Wat is hierop uw antwoord

Het voordeel van in een gezin zijn, is dat je de cultuur van Australië goed kunt opsnuiven. De gebruiken en gewoontes die ze hebben, de taal en tradities. Zo ook het mee mogen gaan naar een bruiloft. 

Vrijdag kwamen we aan bij Rainbow Beach. De foto’s liegen er niet om, het is een waanzinnig mooie locatie. Ik kan het goed begrijpen dat je hier zou willen trouwen! Sammie heeft een afspraak met het bruidsstel over de foto’s. Het stel staat met wat familie op het uitkijkpunt en wij sluiten aan. Ze laten wat foto’s zien die ze mooi vinden, wijzen aan waar ze de foto’s gemaakt willen hebben en Sammie probeert alles te onthouden. Ongelooflijk, een dag van te voren. Iedereen is er zeer relaxt onder, dus het lijkt voor hen prima te zijn. 

Een bruiloft hier verloopt totaal anders dan een bruiloft in Nederland. Om te beginnen moesten we er half 3 zijn. Ik vond het meer dan fijn, tijd voor het strand ’s ochtends! Omdat Sammie foto’s aan het maken was zorgde ik ervoor dat de meiden en Kev op tijd in hun kleren gestoken waren. Echt bruiloft waardige kleren zaten niet in mijn backpack, maar Sammie vertelde me dat alles niet zo formeel was. Dit was lastig voor te stellen met een Nederlandse instelling. Om toch (zelf) het idee te hebben dat ik echt op mijn uiterlijk gelet had, stijlde ik mijn haar en deed ik wat make up op. Het was heel gek om na twee maanden mezelf weer met mascara en lippenstift te zien! De sandaaltjes en het topje die Sammie voor me gekocht had pasten prima. Wie had dat gedacht, een bruiloft in een spijkerbroek!

Aangekomen op de locatie zag het er prachtig uit. Een mooi uitkijkpunt, wit doek eromheen. Echt een plaatje! Er stonden ongeveer 20 witte plastic stoelen voor de gasten (de rest moest staan) en een tafel voor de ondertekening. De mensen kwamen aanlopen en ik begreep waarom het echt geen punt was dat ik jeans droeg. Wat zijn wij Nederlanders precies en georganiseerd! Een stevig tienermeisje droeg een mini jumpsuit met een mooie diepe rug. Eronder droeg ze een huidskleurige bh met een brede band. Het lieve kind had waarschijnlijk nog nooit van een plak bh gehoord. Vrouwen in allerlei soorten kleren, decolletés tot aan de navel en niets was keurig op maat gemaakt. Mannen met een pak, waarbij het overhemd over de broek hing, broeken te wijd en te lang. Je gaat vergelijken met de bruiloften die je zelf meegemaakt hebt en dan is dit echt zo anders. 

De ceremonie was heel kort. De bruid kwam aanlopen met twee bruidsmeiden, de ambtenaar zei iets en de bruid en bruidegom herhaalden dat, terwijl ze wat om zich heen keken. Ze zeiden ja, gaven elkaar een kus en klaar. De ambtenaar had twee kruikjes met zand, ze strooien allebei het zand samen in 1 kruik “en zoals het zand één is geworden, zo verklaar ik jullie ook als één.” Binnen 45 minuten was de hele ceremonie klaar. 

Het moment van foto’s maken was aangebroken en hier zag ik ook weer duidelijk hoe georganiseerd Nederlanders zijn. In plaats van een lijst, wie, wanneer op de foto gaat, ging alles met wat geroep. Een oom en tante miste een groepsfoto omdat ze stonden te kletsen enzovoort. Terwijl Sammie druk bezig was gingen mijn handen jeuken. Na mijn jaartjes werken bij Arjo de Graaff begon alles zo te borrelen dat ik naar voren ben gelopen om Sammie te gaan helpen. Gelukkig vond iedereen het prima (of niemand durfde er iets van te zeggen). 

Terwijl de bruid en bruidegom weg gingen voor de fotoshoot, bleven de gasten achter. We kletsen wat, kochten een drankje in een bar in de buurt en wachten tot ze weer terug waren. We hadden een heerlijke maaltijd met goed eten en erna werd de bar geopend. Ze hadden alles in beach stijl. De taart was helder blauw met schelpen en de muffins zagen er echt te gek uit! Ook op de tafels lagen overal schelpjes, zand, kaarsjes en dergelijke. Heel zomers! Ik vond het ontzettend leuk dat ik ’s avonds wat foto’s buiten met het trouwstel mocht maken! Aangezien Sammie de fotograaf was, weet ik dat ze zo tevreden is dat ze ze gaat gebruiken in het album. Om half 9 vertrokken de eerste gasten weer en zelf lag ik half 11 alweer in bed. 

Zaterdag hebben we opnieuw een bruiloft. Ik hoop ergens dat deze dag toch wat meer intimiteit heeft. Ik heb al eerder geschreven dat ik tot nu toe, op één stel na, alleen maar mensen ontmoet heb met samengestelde gezinnen. Zouden de mensen de waarde van de belofte “tot de dood ons scheidt” minder goed beseffen? Of zijn de mannen, die vroeger jagers waren, rennend met hun pijl en boog door het bos echt allemaal veranderd in vissende Funky vissers, zittend aan de oever met hun telefoon in de hand, links en rechts swipend op tinder en lukraak allerlei vrouwen toevoegend op Instagram? En dan laat ik de rol van vrouwen maar even buiten spel. Soms lijkt het weleens zo, maar ik weiger mijn geloof in prinsen op witte paarden, die draken doden op weg naar het kasteel, op te geven. En als ik naar de relaties van mijn vriendinnen kijk, bestaan er gelukkig nog echte mannen! Ik geloof na deze bruiloft nog standvastiger in ware liefde, de waarde van tradities en een relatie zoals God bedacht heeft. 

Het was ontzettend tof een bruiloft mee te mogen maken in een ander land, andere cultuur, andere tradities. De gastvrijheid van de mensen is echt zo gaaf, dat ze een onbekende welkom heten op hun speciale dag. Ik ben erg benieuwd of de bruiloft komende zaterdag hetzelfde verloopt, of totaal anders. Je hoort er snel meer over! 

2 gedachtes over “Wat is hierop uw antwoord

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s