Zon, zee, zand en palmbomen

Eindelijk weer zand tussen mijn tenen. De zoute zilte lucht ruiken. Een zeebriesje op mijn huid voelen. Het geluid horen van de golven die op het strand breken. De zee heeft altijd zo’n aantrekkingskracht! Wat een geluk dat ik deze week alleen de straat hoef uit te lopen om er te komen. 

Zaterdagochtend vroeg zijn we vertrokken. Nick en Tori kwamen even uit bed gerold om een dikke knuffel te geven. Zij zorgen nu voor de boerderij. We zijn net op weg als we weer terug keren. Snorkels en flippers vergeten! Nadat ook die ingepakt zijn konden we echt gaan. We rijden uur na uur en zien zo ongelooflijk veel land en erg weinig bewoners. Soms doemde er vanuit het niets een dorpje op, maar daar reden we in een zucht ook weer doorheen. Het landschap veranderde in het begin niet zoveel. Alles is droog. De dieren moeten sinds vorige week dagelijks bijgevoerd worden, want er is niets eetbaars meer te vinden. Het regenseizoen begint gelukkig bijna. 

Onderweg stopten we verschillende keren. De eerste stop was bij een vriend van Kevin. Hij woont samen met zijn 4 kinderen in een schuur. Het was werkelijk hartbrekend om te zien in wat voor zooi ze leven. Overal etensresten, wasgoed, matrassen en… troep. Moeder was niet meer in beeld. Ze leken het toch goed te rooien met elkaar. We bleven maar kort en nadat ik een rondje op de motorbike had gedaan gingen we door. Kan ik die ook weer mooi afvinken! 

Vervolgens reden we terug in de tijd. We stopten in een dorpje wat net de filmset van een Wild Westen film leek. Alleen was dit echt! We lunchten in een oude pub. De verf bladerde van de houten planken. Voor de pub stond een houten paal voor mensen die daar jaren geleden hun paarden parkeerden. Binnen hingen overal spullen. Het was er heerlijk smoezelig en de spinnenwebben hingen overal. Dat hoorde, het paste, het maakte het af. De gehele pub was ondergeschreven en er zijn al vele dronken nachtjes voorafgegaan. Zelfs het hele plafond was vol lachwekkende, niet nuchtere teksten beschreven. Ik kreeg meteen een stift in handen gedrukt en zocht een plekje op de bar om mijn bezoek vast te leggen. Natuurlijk bestelde ik hier een Aussie biertje. Dat hoorde, dat paste en dat maakte het plaatje compleet. Samen met een paar stokoude locals proosten we op het goede leven. 

Na de lunch liet een van de locals met trots zijn nieuwe huisdier zien. Een kameel! Als je een baby kameel vindt, tjah, dan neem je die natuurlijk mee. Ik hou van dit soort locals. Geweldige mensen! Bij het bezoek hierna hadden de mensen een veulentje. Het beestje was nog nooit in aanraking geweest met mensen. Moeder was erg beschermend dus we konden haar niet aaien. Ik ben op mijn hurken in het veld gaan zitten (geen slimme positie) met mijn telefoon in de hand om te zien wat ze zou doen. Het duurde eeuwen, de zon brandde en mijn benen deden zo’n zeer. Wat ik hoopte, gebeurde. Het veulentje kwam stap voor stap dichterbij. Een stapje vooruit, een stapje achteruit. Uiteindelijk legde ze haar neus tegen mijn gezicht. Ik had niet trotser kunnen wezen! 

Wat mij opviel bij een bezoek bij een andere alleenstaande vader was dat veel mannen een drankje geven aan hun maat, maar niets aanbieden aan een vrouw. Dit is de afgelopen weken al vaker gebeurd en ik erger me daar enorm aan! Sammie en ik zaten ook dit keer zonder drinken terwijl hij wel zichzelf en Kev bediende. Ik geloof niet dat iemand in Australië het erg vind als ik zelf iets pak, maar zeg dat dan even. (Het meest gangbare is dat iedereen zijn of haar eigen drinken meeneemt trouwens.) Hij had een mooie sportwagen en na een rondje crossen bleef ik bewust zitten om te kijken of hij mans genoeg was om mijn deur te openen. Mooi niet dus. Ik merk dat ik er erg slecht tegen kan als ik niet als vrouw behandeld word. Later in de auto vroeg ik aan Sammie of het klopte dat ik in de afgelopen twee maanden alleen maar samengestelde gezinnen had ontmoet. Het was heel erg helaas, waar. 

