Volgen

Vier maanden woonden we samen. Vervolgens op een roadtrip. Het pakt zo goed uit. Ik ben een type die veel op de voorgrond sta, maar toch ook volgend ben. Aan Anouk heb ik een moordvrouw. Lekker gek, spontaan, eigengereid, doet haar eigen ding en we delen de momenten. Ik vertrouw haar blindelings.

De hele trip van Byron Bay tot Melbourne waren Anouk en haar boek onafscheidelijk. ’s Ochtends vroeg keek ze in haar opschrijf boekje, zocht ze op haar telefoon, schreef ze dingen op en vervolgens hadden we een perfecte dag. We zagen de mooiste plekjes, tankten bij de goedkoopste benzine stations en sliepen op gratis camping plekken. Zelfs als we wandelen kan ik haar volgen. Google maps heeft ze niet altijd nodig, kaart lezen is een eitje voor haar dus ze vindt overal de weg.

Totdat we naar Perth vertrokken. Doordat Anouk altijd alles regelt ben ik in dat stukje passief. Ik had geen flauw idee hoelaat ons vliegtuig zou vertrekken, hoelaat we weg moesten rijden en waarheen. Bijna kwamen we te laat. We hadden nog een kleine 10 minuten over. Een vlucht nemen voelt als een bus pakken, het maakt niet zoveel indruk meer. We hadden er helemaal niet bij stilgestaan en waren meer bezig met het afscheid van Dian. Gelukkig kwam alles goed. Ik holde en volgde Anouk de gate door, het vliegtuig in.

In Perth zaten we de eerste dagen in een hostel. Hier hing een beetje een apart sfeer, het was lastig om met mensen contact te krijgen. Wij zijn over het algemeen behoorlijk spontaan, maar toen we hier binnen kwamen kostte het iets meer moeite. Er leefden vooral veel jongens in het hostel die gedurende de dag in de constructie werken. We keken rond, pikten de knapste eruit en begonnen te kletsen. Goede keuze, ze hadden een grote vriendengroep waar we vervolgens elke avond mee op stap gingen. Ideaal, wij hadden geen flauw idee waar we heen moesten en wat de leuke bars en clubs waren. De jongens waren bekend in Perth dus konden we ze mooi volgen en we hadden leuk en knap gezelschap.

Bettina zouden we in Perth onmoeten. Een zeer relaxte, leuke, nuchtere Friese meid. Ons eerste uitje met z’n drieën was naar Rottnest Island. We hadden niets voorbereid, niets uitgezocht. Hierdoor mistten we de eerste ferry op een paar minuten en konden vervolgens wachten tot half 12. Zonde van de dag! Toch hebben we erg genoten. Het was schitterend weer, we huurden fietsen en trokken zo het eiland rond. Het eiland met de beroemde lieve quokkas. Ze komen alleen op dit eiland voor en hebben een hoog knuffel gehalte door de grote glimlach die ze hebben. Naast een hoog knuffel gehalte hebben ze sinds de laatste jaren ook een hoog selfie gehalte. Aardig lastig met al die friemel diertjes, maar met wat geduld heb je de leukste foto’s!

En toen was het moment alweer aangebroken om de auto op te halen. Een grote, mooie Toyota. Een dikke bak die fantastisch rijdt. We zijn er helemaal blij mee! Na boodschappen gedaan te hebben was het wel even puzzelen hoe we het moesten doen met de bagage. In ons achterhoofd hielden we er rekening mee dat er straks nog een backpack bij komt van Julie. Maar eerst gingen we op avontuur met z’n drieën.

Opnieuw hadden we niets uitgezocht. We reden van plek naar plek, maar echt genieten lukte me nog niet. Het voelde een beetje alsof we telkens achter het net viste. We stopten bij informatie punten en die vertelden ons wat we dan konden doen. Dit was leuk, maar onvoorbereid. Door een tip van Steff (Duitse jongen uit het hostel) zijn we een wijn tour wezen maken. Rondom Margaret River zijn overal wijnerijen. In mei liggen ze er schitterend bij met alle herfstkleuren in de bladeren. Bij elke wijnerij stopten we en proefden we van alle verschillende soorten. Heerlijk! Vooral de zoete, dat is helemaal mijn smaak. Een super leuke dag, maar het was nog niet helemaal een dikke tien.

Een camping vonden we niet, we zochten ook niet echt. Bettina en Anouk wilde iets nieuws proberen, lukraak aan vreemde mensen vragen of we op hun terrein mochten parkeren. Zo zijn we telkens veel dichter bij de plek waar we moeten wezen in plaats van ergens aan de buitenrand te staan. Zo kwamen we terecht bij een huis vol hippies. We pikten een gozer met dreadlocks van de straat. Anouk merkte op dat ze wiet rook en de jongen begon hartelijk te lachen. ‘Klopt hoor’, zei hij, ‘ik heb nogal wat bij me.’ We reden naar zijn huis toe en parkeerden in de tuin. Tommy bood ons een biertje aan en zijn huisgenoten kwamen ons welkom heten. Die avond childen we in hun huis. Alle vijf de jongens waren echte lieverds. Zelf moesten ze vroeg opstaan om te gaan werken, maar het was geen enkel probleem om de deur voor ons open laten zodat we lekker konden douchen en gebruik konden maken van hun huis. Dikke luxe voor ons! Dat het huis een grote zooi was, er kogels op de tafel lagen en we kilo’s wiet vonden namen we maar voor lief. Een grote zooi, maar wat een gastvrijheid. We voelden ons helemaal veilig.

