Byron in Queenstown

De schuifdeuren van het prachtige luxe vijf sterren hotel gaan open. Meteen word ik hartelijk begroet door een man en vrouw achter de receptie. Ik loop over de glimmende tegels naar hen toe. ‘De kamer van Sam please’ zeg ik en hij kijkt in het systeem. Ik noem de achternaam en hij knikt bevestigend. ‘Zeg hem dat Mariah er is’. Hij belt terwijl ik plaats neem op een van de mooie banken. Nog geen minuut later loopt Sam de hal binnen. Zijn blouse hangt nonchalant open over een wit shirt en hij draagt een donkerblauwe broek eronder. Hij knikt vriendelijk naar de mensen achter de receptie. Ik volg hem naar zijn hotel kamer en loop naar binnen terwijl hij de deur voor me open houdt. De decoratie is werkelijkwaar schitterend. Een ruime badkamer met een grote badkuip aan de ene kant en een douche aan de andere zijde. Dubbele wastafel siert de muur. Een enorm kingsize bed vult de kamer aan de rechterkant en aan de linkerkant is een zithoek met een bank, tafel en een grote stoel met kussens erin. Terwijl ik plaats neem in de stoel loopt Sam naar de mini bar in de kamer. Hij opent een fles Pinot Noir en vult de wijnglazen. Zijn laptop staat opengeklapt op tafel en het is te zien dat hij net nog hard aan het werk was. Hij werpt een schuine blik op het scherm en haalt een hand door zijn donker blonde haar en laat het werk voor wat het is. Half liggend neemt hij plaats op de bank. We kletsen over vanalles. We hebben genoeg te bespreken want we kennen elkaar namelijk nog maar een dag! Het voelt heerlijk vertrouwd en ik ben helemaal ontspannen. Hoe kan het ook anders als je iemand ontmoet uit je lievelings dorp in Australië. Sam staat op om een douche te nemen. Ik kies de kleren uit die hij erna aan kan trekken en leg ze op bed. Terwijl ik me dieper in mijn stoel nestel hoor ik de water kraan opengaan. Een fijne manier van relaxen zo na een dag vol activiteiten. Terwijl hij even later met natte haren en een handdoek om zijn middel geslagen weer terug loopt pakt hij de kleren op die ik klaargelegd heb. Het gesprek valt geen moment stil. Aangenaam gezelschap in een warme setting. Tegen 8 uur belt Zane om te vertellen dat de rest van de groep in World Bar aangekomen is voor diner. Ik sta op en pak mijn jas om er heen te gaan. Sam blijft achter, hij moet nog even verder werken maar gaat proberen een uur later te komen. Ik geef hem een kus en loop naar de deur. Hij noemt een kenteken van een auto en ik draai me vragend om. ‘De taxi die voor je klaarstaat’, zegt hij, ‘ik ga je toch niet laten lopen.’ Lachend rol ik met mijn ogen. Die paar meter… Terwijl ik naar buiten loop staat de taxi inderdaad al klaar om me naar het restaurant te brengen. Wat een goed begin van de avond. De dag was al helemaal fijn, maar dit moment heeft me helemaal ontspannen gemaakt.

Even later voeg ik me bij de groep. 22 mensen uit mijn geliefde vertrouwde Australische dorpje zijn een paar dagen in Queenstown. De club Woodys waar ik elke nacht te vinden was is hier met het hele team. Ze hebben een volledig georganiseerde reis gewonnen, betaald door Redbull. Tickets, een villa, een dag skiën, een dag bungee jumpen en de luge. En natuurlijk al het eten en drinken is gefinancierd. Waar de groep ook heen gaat, Sam en/of Zane zijn daar names Redbull met de creditcard waar geen limit op lijkt te zitten. En met een Byron Bayse leefstijl is dat maar goed ook. Voor Anouk en mij wordt ook alles betaald. Wij werkten dan misschien niet in Woodys, maar we waren daar elke dag te vinden en zijn vrienden met de crew. Nog steeds zijn we deel van Byron. We horen er helemaal bij. Dat gevoel is onbetaalbaar.

Zolang dat ik nu in Nieuw Zeeland woon heb ik moeite om me te settelen. Het lukt me gewoon niet goed om het als een thuis te gaan zien. Anouk en ik doen hard ons best om er toch iets van te maken, maar het gaat moeizaam. We hebben een fantastisch leuk huis met geweldige huisgenoten. We hebben leuke kring mensen om ons heen. De natuur is hier wonderlijk mooi. Maar allebei missen we het geluid van de oceaan, het zand tussen onze tenen, onze zongebruinde huid, het ruisen van de palmbomen. We hebben allebei een baan wat prima te doen is, maar ik vind er weinig voldoening in. Als juf en als reisagente had ik het gevoel dat ik iets kon betekenen voor anderen. Ik voegde iets toe aan de wereld. De waardering van ouders, kinderen, backpackers, de jongens waarmee ik werkte mis ik. Bordjes opruimen van tafel naar de keuken wordt door veel mensen niet gewaardeerd. Ik heb ook nog nooit zo’n soort baan gehad. Sommige klanten in het restaurant uiten hun waardering gelukkig, al zijn het er niet veel. Die mensen geven fooi, of noemen je bij je naam die ze lezen op je naamplaatje. Die zien je even als persoon. Dát is een fijn moment. Maar dat gebeurd helaas maar heel weinig. Reisagente en juf is een beroep wat een leefstijl is. In de bediening werken is een baan. Je neemt dit beroep niet mee naar huis. Als je shift klaar is, dan ben je klaar. Mij geeft dat een nutteloos gevoel. Ik wil het gevoel van bestaansrecht hebben. De meeste mensen op mijn werk zijn gelukkig wel aardig. Al is het ook weer wennen om met meiden te werken. Ik vond het zo fijn om heerlijk alleen m’n jongens om me heen te hebben. Maar ach, we proberen er wat van te maken. En bovenal, ik moet mijn mindset veranderen. Ik kwam hier met verwachtingen die niet helemaal uitkomen, dus die wil ik aanscherpen. Daar ben ik druk mee bezig, al gaat dat dus met tergend kleine stapjes.

Maar goed, tot zover dus zit ik (nog) niet helemaal op mijn oude vertrouwde fantastisch voelende geluksgehalte. Ik mis mijn blije ik. Dat gevoel van blijheid had ik vorige week wel. Een diep voldaan gevoel, een verliefd gevoel, een blijheid waar tranen van in je ogen springen. Dat kreeg ik van het berichtje van Ryan, de manager van Woodys:

Woodys crew coming to Queenstown on the 19th you’re gonna have to show us around xxxx

De dagen hebben we afgeteld. Ik heb er vrij voor genomen. Byron is Queenstown. Even een stukje thuis. Een stukje vertrouwdheid. Het was ook meteen weer zoals het was. De mensen, de knuffels, de gesprekken. De afgelopen dagen waren zo heerlijk! Op en top genoten met en van hun. Vandaag is het weer afscheid nemen. Dat is lastig, maar ook weer goed. Ik hoop dat het weer een zetje de goede kant op is geweest. Een zetje in het veranderen van mijn mindset. Een stukje geluksgevoel wat ik hopelijk kan blijven vasthouden, om daarop weer verder te bouwen.

Een paar dagen Byron in Queenstown. Ja, dat was nu precies wat ik nodig had.

Werk

Deze mensen! Oh, zoveel liefde!

Onze huisgenoot in Byron

Roomies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s