Reismoe

Ik ben reismoe, echt waar, en niet zo’n beetje ook. Mijn lichaam geeft het op. Ik kán niet meer. De afgelopen maanden ben ik alleen maar aan het reizen geweest. Dag in en uit onderweg. Slapen in een rooftop tent, dagen niet kunnen douchen, eten van gaspitje. Maar wat een tijd was dat! Ik wil nu vooral tot rust komen, verwerken, settelen en weer een thuis opbouwen. Er moet ook weer geld binnen komen want drie maanden lang reizen kost heel veel. Ik heb ook echt weer zin om iets te gaan doen en een ritme te krijgen. Mijn visum voor Australië loopt over twee weken af. Op de dag dat mijn visum afloopt vlieg ik door naar Nieuw Zeeland. De overheid heeft de aanvraag voor een jaar visum goedgekeurd, wat ontzettend fijn is. Queenstown gaat mijn nieuwe thuis worden. Heel gek om zo open ergens in te stappen. Een heel nieuw avontuur ligt open, waar ik erg naar uitkijk. En een van de fijnste nieuwtjes is dat ik terug ga naar mijn geliefde Byron Bay. Na een heel jaar in Australië geweest te zijn geweest en de hele cirkel rond gereisd te hebben is er 1 plek wat mijn volledige hart gestolen heeft. Het ticket kostte belachelijk veel. Ik had ervoor naar Nederland kunnen vliegen, maar mijn laatste week in dit machtig mooie land wil ik spenderen in Byron. Mijn plekje, mijn thuis. De plek die me gevormd heeft tot wie ik nu ben en waar ik ontelbaar veel herinneringen heb. Ik tel de dagen af.

Na Karijni National Park waar de vorige blog over ging zijn we in drie weken naar Darwin gereden. Onderweg hebben we weer heel veel meegemaakt. Onze auto, ‘Bup’ is een auto die veel aankan. Bewust hebben we een auto gehuurd met een hogere clearance zodat we off-road wegen konden rijden. We verlieten het park en reden richting 80 mile Beach. Hier mocht ik eindelijk het strand op en vol goede moed begonnen we aan de tocht. Ik reed en ik wilde het hele stuk naar Broome over het zand rijden. We waren een aardig eindje onderweg toen de zee uitmondde in een gigantisch lange creek over het strand. Er omheen kon niet want het zand bij de duinen was te zacht en dan zou ik Bup vast rijden, maar erdoorheen ging ook niet. Als er een ding is wat je nooit moet doen is het stoppen. En dat was nu net wat ik moest doen. Ik voelde de auto meteen vastlopen en een halve meter voor de creek stonden we stil. Op Fraser Island had ik vaker op het strand gereden en door mijn werk wist ik ook waarvoor ik mensen moest waarschuwen. Auto’s kunnen zinken, en dat was precies wat ik Bup voelde doen. Ik waarschuwde de meiden en we sprongen de auto uit. Heel langzaam, maar overduidelijk zakte Bup het natte zand in. We schrokken ons kapot en 1 poging duwen zei ons dat dit niet ging lukken. De laatste drie kwartier waren we niemand meer tegen gekomen, dus de kans dat we mensen zouden zien was nihil. Onze telefoons waren allemaal buiten service. Anouk en ik renden naar de duinen. Stranden in Australië zijn iets groter dan die in Nederland dus we eer we bij de duinen aankwamen waren we gebroken. Op het bovenste puntje had de telefoon 1 mini streepje bereik en we konden alleen het noodnummer bellen, wat we gelijk deden. We werden doorverbonden met de politie en de mevrouw deelde ons helaas mee dat de dichtstbijzijnde ranger 400km van ons vandaan zat. ‘Haal je spullen maar uit de auto’, zei ze tegen ons, ‘ik heb even gekeken en het tij komt op.’ Vol afkeer draaiden we naar de zee en we zagen dat de creek inderdaad al voller liep. We renden terug naar de auto en begonnen al onze spullen uit de auto te tillen. Bup was inmiddels tot half de banden weggezakt. Paniek doet veel met een mens. Met een vork lieten we de banden leeglopen en groeven we achter elke band een diepe lange greppel. Dit was ontzettend zwaar en het water liep steeds sneller de geulen binnen. Toen we zagen dat de tijd echt heel erg begon te dringen wisten we dat we één poging hadden. De meiden duwden en ik zat achter het stuur. Met alle kracht en de adrenaline die door onze aderen gierden kregen we de auto eruit. Hoe dit ooit gelukt is, is nog een wonder. Meters verder durfden we de auto pas neer te zetten en gelukkig bleef Bup netjes staan. Terwijl we elkaar een dikke high five gaven en we het laatste restje spanning eruit lachte, zagen we dat er naast de auto een dode haai lag. Een haai! Onze Bup had zeker weten verdronken als we hem er niet uit hadden gekregen. Die avond ontmoetten we mensen die ons vertelden dat het water met zo’n 3 tot 4 meter stijgt op de plek waar wij waren vastgelopen en dat er elk jaar minstens 20 auto’s verloren gaan. Wat hadden wij een geluk gehad! We zijn netjes de weg vervolgd over een geasfalteerd wegdek en toen we in Broome aankwamen zijn we het strand pas weer opgereden (je snapt zelf natuurlijk wel dat we gewoon nog een keer gaan).

