Brieven van overzee

Ik zag de oude man zitten en mijn hart vulde met liefde. Hij keek niet op of om, totaal verdiept in zijn brief. Een brief die overzee zou gaan, een brief waarin hij zijn liefde verwoordde. Met zwarte pen schreef hij, de woorden vloeiden op papier. Mijn gedachten verplaatsten zich van de oude man naar mezelf. Hij vertelde mij dat hij uit Engeland kwam, jaren geleden verhuisd naar Australië. De andere kant van de wereld, maar zijn thuis nooit vergeten. Meerdere thuisen of is het thuizen? Het woord thuis kent geen meervoudsvorm, maar toch kan het soms wel zo voelen. En ik zit hier ook, aan de andere kant van de wereld. Ik voel me hier thuis, maar mijn roots ligt in Nederland. Het kleine koude kikkerlandje, dankbaar dat ik daar geboren ben. Door dat land heb ik zoveel mogelijkheden gekregen. Een studie afgerond, geld op mijn rekening, een land wat nog steeds de zorg opzich neemt als er iets met me gebeurd hier. De stap op mezelf uit te schrijven heb ik nog niet gemaakt, kan ik nog niet. En toch… Nederland is zo ver weg, het lijkt steeds verder weg te glijden. Continenten verwijderd en toch soms zo dichtbij. Uren tijdverschil, totaal andere levens, maar ook zo verbonden. Waar je ook bent, je kunt je roots niet de rug toe keren, dat merk ik steeds meer. Ik mis Nederland niet, Nederland met haar georganiseerde leven. Al jong wordt je opgevoed om keuzes te maken die de rest van je leven bepalen. Keuzes voor je studie, je werk, verantwoordelijkheden. Je leeft om te werken en de dagen glijden voorbij. Een paar weken vakantie in het jaar en de jaren glijden voorbij. En hier, aan de andere kant van de wereld is het leven totaal omgedraaid. Je werkt om te leven. Een middel waardoor er geld binnen komt waarmee je leuke dingen kunt doen. De momenten gaan voorbij en je moet nadenken welke dag het is. Je leeft van moment naar moment en de dagen en tijden zijn een begrip die je los laat. Als ik aan Nederland denk dan krijg ik het benauwd. Ik weet niet of ik daar nog pas, of ik me kan voegen in haar cultuur. Ik weet niet wat ik met mijn leven wil en wat ik wil doen als ik terug kom. Waar moet ik wonen? Wil ik werken als juf? Ik schuif de gedachten voor me uit en denk er zo min mogelijk aan. Ik bel met mijn moeder en krijg een begripvolle reactie. ‘Blijf reizen, je voelt vanzelf wanneer je weer naar Nederland gaat verlangen. Zolang je dat niet voelt is het waarschijnlijk je tijd nog niet om terug te komen.’ We spreken naar elkaar uit dat we elkaar niet missen. Ze krijgt er soms een onbegripvolle reactie op in Nederland, maar ik begrijp mijn moeder. Natuurlijk zou het fijn zijn om elkaar te zien maar zij weet dat ik gelukkig ben hier, dat ik dit nodig heb en kan het loslaten. Ik weet dat ik altijd een plekje heb om terug te komen en kan het loslaten. Volgens haar was ik als kind zijnde al opzoek naar de grenzen en ze herhaalt vaak genoeg dat ze tot nu toe geen ketting heeft gevonden die sterk genoeg is om mij op een plek te houden. Ze zal er waarschijnlijk nooit een vinden ook. Een onrustig karakter. Opzoek naar avontuur. De oude man schrijft onverstoorbaar verder. De zwarte inkt die woorden vormen op papier. En ik vraag me af waar ik zal zijn op zijn leeftijd. Gesetteld in Nederland met een huisje, man en kindjes? Of zal ik ergens anders op de wereld mijn thuis vinden, sprekend in een andere taal. Ik reis van plek naar plek en laat overal stukjes van mijn hart achter. Het nomaden bestaan is soms onrustig, de continue drang om te ontdekken, verder te gaan, meer zien en meer te beleven. Het is ook altijd een moment van afscheid nemen. Afscheid van een plek, afscheid van mensen. We settelen een poosje en gaan dan weer door. Allemaal op reis, op reis in ons leven. Allemaal op doortocht naar de volgende plek. We leren elkaar kennen, delen in het geluk. En vervolgens pakken we onze tas weer in en gaan we door. Een tas waar ons hele bestaan in zit. Wat kleren, zonnebrandcrème en brieven die we meedragen die we van overzee hebben gekregen. Een zongebruind lichaam wat alle herinneringen met zich meedraagt. Maar het brengt zoveel meer moois dan een gestructureerd, uitgestippeld leven. Ik leef een leven dicht bij mezelf. Ben mezelf, geniet van mezelf. Niemand die me hier kent, dus voor niemand hoef ik me anders voor te doen. Terug in Nederland hebben mensen verwachtingen van me en dat benauwd me. Mijn familie, vrienden, werk en kerk. Bepaalde verwachtingspatronen en de mensen die je veroordelen als je je leven anders leeft dan wat in het patroon hoort, het patroon gemaakt door hen. Hier heb ik geen patronen. Ik kan doen wat ik wil en eruit zien zoals ik wil. Mensen oordelen niet en leven hun eigen leven. Zien het nut er niet van in om zich druk te maken over iemand anders leven. Als jij gelukkig bent is alles prima en geoorloofd. ‘It’s Byron Bay babe’ is het standaard gezegde. Voor nu is dit leven goed en ben ik gelukkig. Nog een paar weken en alles zal veranderen want Dianda komt me opzoeken. Een fijn moment maar ook spannend. Ik weet dat ik veranderd ben en ben benieuwd hoe het zal zijn om na zolang weer samen te zijn. Het is ook een moment van nieuwe keuzes, baan opzeggen of niet. Huur opzeggen of niet. Maar ach, ik leef hier van moment tot moment dus wacht gewoon het moment af en zie dan wel weer waar ik me goed bij voel. Is dit een fase die ik door maak of zal het de rest van mijn leven beïnvloeden? De man is onderaan zijn brief gekomen en sluit af met een liefkozend afscheid. En terwijl ik naar hem kijk vraag ik me af vanaf welke plek ik brieven zal schrijven als ik zijn leeftijd mag bereiken…

