Lieveling

Voordat je kwam vond ik dat best een beetje spannend. Zin, ja natuurlijk had ik er vreselijk veel zin in, maar spannend was het ook. 9 maanden hadden we elkaar niet gezien, wel vaak gesproken. In die tijd kan een baby ontwikkelen, ook mijn eigen ik. Ik was veranderd, maar meer mezelf dan ooit.

Dat moment dat ik buiten stond en jij daar opeens aan kwam lopen. Dat gevoel, onbeschrijfelijk. De tranen begonnen gelijk te stromen. Overweldigend, vooral van de hoeveelheid liefde en de vertrouwdheid om jou te zien. Een stukje thuis, een stukje van mijn hart, helemaal jij die ik in mijn armen kon sluiten.

We praatte veel. Je ontmoette veel. Je kreeg een stukje ander leven te zien, andere vrienden, andere natuur. Je zag en hoorde dingen waar je zelf een andere mening over had, maar natuurlijk oordeelde je niet. Met open nieuwsgierigheid keek, zag, luisterde en hoorde je. Soms was het wel lastig zei je, verwarrend. Ook jij kwam in een proces terecht. Een proces van ontwikkeling.

De eerste maand had je zelf gereisd. Iets waar ik enorm trots op ben. Jij, je lieve persoonlijkheid, puur. Je ziet snel leeuwen en beren op een weg staan, maar dit deed je toch zomaar even. Ik weet hoe enorm groot de stap voor je geweest is. Jij, 10 jaar lang vriendinnen. Waar ik ook naar toe ga, je komt me opzoeken. Al ga ik naar de andere kant van de wereld. Letterlijk. Je deed het. En je ging ook nog eens een maand met jezelf!

Een maand samen reizen was een maand met een gouden randje. Anouk en jij hadden een goede connectie. Genietend heb ik vele, vele momenten naar jullie gekeken, stilletjes luisterend, stiekem glimlachend om de onzin die jullie lulden. Onzin, ja meer was het ook niet. Héérlijk!

’s Ochtends heb ik altijd opstart problemen. Rustig wakker worden, nog even omdraaien. Jij zette vaak een kopje thee voor me, met honing want ik hoestte een beetje door de Australische winterkou en het slapen in de camper. Vanuit mijn bedje mocht ik wakker worden, rustig, terwijl jij een bakje voor me zette en Anouk eten voor me klaar maakte. Ik was net een prinsesje. Mocht mezelf zijn, er werd rekening mee gehouden. En jij… Jij moest soms wat langer op je koffie wachten. Die wilde we speciaal voor jou op ‘epic plekjes’ drinken, maar die vonden we niet altijd snel genoeg. Eerst werd het dan heel stil en dan wisten we al hoe laat het was. Maar een scheut cafeïne erin en je was weer de oude. De vrolijke, ontspannen, dansende, lieve jij.

Dromerig, soms naar de naïeve kant toe. Ik noem het puurheid. Vragen stelde je, uren lang, elk onderwerp. Wikken en wegen, keuzes maken, je wilt het goede doen. Jouw persoonlijkheid is zo, zo sterk geworden. Ook in de vier weken tijd van reizen is er een duidelijk ‘voor’ en ‘na’ te zien. Grenzen verlegd zei je, maar geen grenzen overgegaan. Hoe kan het ook anders, je denkt over alles zo diep na.

Dansend aan het strand, zoenend in de club. Genieten van de kleine dingen. Koffie op nummer 1. Het moment op het strand waar we alleen met z’n drietjes waren, is voor mij een van de mooiste herinneringen. We kregen nog een persoonlijke dolfijnen show te zien ook. Of het moment dat je een traantje moest wegpinken nadat we lang en diep gepraat hadden over jouw leven, werk en keuzes. Juist dat moment, met de traan. Omdat je daar zelf zo’n hekel aan hebt en ik het zo fijn vindt je zo open en eerlijk te zien.

