneden naar Esperance en toen helemaal naar boven naar Darwin. De westkust van Australië is het mooiste en meest ongerepte stuk wereld wat ik ooit gezien heb. Karijini National Park is mijn favoriete, maar wat heb ik ook genoten van Broome en zwemmen met de walvis haaien was een hoogtepunt. Ja, de west kust van Australië is zoooo bijzonder! In Darwin aangekomen vloog Milla naar ons toe. Nadat we de krokodillen in het hoge noorden overleefd hadden gingen we naar het midden van Australië en tikten we de Uluru van onze bucketlist. Daar aangekomen realiseerden wij ons dat ik niet 2 maar nog 5 dagen over had op mijn visum dus vlogen we terug naar Byron. Vanuit daar verlieten we het land om naar Nieuw Zeeland te vliegen.

Nieuw Zeeland begon voor mij met veel struggle. Een baan zoeken lukte niet. Het duurde en volle week en toen werkte ik op een plek waar ik totaal niet naar mijn zin had. We vonden gelukkig wel een huis op de meest perfecte locatie, maar wat was het er koud. Uit bed gaan was een ramp, maar ’s avonds erin gaan ook en overdag was het ook koud. Na een jaar in gemiddeld 30 graden geleefd te hebben viel de winter me zwaar. Ik besloot na drie maanden het op te geven en naar Mount Maunganui te verhuizen. Meteen kwam ik tot rust bij het zicht van de oceaan. De zilte zoute lucht, de zon op mijn huid, surfers in het water, de bergen die afstaken tegen de horizon.

Maar op de eerste dag dat ik daar aankwam stierf opa. En de dag erna zat ik in het vliegtuig naar Nederland. Na 15 maanden daar niet meer geweest te zijn was het, ondanks de verdrietige reden, ongekend fijn om echt even thuis te zijn. En thuis heeft nog nooit zoals thuis gevoelt als in die drie weken. Om vervolgens terug te gaan naar een land waar het tot die tijd niet helemaal gelukt was het te maken daar, viel heel zwaar. Zeker na een jaar Australië waar ik alleen maar op de pieken van het leven geleefd had! Bijna, echt bijna stapte ik niet in het vliegtuig. Toch ging ik.

Bij aankomst viel alles op zijn plek. Mount Maunganui, werk, de mensen op mij heen. Ik kan mezelf weer echt zo gelukkig noemen! Ik heb het naar mijn zin op het werk, geniet van de mensen om me heen. Soms is het erg druk, zeker met de ongekende vele uren die ik per week draai. En wonen in een hostel is ook niet iets wat ik anderen zou aanraden voor lange tijd te doen. Maar….. Voor de tijd die ik in de Mount heb, is het alles wat ik nodig heb.

Terwijl ik dit schrijf zit ik op het strand. Een klein stukje zand, rotsen en een helder blauwe zee. Bomen reizen op tegen de helling achter me en geven schaduw bij de heerlijke zomer hitte. De zon zakt langzaam in het water. Er ligt een open geslagen boek op mijn handdoek. Twee vissers zie ik in de verte vissen. Jetski’s varen voorbij. Een eigen stukje strand. Helemaal voor mezelf. Daar, waar ik mijn eigen gedachten kan horen. En daar op die plek besef ik dat Mount Maunganui mijn thuis in Nieuw Zeeland is. En daar besef ik dat ik niet veel nodig heb in het leven. Zolang het strand maar dichtbij is. En daar zal ik de komende drie weken wachten tot m’n maat weer terug komt.

En dan….. Is het tijd voor het volgende avontuur. Tijd om Nieuw Zeeland van boven tot onder te ontdekken in onze eigen auto. Tijd om de komende maanden al ons zuurverdiende geld weer uit te geven aan het mooiste wat er is: herinneringen maken voor het leven. En die zijn onbetaalbaar!!

Nieuw Zeeland, eindelijk, eindelijk ga je mijn hart veroveren! Ik begin langzaam maar zeker zoveel van je te houden ❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s