In Denmark deden we hetzelfde. Die nacht kwamen we terecht bij een gezinnetje. Dawn was een zangeres en haar man een docent. Ze hadden een zoon die binnen zijn huiswerk aan het doen was. Dit gezin gaf ons ook weer alle ruimte, een eigen toilet en ze maakte een kampvuur voor ons in de tuin. Met zijn allen zaten we eromheen, wijn drinkend, liedjes zingend bij het gitaarspel van Dawn. Lieve lieve schatten! Toen we vertrokken gaf ze haar eigen cd’s mee en belde ze een vriend die ook musici is. Een adresje in Albany was geregeld.

In Albany kwamen we aan bij een mooi en groot huis, wat afgelegen lag van de weg. Alleen de oprit was al een paar minuten lang! Het SMS contact met Luke was spontaan, maar we hadden geen idee wie we aan zouden treffen. Toen we onze auto parkeerden en er een knappe blonde zesentwintig jarige jongen aan kwam lopen was dat alles behalve verwacht. Een leuke meevaller! Na geïnstalleerd te zijn liepen we zijn huis binnen waar hij aan tafel zat met zijn vriend. Een kaarsje stond gezellig tussen hen in en het tafereel zag er romantisch uit. Steele pingelde op zijn gitaar en het was heerlijk huiselijk. Luke was surfer en kiter en Steele wist spannende verhalen te vertellen over haaien. Een gezellige avond met deze jongens! We doken heerlijk gedoucht ons bedje in.

We vertrokken richting Esperance. Het hoogtepunt waar we alle drie naar uitkeken. Van Luke kregen we ook weer een nummer mee om te contacten als we een slaapplaats nodig hadden. We reden vijf uur lang over een lange, lange rechte weg. De auto’s die we in die vijf uur tegen kwamen konden we op een hand tellen. Een echte Aussie ervaring voor ons. Een voorproefje voor de outback straks! Nadat alle liedjes van de playlist driedubbel waren langs gekomen kwamen we aan. Josh verwelkomde ons hartelijk. Opnieuw een zesentwintig jarige, vrijgezellen jongen met een hond en een enorm huis. Bij hem mochten we zelfs binnen slapen. We kregen een eigen kamer, toilet en badkamer en mochten overal gebruik van maken. Dankbaar gooiden we de was in de wasmachine, openden we zijn wifi en sliepen we in een écht bed. De gastvrijheid van Aussies is zooooooo mooi!!

Esperance was zo mooi als we verwacht hadden. Eerst hadden we een valse start. Tot nu toe hadden we nog niet echt iets gezien of gedaan. We zochten niets uit, deden maar een eind. Alles wat fout kon gaan ging die morgen fout en voor we echt op weg waren was het alweer super laat. Dit was nu al de zoveelste keer en ik was het zat. Ik mopperde op alles en sprak mijn gevoel hierover uit. ‘Anouk’ vroeg ik, ‘waar is jouw boekje eigenlijk?!’ Deze zat in haar tas. Nog nooit was dat ding buiten handbereik geweest en nu zat hij in haar tas. Voor mij was dit het antwoord op alles. Ik vroeg wat ze nodig had om weer te herpakken waar ze zo goed in is: organiseren. Terwijl we de hele dag genoten van de mooie natuur, knuffelden met kangaroos op het strand en zelfs een berg beklommen kwam het mooiste moment ’s avonds. Ik kookte een maaltje en Anouk schoof aan tafel. Het boek ging weer open, de telefoon werd er weer bijgepakt. Bettina had allemaal reisgidsen en hielp haar. De zwarte pen en de roze high lighter werden in gebruik genomen en de inkt op papier vormden een planning. Dit is de Anouk die ik ken, in haar element, waar ze goed in is. Ik voelde me gelijk tien kilo lichter. Nu kan er weer echt genoten gaan worden!

Vanmorgen werd ik wakker. Bettina bracht me ontbijt op bed, Anouk pakte haar boekje en vertelde hoelaat we moesten vertrekken, hoe lang dat rijden is en vond een gratis camping plek voor de komende nacht. En ik? Ik schrijf een blog. Verander de gebeurtenissen in een verhaal. Dat is iets wat ik kan. Zo hebben we allemaal ons aandeel in de reis, zijn we allemaal onszelf en hebben we allemaal ons eigen talent.

En zo vervolgde onze reis zich weer. Volgend. Wat dat vind ik uiteindelijk toch het fijnste.

2 gedachtes over “Volgen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s