Die zie je nooit meer… terug. Of toch wel? 

Het was half in de ochtend en we zaten midden in de training. Bella en ik worden ingewerkt door Tom, een van de bazen van Happy Travels. Hij geeft ons twee weken lang een intensieve training en stoomt ons klaar voor de zomer drukte. Zomer! Ja echt waar! Zoals ik me echt niets kan voorstellen bij alle sneeuw plaatjes die voorbij komen bij jullie, zo kunnen jullie je vast niets voorstellen bij de stijgende,  zomerse temperaturen hier. En kerst? Dat is helemaal een ver van mijn bed show. 

‘Daar! Daar zit ze, bedoel je haar?` Een van mijn collega’s helpt een klant. Ik kijk op van mijn notitie boekje en bevries. Het allerlaatste wat ik verwacht had, was in de ogen kijken van Thomas. Ik voel het bloed wegtrekken uit mijn gezicht en vervolgens met volle hitte weer terug komen. ‘Momentje’ zeg ik tegen mijn baas en ik sta op. Ik begroet hem zonder een woord te zeggen met een knuffel en een kus op zijn wang terwijl mijn ogen alleen maar vraagtekens aangeven. Hij fluistert iets in mijn oor, geeft me een mocca (koffie met chocolade melk) en loopt weg. Mijn baas grijnst veel betekenend naar me en vervolgt de training. Ik probeer naar hem te luisteren terwijl ik af en toe een slokje van mijn mocca neem, maar mijn gedachten dwalen ver af. Schrijven is ook lastig. Ik merk dat mijn handen trillerig zijn en mijn hart kan haar ritme niet goed meer herpakken. Als ik even later mijn telefoon check op een berichtje, tref ik niets aan. 

Na het werk loop ik meteen door naar het strand en duik het water in. Ik ga alleen want mijn gedachten razen door mijn hoofd. Ik probeer het te ordenen wat jammerlijk mislukt. Thomas was een van de crew leden op mijn Whitsundays tour. Misschien herinner je mijn blog nog over die zeiltocht. Ik schreef toen dat ik die nacht op de kajuit van de sterrenhemel had liggen genieten en hij erbij kwam liggen. Ook hadden we een foto gemaakt waar we samen opstonden en deze had ik als grap naar m’n moeder gestuurd. Normaal gesproken neem je afscheid na zo’n tour en zie je iemand nooit meer terug. De backpackers onderling kom je nog wel tegen op je route, maar een van de crewleden? Ik volg hem niet op Instagram, niet op Facebook en we hebben geen nummers uitgewisseld. Hoé weet hij dat ik hier woon en wát doet hij hier?  

Delphine sluit even later bij me aan. Ik heb haar ontmoet met couch surfen in Brisbane en het is heerlijk haar terug te zien. Ik vertel haar het hele verhaal. Ze kan er hard om lachen dat iemand het halve land doorrijdt om mij te zien. Ik vraag mezelf sterk af of het speciaal voor mij is, maar een logische beredenering bedenken lukt ook niet goed. Als ik google maps check moet ik haar wel gelijk geven over de afstand. Airlie Beach en Byron Bay liggen 1264 kilometer uit elkaar, zo’n 14 uur rijden met de auto. De zon brandt op onze huid en na opnieuw een duik genomen te hebben en honderd keer mijn telefoon gecheckt te hebben (niets) val ik op het strand in slaap. 

Ik word wakker van een mannen stem die geanimeerd met Delphine aan het praten is. Met een luide kreun draai ik me slaperig om, om haar gesprekspartner te zien. Vervolgens zit ik recht overeind. ‘Biertje?’ vraagt Thomas, terwijl hij naast me komt zitten. Ik weet weet even niets te zeggen, neem een grote slok en kijk hem alleen aan. ‘Wat doe jij hier en hoe weet jij dat ik hier ben?’ Hij lacht en reageert dat Delphine iets liever en leuker klinkt als zij met hem praat. Ik laat me niet uit het veld slaan en herhaal ijzig mijn vraag. Ik moet genoegen nemen met het antwoord dat hij ‘gewoon’ een stalker is en ‘gewoon’ hier op vakantie is. Meer antwoord en uitleg heb ik niet uit hem gekregen, ook later niet. 

