The first days in the outback 

Met mijn tas in de hand loop ik de veranda op. ‘Watch out!’  waarschuwt Sammie en ik kijk vragend om. Je loopt bijna in een spinnenweb, my love, het is een kleintje maar die draden kleven zo. Ik bekijk het web eens nader en concludeer dat als dit een klein spinnetje is, ik goed op zal letten waar de grote zitten! Erg druk kan ik me er verder niet over maken want de deur knalt open en twee meisjes vliegen om mijn nek. Gabi is 13 (volgende de week 14), een lang, slank tienermeisje met donkerbruin haar. Summer, die de oren van je hoofd kletst is 7 jaar. Als een echt blond prinsesje heeft ze een witte pony. Een heerlijk warm welkom. 
De meiden gaan overdag naar school, Kev werkt buitenhuis en Sammie en ik zijn op de boerderij. We stappen in een buggy (een soort golfkarretje met een kleine laadbak) en beginnen de hekken en het water voor de koeien te controleren. Op smalle paadjes vol stenen en hobbels racen we van plek naar plek. Het gras is droog en beige, cactussen groeien tussendoor en in de verte zie je de bergen liggen. Wilde kangaroos steken hun koppen boven het gras uit en de emoes rennen weg als ze het geluid van het karretje horen. De zon schijnt en de lucht is helder blauw. Een briesje speelt met onze haren en met ruim 25 graden voelt het alles, behalve winterachtig aan. 

Met lunch heb ik zin in een eitje dus loop ik naar de kippen toe en pak ze vers uit het hok. We zitten op de veranda en kijken uit over het uitgestrekte landschap. Buiten de natuurlijke geluiden en dieren hoor je helemaal niets. ‘Sam, ben je nooit eenzaam?’  vraag ik haar op de man af. Ze geeft eerlijk aan dat het soms best stil kan zijn, maar na een ritje town (zo’n 40 min rijden) altijd weer blij is in the outback te wonen. We staan op en ruimen onze lunch spullen op. Karweitjes zijn er altijd te doen. We geven de ganzen een schone drinkbak, wassen de witte pony van Summer weer wit enzovoort.

Terwijl het huis begint te geuren naar maïskolven en een zelf gevangen varken komen de meiden thuis na een dag school. De lucht kleurt langzaam oranje en ik sta even stil op de veranda om er intens van te genieten. ‘Incredible hea’ zegt Sammie, terwijl ze naast me komt staan. De zon zakt langzaam weg en rond 6u is het helemaal donker. Echt donker! 

Het leven in de outback. Het is nog even wennen allemaal, want wat is het heel heel anders! 

(door het internet laden de foto’s niet) 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s