Broome is de Byron Bay van de westkust. Een niet te vergelijken plekje, maar dezelfde relaxte hippie vibe. Leuke koffie tentjes, heerlijke stranden en fantastisch weer. Alleen konden we vanaf hier het water niet meer in omdat er krokodillen zijn. Het uitgaan is er heel gezellig en net als ons leventje in Byron gingen Anouk en ik elke avond de hort op. In een omzien hadden we allerlei leuke nieuwe contacten opgedaan. We zijn bij Stuart gaan couch surfen en hadden een ongekende luxe. Couch surfen is een app waar mensen een bed of bank vrij hebben waar mensen gratis gebruik van mogen maken. Je moet wel altijd goed opletten, want er zitten veel vreemdelingen tussen. Ik gebruikte deze app ook toen ik alleen reisde aan de oostkust, maar slaap alleen bij iemand als er minimaal 5 positieve reviews geschreven zijn. Broome was voor ons echt een paradijsje en de zonsondergangen hier zijn niet te bevatten hoe mooi. Elke avond is het super druk op het strand want niemand wil dit spektakel missen. Ook zijn er kamelen waar je een wandeling mee kunt maken, wat Anouk en ik natuurlijk gedaan hebben. Schommelend op de kameel een zonsondergang bekijken is een super leuke ervaring!

Spijtig namen we afscheid van Stuart en reden we weer verder. Gibbs River Road (speciaal voor mij, want ik wilde zo graag met de auto door het water crossen, maar na uren gereden te hebben bleek alles opgedroogd te zijn), Tunnel Creek (een pikdonkere grot waar we doorheen liepen en toen we knie diep in het water waadden wees een mevrouw opeens op 2 rode stipjes. Het bleken de ogen van een krokodil te zijn. Zoet water krokodillen zijn officeel niet gevaarlijk, maar toen hij het water indook wisten wij niet hoe snel we het droge om moesten rennen), we bezochten The Pinnacles (prachtig mooi, weer een ander soort gebergte) en Lake Argyle (een resort waar we een nachtje luxe genoten). En zo reden we verder en verder omhoog. Aan het einde was iedereen er helemaal klaar mee. Weer een hike, weer een berg, weer een gorge… Ja alles is prachtig mooi, maar het was genoeg geweest. Opgelucht kwamen we aan in Darwin. Even een hele week niks! Een weekje vakantie. Wat waren we daar aan toe…

Bettina is doorgegaan naar Maleisië, Julia is terug naar Byron, ook zei heeft daar gewoond en net als iedereen keert ze ernaar terug. Vervolgens gaat ze door naar Bali en Anouk en ik bleven een week in Darwin. We zijn bij Tom gaan couch surfen, super de luxe in een hotel midden in het centrum. We waren uitgeput, moe, lusteloos en helemaal klaar met reizen. We wachten hier op Milla, mijn collega uit Byron die met ons mee gaat op tour naar Kakadu, Litchfield en de Uluru. Om eerlijk te zijn kunnen Anouk en ik alleen nog maar aan Byron denken. Het idee om weer spullen in te moeten pakken, weer uit een tas te moeten leven staat ons eventjes niet aan. Maar ach, we weten ook dat het super gezellig gast worden als Milla hier straks is. En zij kan ons mooi alle roddels uit Byron komen vertellen en ons weer helemaal op de hoogte stellen!

Reismoe. Ja, reizigers kennen het bijna allemaal wel. Nog één tour te gaan en dan zit mijn jaar Australië er alweer op. Wat is dit jaar ongekend snel gegaan, maar wat zal ik nog vaak terug denken aan alles wat ik meegemaakt heb! Nu nog heel even. Nog twee weken genieten, want ondanks dat ik reismoe ben, ik geniet nog altijd. Want reis moe kun je zijn, maar moe van het reizen ben ik nog niet.

Liefs,

Mareisje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s