Een momentje voor mezelf

Een momentje alleen tijdens het reizen is een zeldzaam gegeven. En als je er een vindt is dat intens genieten. Alleen loop ik een wandeling door het Karijni National Park. De meiden zijn moe en achter gebleven wat ik helemaal niet erg vind. Diep in gedachten loop ik door de natuur. Het is werkelijkwaar zo schitterend. Een klein beekje kabbeld naast me en geeft een rustgevend geluid. De kloof is diep en de rotswanden naast me steken hoog op. Lagen oranje gesteente, soms dreigend naar voren stekend alsof ze elk moment af kan breken. Dit gebeurd waarschijnlijk ook vaak, want het pad is bezaaid met brokstukken. Ik loop alleen en ik kom maar een handjevol mensen tegen. Een gezin, een stelletje die in een meertje aan het zwemmen is en twee vriendinnen op leeftijd die samen op pad zijn. Zo heb ik alle rust om mijn gedachten te laten gaan en dat zijn er nogal veel.

Hoe meer ik van het westen aan het genieten ben, hoe meer ik Byron Bay ga missen. Soms word ik zo moe van dat gevoel. De tranen schieten me soms letterlijk in de ogen en het gevoel lijkt me te verstikken. Ik heb nog veel contact met de mensen uit Byron. Nog altijd ben ik aan het werk. Reisagente zijn zit er zo diep in. Gisteren ontmoette we een groepje backpackers midden in de natuur toen we aan het klimmen en klauteren waren in een kloof. Na ze alles over de whale shark tour verteld te hebben heb ik nummers met ze uitgewisseld en heb ik Happy Travels gebeld zodat de zeven daar konden boeken. Ik mis het. Ik mis het zo! Vorige week had ik mijn manager Dan even aan de telefoon. Alleen al bij het horen van zijn stem en de vertrouwdheid waarmee hij me altijd groet maakte een stroom aan herinneringen los. ‘Hold tight, Mariah, how are you brass, when are you coming back?!’ Oh, wat zou ik graag per direct zijn armen om me heen willen voelen in een dikke liefdevolle omhelzing. Of mijn andere manager die gekscherend een berichtje stuurde ‘When is your fat ass coming back?’ Of Milla, die met de jongens aan het regelen is dat ze de kakadu en uluru tour met Anouk en mij mee zou kunnen gaan. Of een van de bazen die mij een berichtje stuurt wanneer ik ook alweer in Darwin aankom omdat we waarschijnlijk in dezelfde periode daar zijn en we een hapje kunnen gaan eten. En zo gaat het maar door. Ik geniet zo aan de westkust, maar drijf ook steeds verder af van Byron wat me een gevoel van diep gemis geeft.

Byron. Wat ben ik daar gelukkig geweest. Een plek, nooit ben ik een plaatsje tegen gekomen waar een soortgelijke cultuur hangt. Elk detail heb ik zo diep in me op genomen dat ik het me zo voor de geest kan halen. Persoonlijk ben ik enorm ontwikkeld in de tijd dat ik daar gewoond heb. Dat merk ik extra goed nu ik aan de andere kant van Australië zit en ik vind het fijn. Een klein paradijsje op aarde, een klein dorpje waar ik elke straat kende, elk tentje kende, alle mensen kende, op elk feestje aanwezig was. Het werk heb ik ook echt zo leuk gevonden en het was altijd zo heerlijk om de jongens om me heen te hebben. Maar nu moet ik opnieuw keuzes maken. En als ik ergens niet goed in ben, dan is dat het wel en loslaten.

Samen met Anouk wil ik naar Nieuw Zeeland gaan. We hebben daar al een boerderij waar we aan de slag kunnen. Het geluk zit ons aan alle kanten mee, want we mogen in het huis van haar broer wonen (die zelf dan in Nederland is) en zijn auto gebruiken. Een mooie kans en het geldt ook gelijk voor een tweede jaar visum. Die heb ik in Australië niet. Mijn twijfel ligt dan ook erg of ik nu of later een visum voor Australië ga aanvragen. Doe ik het nu, dan heb ik de grootste kans dat hij erdoorheen komt, maar dan gaat hij ook gelijk in! En een dubbel visum met Nieuw Zeeland lijkt me zonde. Ik kan ook naar Nieuw Zeeland gaan en later als ik echt terug wil mijn tweede jaar aanvragen. De kans dat mijn visum dan zonder controle erdoorheen komt is echter een stuk kleiner. En zo vliegen mijn gedachten alle kanten op. Ik wil gewoon perse nog 1x terug naar Byron. Het gevoel van missen herken in na mijn eerste reis naar Canada. Daar heb ik vier jaar lang zo’n moeite meer gehad en pas rust gevonden toen ik terug gegaan ben. Ik weet dat ik de rust pas ga vinden als ik er geweest ben. Nog een keertje. Nog een keer alles in me opzuigen. Maar mijn reis aan de westkust loopt tot 3 dagen voordat mijn visum om is en illegaal langer in het land blijven kan echt niet. Volgende week heb ik nog een optie open staan en dat is uitzoeken of ik uitstel kan aanvragen van een paar dagen om het land uit te gaan. Als dat lukt heb ik alles wat mijn hartje begeert. Dan heb ik een vol jaar Australië gehad, terug naar Byron en een nieuw begin in Nieuw Zeeland.

En zo schommelen al mijn gedachten heen en weer. Een chaos in mijn hoofd wat alleen maar voortkomt uit een gemis doordat ik zo’n mooie tijd heb gehad. Een overvloed aan keuzes omdat ik alle vrijheid heb in het leven. En zo schrijf ik mijn hoofd leeg. Gedachtenstromen vormen woorden op papier. Het beekje kabbeld rustig voort. Het water stroomt via watervallen en uitgesleten stenen in een rustig tempo nog dieper de aarde in. De kloof gloeit meer oranje op dan tevoren door de zon die het einde van de middag nadert. Even een momentje, een momentje voor mezelf. Zeldzaam en daarom zo intens fijn.

Een gedachte over “Een momentje voor mezelf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s