Die avond gaan we naar de pub om te eten en te drinken. Het is gezellig en hebben plezier. De volgende ochtend nemen we afscheid want hij vliegt terug naar Nieuw Zeeland en ik moet werken. Het ene moment staat hij voor mijn neus en 24 uur later is hij weer vertrokken. Voor hoelang? Geen flauw idee. Houden we contact? Ik heb gezegd van niet, dat hebben we immers de afgelopen maanden ook niet gedaan, dus waarom zou ik? Nog steeds volgen we elkaar niet op Facebook, Instagram of dergelijke en hebben we elkaars telefoonnummer niet. Waar dit dan opsloeg? Het is gissen. Alleen messenger is een contact punt. Daar kreeg ik vanmorgen het berichtje dat ik hem niet teveel moet missen en dat als ik geluk heb, hij terug komt. Zelfverzekerd is hij dus wel! Echt weer iets voor mij om zoiets mee te maken. Ik snap het zelf nog steeds niet en denk ook niet dat ik ooit de antwoorden zal krijgen. Het reis leven kan toch zo interessant zijn! Die avond ben ik met mijn collega’s naar de pub gegaan om met hen wat te drinken. Afleiding was meer dan welkom! 

***

Sinds twee weken is er veel gebeurd en veranderd. Twee weken geleden was Gerrinde in Byron Bay en hebben we een ontzettend leuke tijd gehad. Enorm veel gekletst, gesurfd en gechillt. Met oud en nieuw zie ik haar weer terug in Sydney. Toen zij vertrok had ik even een momentje van ‘slik’, nu ben ik weer op mezelf aangewezen. Een paar dagen dieper contact is zo waardevol! Toch komt dat altijd weer goed en duurt zo’n momentje een paar minuten en is dan weer over. Nu is Delphine om me heen en natuurlijk heb ik nu ook mijn collega’s. 

Ons team bestaat uit jonge gasten. Iedereen is of was een backpacker, dus we weten waar we over praten. Bella, Julia en ik zijn de meiden en verder bestaat het team uit toffe mannen. Bella en ik worden tegelijkertijd ingewerkt en volgen een training bij een van de bazen, Tom. We leren veel en ons hoofd zit helemaal vol na een dag. De dienst tijden zijn ideaal. Nu werk ik van 9 tot 2, of van 2 tot 7. Elke week moet iedereen 45 minuten in de bar werken. We laten mensen kaartjes invullen en hiermee kunnen ze kortingen winnen of gratis tours als hun naam getrokken wordt. Die minuten ‘werk’ worden niet betaald, maar we mogen in ruil hiervoor de hele week gratis eten en drinken. Ook hier in de pub ben ik na één week al een bekend gezicht. Het is leuk om ergens naar binnen te lopen en erbij te horen. Een begroeting hier, praatje daar, de jongens achter de bar weten welke drankjes ik het liefste heb en hoe ik ze drink. Het is gezellig en er vormt zich een netwerk aan contacten om me heen. 

Toby (de manager die op Jan Kooijman lijkt) organiseerde afgelopen week een meeting en hier ontmoette ik alle collega’s. Hij drukte iedereen op het hart me met alles te helpen. Ik werd warm en hartelijk verwelkomd. Niet gek ook, iedereen die voor dit bedrijf werkt is spontaan en enthousiast. We trokken lootjes voor de kerstviering en de datum voor een team uitje werd bekend gemaakt. Vanaf volgende week gaan we ook wekelijks elke donderdag een feestje vieren in de zaak met een BBQ, dj en drank. Lang leve de zomer periode! Wat een heerlijke baan! We zijn allemaal jong, houden van een feestje en dit alles wordt met het werk gecombineerd. 

