Cadeautjes in het leven

Na een fantastische week vakantie in Sydney was het weer tijd om terug te gaan naar het dagelijkse werk ritme. Ja, ook ik zit daar gewoon in. Natuurlijk wel op een iets andere locatie en met mooier weer dan de mensen in Nederland, maar dat is een keuze die iedereen persoonlijk maakt. Voor mij is werken in deze omstandigheden echt waanzinnig goed. Het is hoogseizoen en we moeten allemaal heel veel lange uren draaien, maar het stadje en de natuur geven naast het harde werken veel ontspanning.

Donderdag was ook echt weer zo’n dag. Ik was net terug van vakantie en zat gelijk weer vol in ’t werk. De winkel is in de zomer open van 7 uur ’s ochtends tot 9 uur ’s avonds. Alle drie de managers (Toby, Dan en Ryan) waren aan het werk en aan het einde van de middag was iedereen rot vervelend. Toby (Jan Kooijman) hield niet op met klieren! Mijn Nederlandse accent is sterk te horen als ik Engels praat en hij plaagde me er tot in de treuren mee. Terwijl ik op straat met een geopende fles water achter hem aan rende bleven mensen geamuseerd kijken en lachen. Het was een warme zomerse dag en we maakten ons gereed voor de barbecue. Donderdagavond is backpack avond en geven we een gratis barbecue in de winkel. Ondertussen werken we gewoon door tot sluitingstijd. 

Het begon al te schemeren toen ik twee mannen aan zag komen lopen. Volledig in mijn werk element begon ik een gesprek met ze. De een kwam uit Sydney en de ander uit Canada. Canada! Hij had gelijk mijn volle interesse en ik begon het Canadeese volkslied te zingen. Terwijl we het gesprek verdiepten kwam ik erachter dat hij naar Fraser Island wilde en ik nam hem mee naar binnen om dat voor hem te gaan regelen. Dan, mijn manager, kwam even langs om te vragen of ik hulp nodig had. Achter de rug van de jongens om grijnsde hij naar me en gaf hij me een dikke knipoog. Blijkbaar was het van mijn gezicht af te lezen dat ik gecharmeerd was van de Canadees. We boekten Fraser in voor hem en bij het afronden kwam Dan weer even langs. Hij gaf zijn kaartje aan Adam en zei hem dat als hij vragen had, hij altijd kon bellen. Stoutmoedig pakte ik het visite kaartje en schreef mijn Australische nummer erbij. ‘Klopt hoor’ zeg ik, ‘je kunt altijd een berichtje sturen of bellen als er iets is of je vragen hebt’. Dan schoot keihard in de lach en wist zijn positie en liet me alleen met mijn klanten. We stonden op en liepen naar buiten. De jongens vroegen me wat mijn verdere plannen waren die avond. Het was sluitingstijd en de volgende dag moest ik de winkel openen voor 7 uur. Eigenlijk wilde ik naar bed gaan. Bemoeial manager Dan hoorde de vraag en sloeg zijn arm om me heen. ‘We gaan naar Cheeky Monkeys, drankjes drinken’ zei hij, ‘en Mariah gaat mee!’ Hij plantte plagend een kus op mijn slaap en ik gaf hem een elleboog stoot terug. We sloten de winkel en dronken in de zaak alvast een eerste biertje met elkaar. Toby proostte op de achterliggende dag en op het hoogseizoen en vertelde ons dat hij trots op ons was hoe we deze dag weer gewerkt hadden. Met z’n allen liepen we naar de pub toe en mijn managers zorgden ervoor dat niemand een moment zonder drankje kwam te zitten. Een heerlijk feit, want de alcohol is niet te betalen in dit land!

Terwijl ik geanimeerd stond te kletsen met Nederlandse meiden die ik hier had leren kennen, voelde ik dat iemand een hand op mijn onderrug legt. Ik draaide mezelf om en zag Adam en zijn vriend staan. Ze sloten aan en we hadden een toffe avond. Hoelaat ik naar huis was gegaan kan ik niet meer herinneren, maar ik weet wel dat het werken op vrijdag ochtend afschuwelijk zwaar was. Iedereen had last van een flinke kater, dus we waren extra lief voor elkaar. Toby kwam binnen lopen met warrig ‘net uit bed haar’, samen met een meisje die de nacht bij hem gebleven was. ‘Ik kom zo werken hoor’ zei hij zonder enige schaamte, ‘ik neem even een duik in de zee en dan gooi ik haar af.’ Een uurtje later was hij iets meer wakker en kon ook zijn werkdag beginnen. Gelukkig stond ik maar tot 11 uur ingeroosterd, al loopt dat altijd uit. 1 uur was ik eindelijk thuis en kleedde ik mezelf snel om van werk kleding naar bikini. Half 2 werd ik namelijk opgehaald door de jongens van de avond ervoor. Ik had een smsje gehad dat ze een prive strandje hadden ontdekt en wilde dat aan me laten zien. Zoals het echte mannen betaamt hadden zij al het eten en drinken geregeld en hoefde ik alleen maar in te stappen. Maar goed ook… Mijn geheugen was werkelijk waar een vergiet. 

We reden een kleine 30 minuten en de weg slingerde omhoog door de heuvels over een onverhard pad. Rondom Byron Bay liggen de prachtige groene hinterlands en de natuur is om stil van te worden. We parkeerden de auto en stapten uit om aan een kleine wandeling te beginnen. Het strand lag verborgen tussen de heuvels en de rotsen. Er waren wat mensen op het strand te vinden, maar de jongens wisten waar ze wilden wezen. We liepen door het water om de rotsen heen en we vonden het paradijsje waar ze het over hadden gehad. Een klein privé strandje, omgeven door rotsen. Werkelijk waar te mooi voor woorden! 

De hele middag was geweldig. Beiden waren enorm aangenaam gezelschap en echte gentlemens. Ik voelde me enorm op mijn gemak! Terwijl de jongens met de frisbee in de weer waren, dompelde ik in slaap. Ik moest eerst nog even bij komen van de nacht ervoor! Toen ik even later wakker werd begon ik weer praatjes te krijgen. We kletsten, lagen in de zon, zwommen, speelden met de frisbee. De zon zakte langzaam weg en we zaten met zijn drieën met ons gezicht naar de zee. We genoten van het zicht van een roofvogel die met een vis in zijn bek over ons heen vloog. We praatte over ons leven, onze dromen, de toekomst, reizen en over geluk. Terwijl we over de zee uitkeken werden we ook nog eens getrakteerd op een show van een dolfijn die met de golven aan het spelen was en herhaaldelijk gracieus uit het water sprong. Zulke momenten zijn niet in woorden uit te drukken. 

Voor mijn gevoel had ik uren en uren kunnen blijven. Ik zou er een huisje willen bouwen en willen blijven wonen. Dit plekje, zo sereen, zo mooi, zo dicht met de natuur. Deze momenten, na een drukke ochtend werken, is zo tot rust komen! Het leek net een mini vakantie. Even helemaal weg van alles, de natuur en jezelf. Ik boft met mijn leuke gezelschap. Deze middag was echt een cadeautje. ’s Avonds dronken we in Railways (ander café) een drankje en mijn collega’s en huisgenoten sloten ook aan. Met een volledig voldaan gevoel kroop ik die nacht mijn bedje in. 

Leven. Wat is het leven mooi.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s