Terugkerend tij

De wind strijkt zachtjes over blote benen. Met mijn rechterhand steek ik een paar losse krullen terug achter mijn oor. Ik snuif de zilte geur op en sluit mijn ogen. Diep adem ik de geur op. Alleen dit stukje aarde kan zo ruiken. De zon verwarmt mijn lichaam, maar bovenal mijn hart. In gedachten draai ik me om en zie ik de betonnen cirkel aan het rand van het strand. Een groep mensen hebben een djembé in hun hand. Één man speelt saxofoon. De wind neemt de klanken mee en als de muziek de oren van de mensen bereikt gaan de voeten ritmisch meebewegen. Het voert mijn gedachten terug naar het strand waar het inmiddels donker geworden is. De voeten dansen nog steeds en werpen met elke beweging zand op. Vuur knispert en iemand gooit nog een blok hout op het kampvuur. De sterrenhemel schijnt krachtig boven ons en de milky way is helder te zien. Net als die ene keer dat het volle maan was. Een warme zomeravond en samen op het strand. Het donkerte van de nacht wat zachte contrasten tekent. Het zwarte water omsluit de naakte lichamen die aan het zwemmen zijn in het zachte maanlicht en een hoopje kleren ligt op een steen. Koud is het niet, ook al is het midden in de nacht. Een fles wijn wordt doorgegeven. En later nog een. Er is altijd wel een reden om een fles te ontkurken. Net als na een lange dag werken. Het geld rinkelt in de kassa waar het geteld wordt. Onaangekondigde huisgenoten die meer dan welkom zijn trekken de dichtgetrokken deuren van de winkel weer open en poppen de kurk van de wijnfles af. Terwijl een van hen de volume knop van de stereo opendraait glijdt het zoete vocht naar binnen en stijgt het op. Het maakt de wangen mooi rozig. De winkel wordt met een klik op slot gedraaid en gelach weergalmt over de straat die gevuld is met straat muzikanten, toeristen en hippies. Het leven gaat dag en nacht door. De ochtenden zwaar om te ontwaken. Momenten waar het licht de morgen bereikt en zonnestralen veel te fel met de ogen spelen. Ik hoor opnieuw het ruisen van de palmbomen net buiten het raam. Een vogel zingt haar lied en een nieuwe geluksdag breekt aan. Ik loop over straat met alleen een bikini broekje aan en een oversize mannen shirt. De eet tentjes raken al behoorlijk vol, ook al is het nog vroeg in de ochtend. Verse salades, verse smoothies, vers eten is overal te zien. Vegetarisch, veganistich, vers en elk drankje vooral met papieren of metalen rietje want van plastic houden we niet. Daarvoor leven we te dicht bij de natuur. Op het meest zuidelijke punt kijk ik uit over de oceaan. De vuurtoren als een veilige baken achter mij. Het licht draait rond en rond en rond. Het geleidt iedereen weer veilig terug naar huis, zowel mens als dier. Een groep dolfijnen en walvissen zwemt gracieus door het helder blauwe water. In gedachten ren ik met ze mee door de branding. Water spat op. In het park aan het water liggen de mensen er ontspannen bij. Een muzikant zingt en mensen connecten met elkaar, met de natuur, met zichzelf. Verdiept in een boek, intieme gesprekken en ontspannen gelach. Even later sta ik weer bij de winkel. De jongens plagen me, we lachen en zijn gelukkig. Vervolgens zijn we diep geconcentreerd. Verkoop na verkoop wordt gesloten met klanten. Aan het einde van de dag voelt iedereen zich uitgeput, maar de cijfers op onze namen zijn om naar huis te schrijven. Ik voel de armen van mijn manager om mijn middel schuiven. Ik leun naar achteren en rust uit met mijn hoofd in zijn nek. Ik snuif zijn geur op en zijn warme adem raakt mijn huid terwijl hij verteld hoeveel hij van me houdt. In het Engels. Het klinkt nog mooier in die taal. Met zijn allen gaan we drinken om te proosten op het goede leven. Het voert me terug naar het moment dat een van de jongens me op het hart drukte dat deze baan geen baan zou zijn maar een leefstijl. Het was mijn bestaan, maakte mij wie ik ben, wie ik was. Ik kijk uit over de kust, de bergen aan de horizon, het strand, de rots in het midden van het water en de mooie vuurtoren als veilige baken. Gedachten flitsen sneller en sneller voorbij. Een film in sneltrein vaart. Herinnering na herinnering. Een boot deint mee op de golven. Het tij loopt af en aan, af en aan. Het water trekt weg, maar komt altijd weer terug.

Terwijl ik wakker word in een ander schitterend land waar ik nog erg moet wennen, is mijn kussen nat van de tranen van gemis. Ik weet echter een ding zeker: Net als het tij wat altijd weer terug komt, zo zal ik terug komen. Er is een gat in mijn hart wat weer opgevuld moet worden. En ik weet waar een gedeelte van het missende stukje ligt. Ja, net als het water. Ik kom weer terug.

4 gedachtes over “Terugkerend tij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s