We overnachten bij vrienden. Opnieuw een ontmoeting met geweldige gastvrije mensen! Zelf vind ik het altijd belangrijk dat als mensen bij mij over de vloer komen ze zich thuis voelen. Iedereen mag altijd langs komen, blijven eten of slapen. Heerlijk dat er heel veel van zulke mensen hier zijn. Zoals de meeste boerderijen hier was ook dit huis heel smoezelig. Toen ik een douche nam moest ik even diep ademen. Het hele dak zag zwart van de schimmel. In de douche stond ik op een deurmat die zompig vol water zat. Omoda collega’s, bedankt voor mijn havaianas slippers! Boven mijn hoofd bungelde gevaarlijk een spin ter grootte van mijn handpalm. Eenmaal in bed gekropen bleek een hond me gezelschap te houden, die ik er direct uitgooide. Ondanks dat ik dit allemaal niet gewend ben, leer ik ook dat ik niet moet oordelen op wat ik zie. Een vies huis betekent niet dat de mensen onverzorgd zijn. Veel mensen die ik hier ontmoet lijken gastvrijheid belangrijker te vinden dan een keurig schoon huis. En doordat het niet perfect is durf ik lekker mijn gang te gaan en voel ik me op mijn gemak. Precies zoals ik graag wil hoe mensen zich bij mij voelen! 

De volgende dag gingen we na een ander bezoek de laatste uren rijden. Aan het einde van de middag kwamen we aan in Bargara. We slapen bij de vader en stiefmoeder van Kevin en blijven hier tot vrijdag. Voor het eerst kwam ik in een keurig, schoon, opgeruimd huis wat stiekem toch wel echt heel lekker is. Die nacht sliep ik slecht. Ik denk dat het kwam omdat ik zoveel geobserveerd had in alle gezinnen dat ik veel lag te verwerken. Daarnaast was het koud. De nachten koelen hier af tot zo’n 5 graden en overdag is het ruim twintig graden warmer. Om vijf uur ’s ochtends was ik er klaar mee en ging ik eruit. Geruisloos trok ik mijn hardloopschoenen en sportlegging aan. Het strand is aan het einde van de straat, nog geen 2 minuten lopen. Het is er zo mooi! Op het strand heb ik een paar mooie foto’s kunnen maken om een kleine indruk te geven hoe het eruit ziet. De rest van de dag verbleef ik zoveel mogelijk op het strand. Het voelde als thuiskomen! De natuur is overweldigend mooi. Het is “maar” een strand en toch is het zo anders. Ik geniet er echt zo van! Het is er heerlijk. 

’s Avonds kwamen de broer en schoonzus van Kevin langs. Een jong gezin met twee kindjes. En eindelijk een stel die na 10 jaar samen nog steeds overduidelijk stapel verliefd zijn! Karla is een 27 jarige vrouw en echt een fantastisch leuk mens. We begonnen te kletsen en zijn hier niet meer mee gestopt tot ze weer vertrokken. Ze deed met denken aan Rachel. Dat geeft dan een steekje gemis op een positieve manier. Het was een gezellige avond! 

Al met al… Ik wilde prikkels en ben er alleen in de reis al mee overspoeld. Het strand is een goed tegengewicht om lekker tot rust te komen. Het is ontzettend fijn hier!! Hier is alweer even een nieuwe dag begonnen en de zon staat helder te schijnen. Ik ga weer genieten op het strand, met mijn zelfgeplukte aardbeien! 

Lang verhaal. Einde verhaal. Dikke kus 

2 gedachtes over “Zon, zee, zand en palmbomen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s