Ik mis de zee, hou van de bergen

We staan in de club te dansen. Lachende gezichten, lichamen die bewegen op de beat. Een groep van 30 man om me heen. Ik word wakker en heb een telefoon vol berichtjes. Hoe het gaat, of we een drankje gaan doen deze week, of ik vandaag langs kom voor een filmpje, of hij langs moet komen om samen te dineren. Het duurde lang, langer dan ooit tevoren. Maar ik kan zeggen dat ik ben gesetteld.

Queenstown zal nooit als een thuis voelen zoals Byron heeft gedaan. Toch kan ik nu wel zeggen dat ik het hier naar mijn zin heb. Mijn nieuwe baan bij Dutchies Travels geeft me veel voldoening. Een paar uurtjes per week werk ik bij skyline voor de gezelligheid met m’n collega’s. In het begin had ik grote moeite met die baan. Een nutteloos bestaan vond ik het. Nu ga ik er met plezier heen en zijn sommige collega’s goede vrienden geworden. Ik word gezien, herkent, ben deel geworden van een klein dorpje tussen de bergen aan de andere kant van de wereld. Queenstown.

De natuur is ongelooflijk mooi hier. Steeds vaker als ik aan het werk ben bij skyline sta ik even stil. Een kleine seconde, opnemen wat er te zien valt. Zo mooi! Zo intens machtig! Nu de lente is begonnen worden de zonsondergangen steeds mooier. Helder roze luchten, adembenemend. Mensen die door Nieuw Zeeland gereisd hebben zeggen allemaal dat deze plek de kers op de taart is. Ik weet het niet, ben nog niet verder geweest. Het begint zo te kriebelen, ben zo nieuwsgierig naar de rest van het land! We sparen hard, werken veel, met maar één doel. Nu hier zoveel mogelijk genieten en straks weer door!

Ik bel met Byron. Dan, mijn manager van toen. Gewoon om even zijn stem te horen. Als hij hoort van mijn nieuwe baan doet hij gelijk een tegenbod. Hij wil me terug, nog steeds. Hij verteld me dat hij wil proberen in januari te komen. Net als Milla, zij wil ook komen. En Anni, die kwam vorige week een paar dagen op bezoek. In mijn telefoon komt een berichtje binnen van een meisje die ik niet ken. Een Nederlands meisje, ze is nieuw in Byron en is in training bij Happy Travels. Sinds mijn vertrek in april hebben ze eindelijk iemand gevonden om mij te vervangen. Het doet me goed dat het zo lang geduurd heeft en het doet veel met me dat ze verteld dat iedereen het nog zoveel over me heeft. Op mijn werk in skyline noemen ze me BB. Gekscherend, wetend dat die plek mijn hart heeft. Ik heb nooit een pyjama gedragen, maar elke nacht in Nieuw Zeeland val ik in slaap met een oversize mannen shirt aan. Je kunt wel raden wat er op staat.

Ik scroll door de foto’s op mijn telefoon. Zie dat ze veranderd zijn. Zie dat er nu veel foto’s zijn die stralen. Mijn ogen, ja ze stralen weer. De post neemt iets af, de hoeveelheid pakketjes die binnen komen ook. Maar hoe ongelooflijk fijn was het om ze te krijgen! Een kaartje, vaak een kleine moeite, maar met zoveel impact voor mij. Ze hebben me geholpen de eerste periode doorheen te slepen. Mijn muur hangt vol herinneringen. Thuis en hier. Verbonden met elkaar.

Queenstown. Alweer een ruime twee maanden woon ik hier. Ik mis de zee, hou van de bergen. Een klein dorpje tussen de bergen, aan de andere kant van de wereld. Wie had dat ooit gedacht?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s