3 gedachtes over “Brieven van overzee

  1. Kevin Klerkx zegt:

    Mooie blog. Zelf heb ik net de knoop doorgehakt om na 3 jaar reizen weer terug te gaan naar Nederland.

    Zoals je moeder al aangaf kwam bij mij dat moment dat ik Nederland echt mis. 3 jaar leven uit een backpack, 3 jaar niet echt een “thuis” hebben. Maar 3 jaar ook vollop genieten, 3 jaar nieuwe vrienden, 3 jaar constante verandering.

    Terug naar het wereldje van vaste structuur, terug naar de verwachtingen en misschien ook wel terug naar de sleur.

    Maar het is ook terug naar vrienden, terug naar mijn roots en ook terug naar een nieuw begin. Want laten we eerlijk zijn na 3 jaar weg moet je bijna opnieuw beginnen.

    Terug naar Nederland en vestigen is net zozeer een avontuur voor mij als het reizen. Ik zal nog maar moeten afwachten of ik nog wel in het plaatje pas, of is Nederland nu “te klein”?

    Tijd zal het leren maar voordat het moment voor jou komt… geniet van elk moment, van elke plaats, elke ervaring en elk persoon. Neem van alles wat je doet een deeltje mee want dat maakt je uiteindelijk tot wie je bent.

    Liked by 1 persoon

    • Wat een super lieve, eerlijke reactie. Heel veel succes om je weer te voegen in je oude cultuur. De herinneringen die je afgelopen jaren gemaakt hebt zijn voor altijd van jou! En mocht het niet lukken, een ticket is snel geboekt😉

      Like

Laat een reactie achter op mareisje Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s