Arrived in Cairns

Het landschap trekt voorbij. Kilometer na kilometer. Van droogte naar regenwouden. Achttien uur lang in de trein. Waarschijnlijk een eerste en laatste keer dat ik dat doe, maar zeg nooit nooit.

Met een laatste knuffel nemen we afscheid. ‘Wees voorzichtig Lisa’ , waarschuwt Nick me ‘en als er iets is dan bel je me. Ik heb vrienden in Cairns en dan regel ik direct onderdak.’  Lisa is mijn koosnaam geworden. Hij vergat in het begin telkens mijn naam en noemde me dan zo. Terwijl Tori en hij weglopen zie ik ze naar een jongen lopen. Nick vraagt waar de jongen naar toe reist. Ik hoor hem zeggen dat het de verantwoordelijkheid van die jongen is dat alles goed met me gaat, tot zover we samen reizen. Met een laatste zwaai zijn ze dan toch echt weg. Aarzelend roept de jongen of ik misschien hier wil komen zitten, dus dat doe ik dan maar. De reis begint goed. We hebben zitten kletsen tot de trein kwam en het bleek een jongen te zijn met een heel levensverhaal. Ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest, dus heb ik gevraagd of ik voor hem mocht bidden, wat hij goed vond. Wat anders kun je doen? In de trein verlies ik hem uit het oog omdat we allebei in een andere coupé zitten.

Het geluk zit niet helemaal mee want ik zit naast een man die naar zweet ruikt. Hij is wel heel vriendelijk en gelukkig slank. In de coupé zitten veel oude mannen van zeventig plus. Ze helpen me allemaal. De een doet de kofferluik open, de ander ruimt mijn tas op, nog een andere meneer geeft me een dekentje. Ik moet er om lachen en laat het gebeuren. Een van de mannen vraagt of ik Nederlands ben want dat denkt hij te horen aan mijn accent. Geïnstalleerd en wel zak ik een paar minuten later in een zwart leren stoel. Ik zit bij het raam en heb enorm veel beenruimte. Net als in een vliegtuig is er een schermpje met films en muziek. Het voordeel van met een trein reizen is dat je kunt lopen. Er is een café waar je eten en drinken kunt kopen en kunt zitten. Als je wilt is er zelfs een douche! De meneer naast me heeft een nieuw shirt aangetrokken, dus de vieze lucht is iets meer weg. Deze reis moet wel lukken zo.

De nacht heb ik nog best wat geslapen. Terwijl ik met een kop warme chocolademelk wakker aan het worden ben schiet een van de oude mannen me aan in het café: ‘Jij bent toch het Nederlandse meisje uit coupé F?’ Nieuwsgierige aagjes! We kletsen wat en ik ga weer terug naar mijn stoel. Aan de andere kant van het gangpad zit de meneer die mij het dekentje gaf. De hele reis vertelt hij allerlei dingen over het landschap waar we doorheen reizen. Het laat de tijd voorbij vliegen! Als we aankomen in Cairns geeft hij me een dikke knuffel. Alle oude mannen wensen me succes en drukken me op het hart dat ik heel voorzichtig. Dat beloof ik!

Ik open mijn telefoon en zie dat de mensen vanuit Nederland ook meeleven en bezorgd zijn. Vijftig! verschillende, lieve berichtjes via app, insta en messenger. Het is ergens ook wel heel gek om nu alleen verder te gaan. Ik stap uit de trein en weet niet waar ik naar toe moet lopen. Vanaf een afstandje observeer ik een minuutje de mensen en besluit dan achter een stel aan te lopen die er ook uitzien als backpackers. Goed gegokt, ze lopen naar de bagage toe. Met mijn tas sta ik klaar om mijn hostel op te zoeken, maar waar in vredesnaam is die? Ik ben zo onvoorbereid dit allemaal niet opgezocht te hebben, maar iemand anders merkt het op en geeft me een stadskaart. Na 15 minuten sjouwen met mijn 13.7 kilo backpack kom ik aan in Northern Greenhouse hostel. Mooi, schoon en netjes.

Ik check tegelijk in met een Frans stel. Mij boeken ze op een gemengde kamer, en het stel apart. Dat vind ik gek. Ik vraag de mevrouw of ze mij willen ruilen met het meisje, zodat het stel samen op een kamer kan slapen. Het meisje grijnst en bedankt me met een knipoog voor de liefde. Ik gooi mijn tas neer, bel NL dat ik aangekomen ben en ga de stad in. Het is rond 5 uur en de zon gaat iets zakken. De stad heeft 3 lange straten die op de Lijnbaan in Rotterdam lijken en ik steek ze dwars over. Aan het einde kom ik bij de Lagoon. Hier had ik al over gelezen, maar dit is meer dan mijn verwachting was! Een enorm zwembad, aangelegde strandjes, speeltuin, park en gezellige live muziek. Je kunt er wandelen, chillen en het stikt er van de backpackers. Na een poosje gewandeld hebben zie ik een heel drukke tent ‘the pier’. Gelach en getinkel van glazen klinkt al vanaf ver. Ik besluit erheen te lopen omdat het misschien leuk is om daar te eten als twee mensen hard aan het zwaaien zijn. Het is het stelletje en ze wenken me hun kant op te komen. Samen met Oscar en Roxane drinken we wat drankjes weg tijdens happy hour, eten we tacos en hebben we een gezellige avond. We wisselen nummers uit zodat we altijd later in de week nog wat kunnen afspreken. Dit is inderdaad het leven.

Terug in het hostel maak ik een kopje thee en met mijn Tim Tams en trek ik me terug in de lounge ruimte. Opnieuw maken verschillende mensen een praatje en na mijn zus gebeld te hebben ga ik naar bed. Ik slaap op de kamer met twee meiden uit Chicago, een uit Tokyo, Duitsland en Frankrijk. Allemaal begint twintig en allemaal levensgenieters. Binnen een paar tellen val ik diep in slaap.

Vandaag ga ik even wat zakelijke dingen regelen zoals mijn medicare, ophalen bankpasje en zonnebrandcrème halen. Verder wil ik naar de Botanical garden en chillen bij de lagoon. Ik ben benieuwd hoe deze dag gaat lopen, wie ik ga ontmoeten en meer. Ergens is het echt heel gek dit leven! Hoop met me mee dat ik alsjeblieft deze week een auto mag kopen! 🙂

Ik hou jullie op de hoogte…

2 gedachtes over “Arrived in Cairns

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s