Van hostel naar hotel 

Heel vroeg de wekker zetten om een zonsopgang te zien, ja natuurlijk doe je dat! Byron Bay is een plaatsje aan de oostkust van Australië en de vuurtoren is het meest oostelijke punt van dit hele grote mooie land. Het uitzicht vanaf ‘the lighthouse’ is waanzinnig en je kunt de zon uit de zee zien oprijzen. Charly (Frans meisje) en ik zijn er naar toe gereden en verrassend genoeg was het er gewoon druk! Zoveel mensen die allemaal het mooie natuur element wilden zien. Het was bewolkt, dus we zagen de zon pas toen zij hoger aan de lucht stond, maar juist de wolken gaven een magische effect. De kleuren in de lucht, de natuur die ontwaakt, de vroege surfers in het water. Het vroeg opstaan was het meer dan waard!

Die dag zou een heel gekke dag worden. Ik ga even terug naar de avond die hier aan vooraf ging. Samen met wat mensen wilden we op het strand gaan eten. De zon die ondergaat is voor de locals en hippies een startsein om hun instrumenten te pakken en met elkaar muziek te gaan maken. Alle muziek is geïmproviseerd en het is waanzinnig gaaf om daar te chillen, wat ik dan ook elke avond doe. Terwijl ik mijn fish and chips stond te bestellen begon een oudere man (39) me te vertellen dat ik echt de kebab moest proberen. Bijdehand sneerde ik dat ik fish and chips ging eten en helemaal geen kebab wilde. Hij vond dat blijkbaar enorm grappig, want het volgende moment bood hij me een baan aan en gaf hij zijn nummer. Het eten was klaar dus we liepen weg en gingen aan het strand zitten. Even later voegde hij zich weer bij ons, dit keer met een dure fles wijn. Zijn gezelschap vond ik irritant, gratis wijn dikke prima. Hij nam ons mee naar een concert van een bekende band hier in Australië. In plaats van uren in de rij te staan konden we (wederom gratis!) via de achterdeur naar binnen. Nadat hij nog een drankje voor ons betaald had doken we lachend de menigte mensen in en zagen we hem niet meer terug. Tot zover dus, hoe ik Alex ontmoette.

Na de zonsopgang ben ik terug gegaan naar bed om wat bij te slapen. Deze pret duurde echter niet heel lang want wat bleek nu, ik had die ochtend uit moeten checken! Ik dacht echt dat ik nog een nachtje over had! De receptioniste was enorm lief, maar had niets geen plek meer. Doordat de ‘schoolies’ hier in Australië massaal op vakantie zijn omdat ze de middelbare school verlaten, zit alles, maar dan ook alles bomvol. Ook de prijzen zijn abnormaal hoog. Je betaald 54 dollar voor een nacht terwijl het 31 dollar was toen ik aankwam. Snel pakte ik mijn spullen in… Maar waar naar toe? Ik had 2 gemiste oproepen op mijn telefoon en Alex, de Turkse man van de avond ervoor, had per ongeluk broekzak gebeld. Of ik dat moet geloven weet ik nog steeds niet… Na mijn hostel verhaal gedaan te hebben, zei hij me dat ik bij hem in zijn 4.5 sterren hotel kon slapen. Ik zei ja, als ik voor accommodatie mocht werken aangezien de situatie anders voor mij ongemakkelijk zou worden. Zo kwam ik terecht van een hostel in een hotel.

Het hotel was prachtig. Het is eerder een huis met in de tuin tuinhuisjes, jacuzzi, zwembad, ligbedden etc. In de mooie tweepersoons kamers slapen 10 ‘schoolies’. Hun papie en mamie betalen maar liefst 14.000 dollar voor een weekje vakantie voor deze meiden. Alex slaapt in het grote huis en boven huurt een echtpaar een kamer voor 500 dollar per nacht. Waar was ik terecht gekomen?! De vraag waar míjn kamer was werd herhaaldelijk genegeerd. Uiteindelijk bleek het zijn slaapkamer te zijn, wat ik mooi niet ging doen. Alex zou op de bank slapen en ik in zijn dikke vette luxe kamer. Toen ik die nacht thuiskwam van een avondje uit met backpackers bleek meneer in zijn eigen bed te liggen. Ik had het ergens al voelen aankomen, dus stilletjes pakte ik wat spullen en sliep ik op de bank. Erg vond ik het niet, zelfs de bank is luxer en mooier dan welk hostelbed ook 😉. 

De volgende ochtend vroeg Alex waarom ik op de bank had geslapen. Ik vertelde hem rustig, maar duidelijk dat ik hem al verteld had dat ik geen bed met hem wilde delen. En nee, ook niet als hij op zijn eigen kantje bleef liggen. Hij accepteerde het, maar ik zag aan hem dat hij het opvatte als ‘hard to get’. Na nog een paar keer heel duidelijk te zijn geweest sliep ik de nacht erna in een eigen slaapkamer, die was er gewoon! Iemand bracht ons verse yoghurt, fruit en granola op bestelling voor ontbijt. Wat een prinsessen leven! Ik vroeg Alex wat ik kon schoonmaken, want dat was immers de deal. Niets, was zijn antwoord. Hij had namelijk een massage en spa geboekt. We reden naar de spa toe en een ontzettend lief meisje uit Tasmanie masseerde mij een uur lang. Het was zo heerlijk! Gelukkig waren de massage kamers gescheiden van elkaar en had ik privacy om er vol van te genieten. Vervolgens reden we naar de rivier toe en aten we lunch. Geen normale lunch natuurlijk, nee luxe, met passion fruit creme cake als toetje. Dat was me toch lekker!! Ik ging even winkelen en er was een schattig winkeltje met allerlei oude spullen. Er lag een schrijf boekje met een cognac kleurige leren kaft waar de wereld ingegraveerd was. Schitterend! Het boekje rook helemaal naar leer en toen ik naar de prijs keek, legde ik het snel weer terug. Toen we die middag terug kwamen in het hotel/huis en ik op de veranda champagne dronk uit een kristallen glas, gaf Alex mij een ‘vervroegd kerstcadeautje.’ Ik haalde het mooie leren boekje uit de verpakking. Ik voelde me zwaar ongemakkelijk. 