We moeten ook echt hard werken, maar dan kan er mag er ook veel. Zo vertelde Toby dat als ik ooit met een kater op het werk aan kom, of zonder motivatie dat ik dat gelijk moet zeggen. ‘Iedereen gaat deze momenten krijgen. Zeg het, dan kun je even een pauze nemen, een duik in de zee, koffie en wat rust en dan kom je erna weer terug.’ Te gek toch dat dit de sfeer is onder elkaar?! De communicatie onder alle collega’s is open duidelijk. Geen geheimen, budget, geld zaken, alles wordt openlijk gecommuniceerd. De jongens, inclusief de bazen geven op een spontane manier knuffels, high fives, complimenten etc.  gedurende de dag. Als ik iets goeds doe vertellen de jongens dat, naast een compliment naar mij toe, ook gelijk aan de bazen. Er wordt gezien wat je doet! Niemand strijkt met eigen eer, we delen in wat we goed doen en respecteren elkaar in wat we doen en kunnen. Zo’n manier van werken bevalt me goed. 

Pauze heb ik niet. Dit klinkt misschien gek, maar het is niet nodig. Aangezien we allemaal behoorlijk goed verdienen kopen we alles in de tentjes om ons heen. Als ik koffie wil halen dan loop ik erom, wil ik eten, dan ga ik iets bestellen enzovoort. Ook hierdoor wordt je een bekend gezicht in de tentjes en leren de mensen je naam kennen. Het nadeel is dat sparen minder goed gaat. Byron Bay gaat steeds meer als een thuis voelen. We geven rondjes onder het personeel en de jongens trakteren veel. Er wordt uitgegaan van vertrouwen en dat voel je. Er zijn ook geen kleding voorschriften. Een ding onder backpackers is dat de meeste mannen op blote voeten lopen en de vrouwen geen bh dragen. Toen ik met het doornemen van het contract aan Toby vroeg of hier regels in waren schoot hij keihard in de lach. ‘Nee, natuurlijk niet! Je moet maar kijken wat je doet, wat maakt dat iemand uit?’ Ideaal! Je merkt ook dat die sfeer hier echt hangt. Of je hier nu in je zwemkleding naar binnen loopt of volledig bedekt,  niemand zal het opmerken. Normaal gesproken zou ik in Nederland het niet eens in mijn hoofd halen in mijn bikini over straat te gaan. Puur omdat mensen nogal snel een (veroordelende) mening hebben. Hier maakt het mensen geen zak uit, ze zien het niet eens. Na mijn sollicitatie gesprek ging ik bijvoorbeeld met Toby (de manager) naar het strand. We hebben allemaal bijna altijd onze zwemkleding bij ons en de surfboards worden ook standaard meegenomen naar het werk. Niet gek, met het strand op een paar minuten loopafstand! Een jong, spontaan team met gemotiveerde mensen. Ik voel me er helemaal op mijn gemak.

Zover dus volg ik trainingen en leer ik veel. Mijn eerste verkopen staan al op mijn naam en ik kan niet wachten tot ik alles onder de knie heb. Iets leren maakt me vaak ongeduldig en ik zuig alle informatie in me op. Doen! Ik wil ervoor gaan! Volgens Shane, een van de jongens, hoef ik me er geen zorgen over te maken. ‘Jij gaat smashen Mariah, het zit in je, je bent een natuurtalent, let maar op.’ Ik hoop dat hij gelijk krijgt, want ik kan niet wachten om mensen net zo’n gave oostkust te laten beleven als dat ik dat gedaan heb! 🙂

Ik vind mijn plekje, settle langzaam maar zeker in Byron Bay en wacht nu tot er een leuk appartement in mijn schoot geworpen wordt. Zoeken doe ik niet. Zoeken werkt ook meestal niet. De dingen lopen zoals ze moeten lopen en er komt vanzelf wel weer iets op mijn pad. 

Jullie horen snel weer van me, 

Liefs van mij

Mezelf trakteren op een luxer leven nu er loon binnen komt

Gezelligheid met Nederlandse meiden 

Gerrinde

Gerrinde

M’n favoriete houding om auto te rijden

Dure grapjes

Pogingen om te surfen die jammerlijk mislukken

Hostel leven

Delphine en Chloe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s