Als iemand zichzelf dingen kan aanpraten ben jij het wel. Theorieën waar je zelf nog in geloofd ook. En dan die heerlijke lach als je doorhebt wat je aan het doen bent. Of het sms’jes wat ik ’s nachts kreeg, wat mijn mening was, of je dat kon doen of dat niet gek zou zijn. Ik was die nacht druk met mijn eigen ding bezig en las het pas later. Gelukkig koos je voor het antwoord wat ik altijd gezegd zou hebben: ‘Ja natuurlijk, doen! Geniet!’ Toen Anouk en ik wakker werden, ergens in een appartement in Melbourne konden we niet wachten om jouw verhalen te horen. We ontbeten in een parkje met pizza. Van puur geluk deed je een overslag.

Er zijn zoveel momenten die naar boven komen als ik door mijn foto’s scroll. Je diepe passie voor varen, het prachtige uitzicht over Sydney toen we met de boot terug kwamen. En alle zoetigheden. Koekjes, chocola, niets is veilig voor jou (en Anouk). Broodjes pesto hebben we zo vaak gegeten, dat het nog mijn neus uit komt. De (vele) drankjes die gedronken zijn en de losbandigheid die daarbij hoort. Het zwart rijden in het openbaar vervoer, maar jij bent het die toch een kaartje koopt. Onnodig natuurlijk, maar wel goud eerlijk. En dat moment bij de Woolworths toen we werden betrapt. Of hoe je danst, ongelooflijk. Oh zoveel momenten, zoveel herinneringen. `Vertel jij eens even jongedame, wat heb jij gedaan?`

We reisden samen, maar je ging je eigen gang. Als Anouk en ik naar een feest wilde gaan en jij had er geen zin in, dan bleef je in het hostel. Je drukte ons op het hart dat het echt goed was en dat je lekker tijd voor jezelf nam, vroeg naar bed wilde gaan. Zo ontspannend dat je zo je eigen ding deed. En ik kon dan ook alleen maar heel hard lachen als we later een berichtje kregen dat je helemaal niet vroeg naar bed was gegaan, of tijd voor jezelf aan het nemen was, maar je dansend in de stad stond. En toen je het niet leuk meer vond nam je de taxi terug. Lekker je eigen gang. Eigenlijk is juist dat de ultieme manier om tijd met jezelf te hebben. Doen waar je zin in hebt, spontane keuzes maken en zien wat er gebeurd.

Nu je weer thuis bent weet ik pas goed wat ik mis. Je duizenden vragen, onverholen nieuwsgierigheid, open en kritische houding, tobben, elke keuze vanuit elke invalshoek bekijken, urenlang diepe gesprekken hebben en onzin lullen en je heerlijke lach. Wat heb ik veel kunnen lachen. Wat geniet ik na van de filmpjes die we hebben. Ik mis je, Anouk mist je. Reizen met jou was een feest.

Al 10 jaar lang vriendinnen. Ik hoop op nog 100 andere jaren. Hoe de toekomst loopt weet ik niet. Wanneer ik je weer zie weet ik niet. Dat je altijd naast me, achter me staat, dat weet ik wel. En als ik ver weg ben, dan kom je me opzoeken zodat je weer voor me staat. Ook al ben je het niet altijd met me eens, veroordelen doe je nooit. We bespreken alles, niets is teveel voor je. In deze reistijd ben je een enorme krachtige vrouw geworden. Vrouw, volwassen, ik ben zo trots op je.

Lieve Dian, ik hou van je met alles wat in me zit. Zoveel, dat ik het soms te weinig zeg. Je bent een van die mooie mensen waar de wereld er te weinig van lijkt te hebben. Blijf jezelf en ontwikkel. Je bent prachtig, zoals je bent.

Ik hoop je weer snel te zien, waar dan ook. En als het nodig is dat ik naar de andere kant van de wereld vlieg, zeg het me. Ik doe het. Misschien niet morgen, maar wel ooit.

Tot snel! Maatje! Een dikke kus over alle zeeën: ‘Ga maar halen! Of toch niet.’

Een gedachte over “Lieveling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s