Geld, een enorm machtig wapen. Wat drie seconden leuk leek, veranderde voor mij in een ongezonde, ongemakkelijk verhouding die niet in balans was. Ik verlangde gewoon eventjes naar een vies, stinkend hostel met backpackers om me heen. Al die luxe, dat is helemaal niets voor mij. Als een prinses behandeld worden is prima, zolang ik als onafhankelijk gezien word. Dit voelde anders en het voelde niet goed. Ik werd enorm stilletjes en als ik stop met praten, dan zit ik duidelijk niet lekker in mijn vel. 

Met de zonsondergang ging ik naar het strand om naar de muziek te luisteren. Ik ging op een steen zitten en een enorm mooie jongen stond vlakbij. Lange man, donker haar, donkere ogen en een heel lieve, rustige maar spontane uitstraling. Omdat Alex vlakbij zat wilde ik even mijn punt duidelijk maken wat jongens betrof. Ik klopte naast me op de steen en de mooie man, Levis (zijn echte naam is Levin, maar onder vrienden is het Levis) kwam naast me zitten. We raakten aan de praat en hij was zo leuk! Hij flirte niet, had een vriendin (zij was op een festival met vrienden en sliep daar), honderd procent veilig dus! Hij was een Duitse student, wonend en studerend in Leiden. Uren en uren hebben we gepraat, gediscussieerd en gelachen. Twee jongens uit Canada sloten ook aan. Een toffe ontmoeting. Maar…  iemand vond het niet zo leuk! Ik kreeg zelfs een smsje ‘je bent populair bij de jongens’ terwijl ik daar zat. Ik heb terug gestuurd ‘natuurlijk ben ik dat’ zonder ook maar enige smiley. Toen ik terug naar het hotel/huis wilde gaan wisselden de jongens en ik Facebook gegevens uit zodat we eventueel de dag erna iets konden gaan doen. Levis gaf me een dikke kroel en een kus op mijn voorhoofd toen we afscheid namen. Ik kon zien dat hij het niet helemaal chill vond om me te laten gaan. 

Ik was nog maar net terug toen ook Alex terug naar huis kwam. Gelukkig mét een meisje! Nog nooit heb ik me echt onveilig gevoeld in Australië (wel ongemakkelijk), omdat er altijd, maar dan ook altijd een oplossing is. Als voorbeeld heb ik hieronder een foto geplaatst van het berichtje wat Levis me stuurde. Als backpackers help je elkaar, ben je er voor elkaar en zorg je voor elkaar. Ook al ken je elkaar niet, of nog maar een paar uur. Het is iets wat je gewoon doet en dat maakt het backpack cultuurtje zo mooi. Een leuk detail is dat toen ik Levis opzocht op Instagram, ik erachter kwam dat zijn vriendin een topmodel is (Anna Ewers) die al vaak op de Vogue cover heeft gestaan (ook met bijvoorbeeld Doutzen), gezicht is van Chanel en Hugo Boss en meer merken zoals dat. Maar zij… Slaapt in een campervan met haar vriend die een echte arme student is. Een houding die mij duizend keer meer aanstaat! En dat is ook weer zoiets leuks aan dit leven. Uiterlijk doet er hier niet aan toe. Iedereen trekt met iedereen op. In Nederland ervaar ik veel meer groepjes of rangen met wie je wel of geen contact hebt. Hier oordeel je elkaar niet op het uiterlijk! 

Backpacken. Tjonge, wat maak je toch veel mee. Situaties waar je in terecht komt, wat je nooit verwacht had, nooit had durven dromen, nooit bewust voor zou kiezen. Hier komt het gewoon op je pad en deal je met de situatie. Het is zo leerzaam en interessant. Je leert jezelf zo goed kennen en ook je persoonlijke grenzen zien en aangeven. Dat is zoveel meer waard dan al het geld in de hele wereld! 

Vanmorgen heb ik fijn schoongemaakt en voelde ik me zeer op mijn gemak om met een dweil en stofzuiger door het huis te gaan. Een verhouding die nu iets meer klopt. Het laat me onafhankelijk voelen. Nog steeds word ik verwend tot en met, dus ik ga niet lang meer blijven. Maar ervoor werken voelt fijner. Jij geeft me onderdak, ik werk ervoor. Maar wat een verhaal weer he, ongelooflijk 🙈

Morgen hoor ik of ik aangenomen ben bij een reis bureau. Als dat zo is, dan blijf ik hier en anders reis ik door met Gerrinde, een Nederlands meisje die hier woensdag aan hoopt te komen. Oh en een klein detail, de manager die me wel of niet aanneemt lijkt sprékend op Jan Kooijman! Jullie horen snel weer van me.

Liefs

 

De wolken met een gouden randje, zo wonderlijk mooi

Zulke stranden, oh, het is ZO mooi hier

Zo prachtig groen hier

2 gedachtes over “Van hostel naar hotel 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s